Σχετικά με την χρονολογική αφετηρία των Ολυμπιακών Αγώνων (Ελληνική Μυθολογία και Ελληνική Ιστορία) αναφέρω τα εξής :

Επί των πρώτων Πελασγών κατοίκων της Ήλιδος εβασίλευε, κατά την παράδοσιν, εν Πίση ο Οινόμαος. Έσμιξαν με τους Πελασγούς έπειτα και άλλες Αχαϊκές φυλές, την καταγωγή των οποίων αναφέρουν στον Πέλοπα. Γι΄ αυτό και προς τιμήν του Πέλοπος ετελούντο στις όχθες του ποταμού Αλφειού επικήδειοι αγώνες, παράλληλα  δε εκεί ελατρεύετο και ο Πελασγικός Δίας. Εξηκολούθησαν δε αυτά και αφού παρενέβη ο Ηρακλής, του οποίου το όνομα και οι άθλοι μυθικώς εξέφραζον την επιρροή των δωρικών φύλων. Ούτος, ο Ηρακλής, διέταξε τα κατά τους Ολυμπιακούς Αγώνες, ανανέωσε τους επί Πέλοπος αγώνες και εισήγαγε τους θεσμούς εκείνους, δια των οποίων η Ολυμπία κατέστη το κέντρο της Πελοποννήσου και πάσης της Ελλάδος. Βλέπε σελ. 827 Τόμος Α΄ Λεξικόν Ελληνικής Αρχαιολογίας, Αλεξάνδρου Ραγκαβή, 1888

Κατά την Ιστορία, τους αγώνες ίδρυσαν κυρίως ο Λυκούργος εκ Σπάρτης και ο Ίφιτος εξ Ήλιδος (Ηλείας), οι οποίοι συνήψαν ιερό δεσμό του οποίου το κείμενο ενδείκνυτο χαραγμένο εντός χάλκινου κύκλου μέχρι το 200 μ.Χ. Μικρόν μετά ταύτα, λίγα χρόνια μετά δηλαδή, όταν ο Κόροιβος ενίκησε σταδιοδρομών, τρέχοντας δηλ. την απόστασιν ενός σταδίου, κατά το έτος 776 π.Χ., όλοι οι Έλληνες, σε όλη την Ελλάδα, παρεδέχθησαν τις Ολυμπιάδες, δηλαδή τους Ολυμπιακούς Αγώνες, ήτοι τις ολυμπιακές τετραετηρίδες, τουτέστι την ανά τέσσερα έτη διεξαγωγή των Ολυμπιακών Αγώνων και απεδέχθησαν το στάδιον ως μετρική μονάδα μήκους. Βλέπε σελ. 827 Τόμος Α΄ Λεξικόν Ελληνικής Αρχαιολογίας, Αλεξάνδρου Ραγκαβή, 1888.

Στους Ιερούς Αθλητικούς Αγώνες της αρχαίας Ελλάδος, το  είδος του στέφου, του στεφάνου, διέφερε ανάλογα με την διοργάνωση και τον θεό, στον οποίο η αθλητική διοργάνωση ήταν αφιερωμένη.

Κατοικία των θεών των αρχαίων Ελλήνων ήτο το όρος Όλυμπος, το οποίο  (όρος) εσχάτως, τον Ιούλιο του 2026, εντάχθηκε επίσημα στον Κατάλογο Μνημείων Παγκόσμιας  Κληρονομιάς της UNESCO, κατά την 48η Σύνοδο της Επιτροπής στο Μπουσάν της Νότιας Κορέας. Στοιχεία που ελήφθησαν υπόψη είναι η περιβαλλοντική αξία του Ολύμπου, η επιβλητικότητά του αλλά και ο πολιτιστικός του χαρακτήρας, συνδεόμενος με την ελληνική Μυθολογία. Παλαιότερα ως Παγκόσμια Μνημεία είχαν ανακηρυχθεί εν Ελλάδι το Άγιον Όρος με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του  και την θρησκευτική πνευματικότητά του, και τα Μετέωρα με τους γιγαντιαίους βράχους τους και τον Μοναχισμό τους.

