Ο ουρανός σκοτείνιασε
μπόρα μεγάλη προμηνάει
κι η γη κατάξερη
αγωνιά να ξεδιψάσει.
Τρέχουν τα σύννεφα γοργά
την πλάση όλη να σκεπάσουν
επώδυνες φωνές εκλιπαρούν
το δρόμο τους να φράξουν.
Τα χέρια υψώνουνε ψηλά
με γνώση να τα εξουσιάσουν
να υποτάξουν το θανατικό
που κρύβουνε εντός τους.
Το χρόνο εξοπλίζουνε
με τα επιστημονικά τα μέσα
την καταιγίδα ν’ αποτρέψουνε
ουράνιο τόξο να προβάλλει
ήλιος φωτεινός, ζωοδοτικός να λάμψει.
Το σκοτάδι να διαλύσει
τον ιό να εξαφανίσει
την πλάση ν’ αναζωογονήσει
οξυγόνο πλούσιο να χαρίσει.
Μοιρολόγι γοερό αντηχεί
αγκαλιάζει όλη τη γη
σπαράζει η ανθρώπινη ψυχή
υγεία, ασφάλεια, ειρήνη αναζητεί.
Ένα αηδόνι γλυκοκελαηδεί
μεσ’ στη σκοτοδίνη την τρομερή
είναι η ΠΙΣΤΗ στον Παντεπόπτη Θεό,
του σύμπαντος κόσμου Δημιουργό.
Λάθος δρόμο πήρατε εις τη ζωή
αγνοήσατε την ύπαρξη τη θεϊκή
ειδωλοποιήσατε, θεοποιήσατε τον εαυτό
την ύλη, το χρήμα, τις μηχανές κάνατε Θεό.
Χιλιάδες ψυχές αγκομαχούν
με τις καθημερινά που μας αποχαιρετούν
μήνυμα μας στέλνουν δυνατό, ζωοδωτικό
την πίστη να ενστερνισθούμε στο Θεό.
Τη μετάνοια να ντυθούμε
το υπερφίαλο εγώ ν’ απαρνηθούμε
στην Πρόνοια του Θεού να στηριχθούμε
με έλεος και ανίκητη ελπίδα να ζούμε.
Είναι ο Θεός πατέρας στοργικός
δάσκαλος, παιδαγωγός
τον άνθρωπο αγαπάει
στη σωτηρία καθοδηγάει
τον αρχικό προορισμό
και τελικό σκοπό.
Από αγάπη ο άνθρωπος επλάσθη
αιώνια το Θεό να δοξάζει
τ’ άρρητα κάλλη της αιωνιότητας ν’ απολαύσει
κατά χάρι υϊκά με τον Πλάστη του να βασιλεύσει.
Καλλιόπη Καραφύλη – Κοντού
