Δεν άφησε κανέναν ασυγκίνητο, είτε ήταν στρατιώτης, είτε ήταν πρόσφυγας, είτε ήταν δημοσιογράφος, η σιωπηρά διαμαρτυρία που έγινε το μεσημέρι της Παρασκευής στην πόλη Λβίλ της Ουκρανίας. Και πώς να μην συγκινηθείς όταν έβλεπες Ουκρανές μητέρες να φέρνουν και να εναποθέτουν συμβολικά στην πλατεία 109 παιδικά καροτσάκια, όσα ήταν παιδικά θύματα σε αυτόν τον αχρείαστο πόλεμο. Αδειανά τα καροτσάκια , ήθελαν να δείξουν με αυτά ότι κανείς δεν το χρειαζόταν πια τη στιγμή που τα παιδάκια έχασαν την ζωή τους από μια οβίδα, ή από ένα ρωσικό πύραυλο. Η εικόνα ήταν σοκαριστική, ανατριχιαστική μπορώ να πω, αφήνοντας τους πάντες στην πόλη αυτής της Ουκρανίας άφωνους, πνιγμένους μέσα στο κλάμα.
Οι Ρώσοι φρόντισαν να φθάσει ο πόλεμος και στην Λβίλ, τη μοναδική ίσως μεγαλούπολη της Ουκρανίας, κοντά στα σύνορα της Πολωνίας που οι πολεμικές εχθροπραξίες έμειναν μακριά. Αλλά ένα πύραυλος Κρουζ που εκτοξεύτηκε από ρωσικό πολεμικό πλοίο και μερικές οβίδες από τους πολλαπλούς εκτοξευτές που τόσο συχνά χρησιμοποιούν οι εισβολείς, έφεραν τον πόλεμο μέσα στην πόλη. Οι σειρήνες ήχησαν, τα καταφύγια γέμισαν, το αεροδρόμιο (το μοναδικό αεροδρόμιο από το οποίο ερχόταν η βοήθεια προς την Ουκρανία) καταστράφηκε από τους πυραύλους και μαζί με αυτό ο διάδρομος απο- προσγειώσεων. Ένα εργοστάσιο που ήταν εκεί κοντά πολεμικού υλικού, αλλά για χρόνια τώρα ανενεργό, βομβαρδίστηκε και αυτό.
Οι κάτοικοι με τις πρώτες οβίδες που έπεσαν, δεν σκέφτηκαν τα σπίτια τους ή τις επιχειρήσεις τους, αλλά τα αγάλματα της πόλης και τα μνημεία της. Η Λβιλ έχει χαρακτηρισθεί ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς, με τα δεκάδες αγάλματα κυρίως θρησκευτικού περιεχομένου που υπάρχουν σε αυτή, αλλά και με τα πολιτιστικά μνημεία της. Έτρεξαν οι κάτοικοι να τα προφυλάξουν, να βάλουν γύρω από αυτά προστατευτικά στρώματα ή σάκους από άμμο, τα «αγκάλιασαν» με ξύλο και με τσιμέντα ώστε όταν πέσουν οι οβίδες να μπορούν να διασωθούν. Αυτό ένοιωθαν, αυτό τους ένοιαζε, αυτό έκαναν οι κάτοικοι της Λβιλ.
Πηγή: tovima.gr