Μέχρι σήμερα (2026) υπάρχουν είκοσι ένα (21) Μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς στην Ελλάδα, εκ των οποίων τα δέκα οκτώ (18) είναι πολιτιστικοί χώροι και τα τρία (3) προαναφερόμενα, ήτοι τα Μετέωρα, η Χερσόνησος του Άθω (Άγιος Όρος) και ο Όλυμπος  είναι μικτοί χώροι, δηλαδή συμπεριλαμβάνονται στον Κατάλογο λόγω τόσο της πολιτιστικής τους ιδιότητος όσο και της περιβαλλοντικής τους σημασίας.

Στους τέσσερις μεγάλους Πανελλήνιους Αγώνες (Ολύμπια, Πύθια, Ίσθμια και Νέμεα) απενέμοντο τα εξής στεφάνια :

Στα Ολύμπια, ήτοι στους Ολυμπιακούς Αγώνες που διεξάγονταν στην αρχαία Ολυμπία, απονεμόταν ο κότινος, ο στέφανος αγριελιάς. Τα κλαδιά κόβονταν με χρυσό ψαλίδι από την ιερή «Καλλιστέφανο» ελιά που βρισκόταν κοντά στον ναό  του θεού Δία, από ένα αγόρι του οποίου ήταν εν ζωή και οι  δύο γονείς «παις αμφιθαλής». Οι αγώνες γίνονταν προς τιμήν του Ολυμπίου Δία.

Στα Πύθια, ήτοι στους αθλητικούς αγώνες των Πυθίων, που διεξάγονταν στους Δελφούς, απονεμόταν στέφανος δάφνης, η οποία ήτο το ιερό φυτό  του θεού Απόλλωνος. Οι αγώνες τελούνταν προς τιμήν του θεού τούτου.

Στα Ίσθμια, ήτοι στους αθλητικούς αγώνες των Ισθμίων, που διεξάγονταν στον Ισθμό της Κορίνθου, απονεμόταν στέφανος από πίτυν (η πίτυς -υος = ο πεύκος, το πεύκο), και σε ορισμένες περιόδους  από αποξηραμένο σέλινο. Οι αγώνες εγένοντο προς τιμήν του θεού Ποσειδώνος.

Στα Νέμεα, ήτοι στους αθλητικούς αγώνες των Νεμέων, που διεξάγονταν στην αρχαία Νεμέα, απονεμόταν στέφανος από χλωρό σέλινο και οι αγώνες εγένοντο προς τιμήν του θεού Δία.

Κατά την ελληνική αρχαιότητα οι Ολυμπιακοί Αγώνες ετελούντο  στην Αρχαία Ολυμπία ανά τετραετία, εξ ής  (Ολυμπίας) και η ονομασία αυτών.

Η έναρξη των Ολυμπιακών  Αγώνων έγινε το 776 π.Χ. στην Αρχαία Ολυμπία και η κατάργησή τους έγινε το 393 π.Χ.  Καθ΄ όλα  αυτά τα έτη  ήτο συνεχής  η διεξαγωγή τους. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες καταργήθηκαν από τον Αυτοκράτορα της Ελληνοβυζαντινής  Αυτοκρατορίας Θεοδόσιο τον Α΄, στα πλαίσια απαγόρευσης των ειδωλολατρικών λατρειών.

