Ποίημα
Η ματιά σου γκρίζα ανταριασμένη
φοβούμενη ότι θα βγεί ένας δράκος
που δεν φοβεί εμένα αλλά τον εαυτό σου.
Δεν ξέρω τι θέλω να σου πώ:
ΑΪδόνι η φωνή σου όμορφη με
τα καστανόξανθα μαλλιά.
Σε βλέπω στον καθρέπτη και συλλογιέμαι
Τι να κρύβεις μέσα σου;
Σ’αγαπώ αλλά είσαι μόνη
δεν μ΄ακούς και έτσι χάνεσαι
στην ιστορία του μυαλού σου,
αυτή που έπλασες εσύ χωρίς ενοχές
χωρίς να ξέρει γιατί.
Έτσι απλά ρίχνεις μαύρο το πέπλο σου
και στέκεις αγέρωχη με το
δημιουργημά σου.
Στην αρχή με φόβο και μετά
με ικανοποίηση και θλίψη.
Είσαι εδώ με γκρίζα μάτια
λευκή επιδερμίδα μόνη
απλησίαστη στο βασίλειο
της δικής σου φυλακής.
