Λάζαρος Γ. Κυρατσούς: Ένας αιωνόβιος ορειβάτης Ολύμπιος, με κοζανίτικη στόφα, που έφυγε τον Μάρτιο σε ηλικία 99 ετών

Του ΓΙΑΝΝΗ  ΚΟΡΚΑ

Ο Σεβαστός  φίλος Λάζαρος, έφυγε την 12 Μαρτίου έ.ε. για το μεγάλο ταξίδι της αιωνιότητας. Η  εξόδιος ακολουθία έγινε στον Μητροπολιτικό Ναό  του  Αγίου Νικολάου  παρουσία της οικογένειας, σύζυγο, παιδιά, εγγόνια , γαμπροί συγγενείς και πολλοί φίλοι, βαθιά θλιμμένοι για τον σεβαστό και αγαπημένων τους σύζυγο πατέρα και παππού και όλων των φίλων που τον συνόδευαν στην τελευταία του κατοικία.

Ο αείμνηστος Λάζαρος γεννήθηκε στην Κοζάνη το 1918, προ ενός αιώνος, γονείς του ήταν ο Γεώργιος και η ευφημία του γένους Γιαννούλη, είχε τέσσερα αδέρφια, τη Θεοδώρα που παντρεύτηκε τον Γεώργιο Σκαρκαλά, που είχαν δύο αγόρια όλοι αείμνηστοι και πέντε (5) εγγόνια. Τη Ματίνα που παντρεύτηκε τον Τάκη Γκορτσούλη, μεγάλο στέλεχος των προσκόπων της Κοζάνης και την Καίτη που παντρεύτηκε τον Νίκο Δέπα,   αείμνηστοι, δεν είχαν παιδιά και τον αδερφό του Μερκούρη , αείμνηστος, Δήμαρχος Κοζάνης, και Βουλευτής, παντρεμένος με την Λουκία Παπαμιχαήλ, καθηγήτρια και έχουν τρία παιδιά επιστήμονες και πέντε εγγόνια. Και τη γιαγιά Ζιόλια –Θεοδώρα, το γένος Βάμβα, με αδερφό τον μεγάλο Δημοδιδάσκαλο Ιωάννη που σπούδασε στην Αθήνα, κάνοντας   σπουδές και στην Βυζαντινή μουσική  και ήταν ψάλτης στον Άγιο Νικόλαο Κοζάνης  και καθηγητής μουσικής στο γυμνάσιο Κοζάνης το 1894 .Ο Βάμβας ήταν και   παππούς του αείμνηστου και γνωστού μας Άνθο Πεσλή, δ/ντή της Αγροτικής τράπεζας  έπαιζε ωραίο  μαντολίνο και  πέθανε σε ηλικία 96 ετών, γεννημένος το 1915, ήταν άγραφη ιστορία της Κοζάνης και μάθαμε πολλά πράγματα της παλιάς εποχής. Ήταν φίλος του Λάζου και  μακρινός συγγενείς. Έλεγε λοιπόν ο Λάζαρος ότι η μα-μάνα/ γιαγιά Ζιόλια, έζησε 105 ετών, και θα πάρει τα χρόνια της ,πάντως την πλησίασε στα χρόνια. Δίνουμε μερικά στοιχεία παλαιών οικογενειών που διαδραμάτισαν σοβαρό ρόλο στην κοινωνία της Κοζάνης.

Ο αείμνηστος σεβαστός φίλος και αιωνόβιος Λάζαρος αγωνίστηκε από μικρό παιδί ηλικίας 15 ετών , όταν το 1933 πέθανε ο πατέρας του σε ηλικία πενήντα ετών, άφησε το σχολείο στην Τρίτη τάξη του γυμνασίου, και επιδόθηκε στη δουλειά, αναλαμβάνοντας το μαγαζί για να συντηρήσει τη μεγάλη οικογένεια , μητέρα, γιαγιά και τέσσερα  αδέρφια. Ο πατέρας του είχε μεγάλο μπακάλικο- αποικιακά , όπως τα ονόμαζαν τότε , σε χώρο  του  σπιτιού του που είχε επαφή με  το δρόμο , το σπίτι  ήταν μεγάλο παλιό αρχοντικό στους πρόποδες της Σκίρκας. Ο μπακάλης τότε ήταν ο «άρχων της γειτονιάς», τον συμβουλεύονταν όλοι, ζητούσαν τη συμπαράστασή του, μέχρι και προξενιά έκανε , έλεγαν θα ρωτήσουμε του «Γιώρ’ Τλιάτ΄ς» να μας πει για το γαμπρό ή τη νύφη. Όμορφη και παραδοσιακή εποχή. Από τότε ο Λάζαρος ήταν αγωνιστής και δυνατός και συνέχισε έτσι στην πορεία της ζωής του να αγωνίζεται όπου και αν βρίσκονταν, όμως με εντιμότητα ,   με  συνέπεια και υπεύθυνος στις συναλλαγές  . Η ιστορία του το επιβεβαιώνει.