Από την έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων (776 π.Χ.) μέχρι την κατάργησή τους από τον Αυτοκράτορα Θεοδόσιο τον Α΄ (το 393 μ.Χ.) κατά την τέλεση των 293ων Ολυμπιακών Αγώνων, ήτοι καθ΄ όλην την τελευταία δεκαετία  της Γεωμετρικής Εποχής (800 –700 π.Χ.), καθ΄ όλην την Αρχαϊκή Εποχή (περίπου 700 π.Χ. – 480 π.Χ.), καθ΄ όλην την Κλασική Εποχή (480 π.Χ. 323 π.Χ.), καθ΄ όλην την Ελληνιστική Εποχή (323 π.Χ.-31 π.Χ.), καθ΄  όλον το διάστημα των Ρωμαϊκών Χρόνων (31 π.Χ.- 324 μ.Χ.), και την μικρά Ελληνοβυζαντινή περίοδο (324 μ.Χ.-393 μ.Χ.) οι Ολυμπιακοί Αγώνες ετελούντο μόνιμα, συνεχώς και χωρίς διακοπή, στην Αρχαία Ολυμπία.

Το εν λόγω  διάστημα (776 π.Χ.- 393 μ.Χ.) οι Ολυμπιακοί Αγώνες δεν ετελούντο εν Ελλάδι μια φορά στην Ολυμπία, και μετά από τετραετία π.χ. στις Αιγές της αρχαίας ελληνικής Μακεδονίας, μετά από νέα τετραετία στην Σπάρτη, μετά από νέα τετραετία στην νήσο μας Σαντορίνη (αρχαία Θήρα), μετά από νέα τετραετία στα Άβδηρα της ελληνικής Θράκης, μετά από νέα τετραετία στην Κνωσσό της Κρήτης μας, μετά νέα τετραετία στην αρχαία Θεσσαλονίκη της Μακεδονίας μας, μετά από νέα τετραετία στη νήσο μας Δήλο, μετά από νέα τετραετία στην αρχαία ελληνική μακεδονική πόλη μας Αιανή της Μακεδονικής Ελίμειας (νυν περιοχή Π.Ε. Κοζάνης), μετά από νέα τετραετία στην νήσο μας Ρόδο, μετά από νέα τετραετία στην αρχαία ελληνική μακεδονική πόλη Φίλιπποι της ελληνικής Μακεδονίας, μετά από νέα τετραετία στην αρχαία ελληνική πόλη Δωδώνη της Ηπείρου μας, κ.λ.π. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες ετελούντο μονίμως στην αρχαία Ολυμπία.

Έτι, κατά το εν λόγω χρονικό διάστημα (776 π.Χ.- 393 μ.Χ.) οι Ολυμπιακοί Αγώνες δεν ετελούντο στις ελληνικές πόλεις-αποικίες στην Μεσόγειο και στον Εύξεινο Πόντο κατά τον  δεύτερο (β΄) ελληνικό αποικισμό (800 π.Χ. και επέκεινα) και στις πόλεις που ίδρυσαν ο Μέγας Αλέξανδρος στα βάθη της Ασίας και οι Επίγονοί του στα ελληνιστικά χρόνια (334 π.Χ. μέχρι το 31 π.Χ.).

