Οι ιστορίες μιας χαρισματικής γιαγιάς με πατρίδα τον Πόντο

H Βασιλική Τσανακτσίδου από την Ακρινή Κοζάνης μίλησε στο Λύσανδρο Ρήγα και το ραδιοΛόγος για την ταινία μικρού μήκους «Genocide_a true story» με αφορμή τα 100 χρόνια της γενοκτονίας των Ποντίων, η οποία προβάλλεται την Παρασκευή το απόγευμα για πρώτη φορά στην χώρα μας στη Στέγη Ποντιακού Πολιτισμού της Ευξείνου Λέσχης Κοζάνης.

Η κα Τσανακτσίδου ζει στις Ηνωμένες Πολιτείες, είναι διευθύντρια της Lufthansa στην Φιλαδέλφεια και διδάσκει την ελληνική γλώσσα και ιστορία. Το σενάριο είναι της ίδιας μέσα από τις ιστορίες της γιαγιάς της. Είναι πρωταγωνίστρια στην ταινία, η οποία είναι δίγλωσση, σε ελληνικά και αγγλικά. Πρόκειται για την ιστορία μιας γυναίκας που έρχεται από το παρελθόν, θύμα της γενοκτονίας, είναι ο πόνος της, οι προσδοκίες και το κατηγορώ της που δεν της επέτρεψαν να θάψει τα παιδιά της. Περνά τη σκυτάλη στις σημερινές κοπέλες που είναι πόντιες στην Αμερική και αγωνίζονται για την διεθνή αναγνώριση της γενοκτονίας.

«Πρώτα μιλάμε ποντιακά και μετά ελληνικά» ανέφερε μεγαλωμένη με μια χαρισματική γιαγιά, αφού οι γονείς της ήταν μετανάστες στη Γερμανία. Σε ηλικία 10 χρονών έγραψε μία έκθεση που βραβεύτηκε με θέμα το χωριό μου, για την Ακρινή και για το άλλο χωριό, από το οποίο τους έδιωξαν μέσα από τις περιγραφές της γιαγιάς. «Οι δάσκαλοι μας χτυπούσαν επειδή μιλούσαμε την ποντιακή. Το 90% ήταν μετανάστες στη Γερμανία. Ένας δάσκαλος τους αποκάλεσε τουρκόσπορους, και τότε η γιαγιά της πήρε το πορτοφόλι και την μαντήλα και πήγαν μαζί στο σχολείο. «Αν η γλώσσα που μιλά είναι τουρκική τότε γιατί μας έδιωξαν από την Τουρκία;» ρώτησε το δάσκαλο. Σαν παιδί δέχτηκα τέτοια ερεθίσματα και δόθηκε η ανάγκη να τιμήσω την καταγωγή μας τόνισε.

Λόγο έκανε και για τα κεράκια που έφτιαχνε η γιαγιά με το μέλι, τα καλύτερα ήταν αυτά υπέρ ψυχών. Ένα από αυτά δεν ήταν για κάποιο συγκεκριμένο πρόσωπο και η Βασλική μικρή την ρωτούσε για ποιον άναβε αυτό το κερί. Ήταν για όλες τις γυναίκες που πέθαναν στους δρόμους ατιμασμένες, βασανισμένες και δεν μίλησε κανέναν για αυτές. Μου μίλαγε για τις πορείες θανάτου συνεχώς. Η πατρίδα μας ήταν ο Πόντος.

Στον Άγιο Δημήτριο της Φιλαδέλφειας υπάρχει το μοναδικό μνημείο του Πόντου στις Ηνωμένες Πολιτείες .Τα παιδιά ρώταγαν για το μνημείο και έτσι προέκυψε η ανάγκη της ταινίας, όπως χαρακτηριστικά ανέφερε. Σε όσες πόλεις προβλήθηκε υπήρχε μεγάλη επιτυχία.

Οι άστοχες ενέργειες κάποιων πολιτικών προκάλεσαν τη δημιουργική αντίδραση. Στο συνέδριο των ελλήνων εκπαιδευτικών στις Ηνωμένες Πολιτείες πάρθηκε η απόφαση να μπει η ιστορία του Πόντου στην διδακτέα ύλη της ιστορίας.

Στόχος της ίδιας είναι να μπει η ταινία και στα αμερικάνικα σχολεία για να επιτευχθεί η διεθνής αναγνώριση .Επιθυμία της ίδιας ήταν να γίνει η πρεμιέρα στην Κοζάνη και μετά να την προμηθευτεί δωρεάν όποιος σύλλογος το επιθυμεί. Αυτή η ταινία μικρού μήκους 17 λεπτών είναι η ανάγκη να τιμήσουμε τους νεκρούς μας τόνισε. Δεν μπορούμε να είμαστε αντικειμενικοί ως απόγονοι μιας γενοκτονίας, ο Κεμάλ προσπάθησε να εξαφανίσει αρμένιους, σύριους, πόντιους επειδή ήταν χριστιανοί, όπως ο Χίτλερ συμπήρωσε.

Τα γυρίσματα της ταινίας πραγματοποιήθηκαν, στην Ακρινή Κοζάνης, στο Norwalk και στη Philadelphia των ΗΠΑ.

Εμφανίζονται στην ταινία οι: Όλγα Καραπαναγιωτίδου-Τσαουσίδου, Άννα Κυριακίδου, Όλγα Γιαπουτζή, Ιωάννα Τσιλφίδου, Παρθένα Καλογερίδου, Γιούλα Τσαντεκίδου, Freshta Asskaryer (Αφγανιστάν), Yemisrach Wondimu (Αιθιοπία) και η μικρή Κυριακή Τογρίδου.

Σκηνοθεσία/Εικονοληψία/Μοντάζ: Τρύφωνας Δ. Ζήσης
Οργάνωση παραγωγής & παρουσίασης/Επιμέλεια: Παναγιώτης Θεοδωρίδης
Μουσική: Θεόφιλος Πουταχίδης
Υπότιτλοι-Μετάφραση: Σοφία Λαζαρίδου

Την ταινία θα προλογίσει ο Καθηγητής Νέας Ελληνικής Ιστορίας του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας Κωνσταντίνος Φωτιάδης και την εκδήλωση παρουσίασης της, θα επενδύσουν μουσικά οι Πόντιοι καλλιτέχνες, Θεόφιλος Πουταχίδης και Παναγιώτης Θεοδωρίδης.

Την παρουσίαση θα έχει η Δημοσιογράφος Βάσω Αννουλίδου.

Ιωάννα Παπαδημητρίου