    Έτσι, μετά τη διοργάνωσή τους στην βάση τους, στην Ολυμπία, δεν ετελούντο μετά παρέλευση τετραετίας π.χ. στην αρχαία ελληνική πόλη Μίλητο της Μικράς Ασίας, μετά  από  νέα τετραετία στην αρχαία ελληνική πόλη Συρακούσες της Μεγάλης Ελλάδος (Κάτω Ιταλίας-Σικελίας), μετά παρέλευση νέας τετραετίας στην Τραπεζούντα του Πόντου, μετά από νέα τετραετία στην αρχαία ελληνική Κυρήνη εν Λιβύη, μετά παρέλευση νέας τετραετίας στην Μασσαλία της νυν Γαλλίας, μετά από νέα τετραετία στην Επίδαμνο (σημερινό Δυρράχιο, στην νυν Αλβανία), μετά παρέλευση νέας τετραετίας στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, μετά από νέα τετραετία στην αρχαία ελληνική πόλη Μονοίκος (νυν Μονακό Γαλλίας), μετά από νέα τετραετία στο Ελληνικό Βυζάντιο  (Κωνσταντινούπολη), μετά παρέλευση νέας τετραετίας στην αρχαία ελληνική πόλη Οδησσό της νυν Ουκρανίας, μετά από νέα τετραετία στην αρχαία ελληνική πόλη Νεάπολη της νυν Τυνησίας, μετά παρέλευση νέας τετραετία στην αρχαία ελληνική πόλη Έφεσο της Μικράς Ασίας, μετά από νέα τετραετίας στην αρχαία ελληνική πόλη Πορφυρεών του νυν Λιβάνου, μετά παρέλευση νέας τετραετίας στην αρχαία ελληνική πόλη  Διοσκουριάδα της νυν Γεωργίας, μετά από νέα τετραετία στην αρχαία ελληνική πόλη Απολλωνία της νυν Παλαιστίνης, μετά παρέλευση νέας τετραετίας στην αρχαία ελληνική πόλη Φαναγόρια της νυν Ρωσίας, μετά από νέα τετραετία στην αρχαία ελληνική πόλη  Δεκάπολη του νυν Ισραήλ, μετά παρέλευση νέας τετραετίας στην αρχαία ελληνική μακεδονική πόλη (η) Βουκεφαλία ή (τα) Βουκέφαλα (Πλούταρχ. Αλέξ. ΣΤ, ΞΑ), που ίδρυσε ο Μέγας Αλέξανδρος στα βάθη της Ασίας, στις όχθες του ποταμού Υδάσπη,  όπου στην μάχη του με τον Πώρο, τον οποίο ενίκησε, εφονεύθη ο ίππος του Βουκεφάλας, μετά από νέα τετραετία στην αρχαία ελληνική πόλη Ίσσα της νυν Κροατίας, μετά παρέλευση νέας τετραετίας στην αρχαία ελληνική πόλη Ίστρο ή Ιστρία της νυν Ρουμανίας, μετά από νέα τετραετία στην αρχαία ελληνική πόλη Αλαλία (σημερινή Αλερία), η οποία ιδρύθηκε από τους Έλληνες Αθηναίους Φωκαείς της Μικράς Ασίας το 565 π.Χ., κ.λ.π. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες ετελούντο μονίμως στην αρχαία  Ολυμπία εν Ελλάδι.

Προσέτι, κατά το εν λόγω χρονικό διάστημα (776 π.Χ.- 393 μ.Χ.) οι Ολυμπιακοί Αγώνες δεν ετελούντο και σε διάφορες ξένες αρχαίες πόλεις του τότε γνωστού κόσμου. Έτσι μετά την βάση τους στην Ολυμπία, δεν ετελούντο μετά παρέλευση τετραετίας π.χ. στην πόλη Καρχηδόνα στην νυν Τυνησία, μετά από νέα τετραετία στην πόλη Βαβυλώνα στο νυν Ιράκ, μετά παρέλευση νέας τετραετίας στην πόλη Ρώμη, μετά από νέα τετραετία στην πόλη Σούσα στο νυν Ιράν, μετά παρέλευση νέας τετραετίας στην πόλη Μέμφιδα της Αιγύπτου, μετά από νέα τετραετία στην πόλη Ιεριχώ στην νυν Παλαιστίνη, μετά παρέλευση νέας τετραετίας στην πόλη Βύβλος, στο νυν Λίβανο, μετά από νέα τετραετία στην πόλη Χαλέπι της νυν Συρίας, μετά παρέλευση νέας τετραετίας στην πόλη Βαρανάσι της Ινδίας, μετά από νέα τετραετία στην πόλη Τεοτιουακάν  στο Μεξικό, μετά παρέλευση νέας τετραετίας στην πόλη Ξιάν της Κίνας, κ.λ.π. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες ετελούντο μονίμως στην αρχαία  Ολυμπία εν Ελλάδι.

Εμπνευστής της αναβίωσης τον Ολυμπιακών Αγώνων ήτο ο Γάλλος Πιέρ Ντε Κουμπερτέν.  Η απόφαση για την διοργάνωση των σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων από διαφορετικά κράτη κάθε φορά ελήφθη το 1894 κατά την διάρκεια του πρώτου Διεθνούς Ολυμπιακού Συνεδρίου στο Παρίσι. Οι πρώτοι μετά την αναβίωσή τους Ολυμπιακοί Αγώνες  στην Αθήνα το 1896 είχαν μεγάλη επιτυχία.  Η Ελλάς πάραυτα, αμελλητί, ζήτησε ζήτησε την μόνιμη τέλεση των Αγώνων στην Ελλάδα. Ο Κουμπερτέν και η νεοσύστατη τότε Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή εναντιώθηκε  στην ελληνική πρόταση και επέμεινε στην αρχική της απόφαση.

Η μετά το 1896 τέλεση των Ολυμπιακών Αγώνων μακριά από την κοιτίδα τους, την Αρχαία Ολυμπία, αποστέρησε από τους Ολυμπιακούς την αίγλη που θα είχαν τελούμενοι στη γενέθλια γη τους. Οι Ολυμπιακοί αγώνες απεκόπησαν από τις ρίζες τους  και καθίσταται αδίρητη η ανάγκη μόνιμου επαναπατρισμού τους.

Αν συμβεί τούτο, η Αρχαία Ολυμπία θα ξαναζήσει τις εποχές του Πέλοπα, του Ηρακλή, του Λυκούργου και τον Ίφιτου.

Ο πρώην Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας και Πρωθυπουργός της Χώρας μας Κωνσταντίνος Καραμανλής πρότεινε την 31η Ιουλίου 1976 την μόνιμη τέλεση τον Ολυμπιακών Αγώνων στην Ελλάδα στα πλαίσια του δυσμενούς κλίματος ένεκα οργανωτικών, πολιτικών και οικονομικών ζητημάτων προηγουμένων διοργανώσεων.

Ο Εθνάρχης μας Κωνσταντίνος Καραμανλής τον Φεβρουάριο του 1980, ένεκα του πολιτικού αποκλεισμού στους Ολυμπιακούς Αγώνες εκ μέρους της τότε Ενώσεως Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών (Ε.Σ.Σ.Δ) επανήλθε στην πρότασή του, με επιστολικό αίτημα, απευθυνθείς προς την Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή, προσβλέποντας στην διασφάλιση του αθλητικού τούτου θεσμού από εμπορικά και οικονομικά χαρακτηριστικά που αποκτούσε συν τω χρόνω  καθώς  και από  πολιτική σκοπιμότητα.

Με την  εν λόγω επιστολή ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ζητούσε  την επιστροφή στην τέλεση των Ολυμπιακών Αγώνων στην Αρχαία Ολυμπία για λόγους προστασίας του αγνού, ελεύθερου, ανεξάρτητου, αθάνατου πνεύματος των Ολυμπιακών Αγώνων.

Δυστυχώς η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (Δ.Ο.Ε.) απέρριψε το αίτημα του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Τα αίτημα τούτο ήταν και συνεχίζει να είναι διαρκές πάνδημο, παλλαϊκό. Είναι αίτημα όλου του Ελληνισμού, εντός και εκτός Ελλάδος.

Ο ισχυρισμός της Δ.Ο.Ε. ήτο ότι με την τέλεσή των Ολυμπιακών Αγώνων σε διαφορετικές χώρες κατοχυρώνεται η οικουμενικότητα του θεσμού.

Ίσα – ίσα, ο οικουμενικός χαρακτήρας των Ολυμπιακών Αγώνων υπηρετείται και διασφαλίζεται με τον καλύτερο τρόπο, δια της μονίμου τελέσεως αυτών εις την Ελλάδα και δη εις την αρχαία Ολυμπία. Ο οικουμενικός χαρακτήρας του θεσμού των Ολυμπιακών Αγώνων διακονείται α) με την επιστροφή του θεσμού τούτου στον τόπο, που τον γέννησε, και  β) με  την σύνδεσή του με τις ρίζες του. 9-11-2026