Στρατεύεται η κλάση του το 1939  και υπηρετεί τη θητεία του όπου τον βρήκε ο πόλεμος του ΄40,  ανήκε στο 27 σύνταγμα πεζικού της 9^ης Μεραρχίας της Κοζάνης. είχε πολλούς Κοζανίτες συμπολεμιστές και προχώρησαν στην πρώτη γραμμή του πολέμου, έχοντας δύο εχθρούς τους Ιταλούς και την παγωνιά και πολλές φορές «πολεμούσαμε νηστικοί μου έλεγε ο Λάζος λόγω των  σφοδρών χιονοπτώσεων και του πάγου  δεν μπορούσαν να μας φέρουν τρόφιμα». Φοβερές συνθήκες που οι Έλληνες όχι μόνο τις αντιμετώπιζαν αλλά και νικούσαν. Ξεκουραστήκαμε λίγο λέει ο πολεμιστής Λάζαρος στην Κορυτσά όταν την καταλάβαμε το Νοέμβριο του 1940. Συνεχίσαμε να πολεμούμε με πολύ άσχημες καιρικές συνθήκες .  Τον Απρίλιο του ΄41 μετά την συνθηκολόγηση πήραμε το δρόμο της επιστροφής   με τα πόδια από την Κορυτσά. Με χίλιες αντιξοότητες στη διαδρομή της επιστροφής. Τα σημειώνω αυτά για να δείξω τι υπέστησαν οι φαντάροι μας στον πόλεμο του ΄40, που έγραψαν το ΕΠΟΣ, για να πληροφορούνται οι νέες γενιές πόσο υπέφεραν οι πατεράδες και  παππούδες τους,  το κακό   συνεχίστηκε και στην κατοχή που  ακολούθησε νέος Γολγοθάς. Ο Λάζαρος έκανε πολλές δουλειές για να συντηρήσει την οικογένεια , και στα μεταλλεία της Σκούμπτσας εργάστηκε. Και παρ’ όλες τις δυσκολίες σπούδαζε και τον αδερφό του Μερκούρη στη Νομική σχολή στο πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης. Ο   Λάζος  σήκωνε τα βάρη της οικογένειας χωρίς να αγκομαχά. Τόση μεγάλη ήταν η συμβουλή του και η ανάληψη του χρέους προς την οικογένεια.

Το 1954 παντρεύεται τη Θεοδώρα-Ζολί της  μεγάλης οικογένειας Ι. Γκατζογιάννη, σπουδαίο εμποροράφτη με οκτώ παιδιά. Η Ζολί είναι μια αγία γυναικά, την αποκαλώ μητέρα Τερέζα, πάντα δίπλα στο Λάζο εκπληρώνοντας όλες τις επιθυμίες του και στα παιδιά και εγγόνια της ,  που δημιούργησαν μια θαυμάσια οικογένεια με δύο κόρες επιστήμονες και τέσσερα εγγόνια ομοίως επιστήμονες. Ήταν ο αείμνηστος  αιωνόβιος Λάζαρος, εξαίρετος σύζυγος , πατέρας, και παππούς και τους γαμπρούς τους αγαπούσε  ως παιδιά του. Με μεγάλη χαρά μου μιλούσε  για τις επιτυχίες που είχαν  τα εγγόνια   όταν  σπούδαζαν.

Ο Λάζαρος ήταν για όλες τις δουλειές, η φιλοτιμία του ήταν ένα άλλο χαρακτηριστικό γνώρισμά του. Δεν χαλούσε χατίρι σε  κανέναν, να εξυπηρετήσει  τους ανθρώπους που ήθελαν βοήθεια., Ένας άνθρωπος πιστός στο ρόλο του οικογενειάρχη   και στις πανανθρώπινες αξίες.

Το 1959 στις Δημοτικές εκλογές, έθεσε υποψηφιότητα για Δήμαρχος  Κοζάνης ο αδερφός του Μερκούρης, Ο ακαταπόνητος και  αγωνιστής  Λάζαρος, σε συνεχή εγρήγορση  και στην πρώτη γραμμή του αγώνα .Και μετά  από πέντε (5) χρόνια το 1964 , πάλι υποψήφιος ο Μερκούρης για Δήμαρχος Κοζάνης,  με τον συνδυασμό του ήμουνα κι εγώ και κερδίσαμε τις εκλογές αναλαμβάνοντας τη Δημαρχεία Κοζάνης, ο Λάζαρος στο γνωστό του ρόλο,  συ-στρατευμένος  στον αγώνα, που τον   έφερε εις πέρας. Το ίδιο έκανε και στις Βουλευτικές εκλογές όταν έθεσε υποψηφιότητα ο αδερφός του, εκλεγόμενος Βουλευτής.

Η αγωνιστικότητα του σεβαστού μας Λάζαρου δεν έχει ανάπαυλα , να παρακολουθεί τα κοινωνικά δρώμενα και να παίρνει θέση. Το 1970 ως γνωστόν   είχαμε  δικτατορία   που «τ’ σκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά» κατά τον ποιητή . Ώστε να ζούμε σε καθεστώς δύσκολο και   ανελεύθερο. Ο Λάζαρος γέννημα Δημοκρατικών και για να ξεφύγουν από την καθημερινή αυτή βαριά και σκοτεινή κατάσταση, αναπτύσσει πρωτοβουλία να ιδρύσουν Ορειβατικό σύλλογο και να επισκέπτονται τα βουνά απολαμβάνοντας την ελευθερία και να αναζωογονούνται οι ελπίδες τους.  Ιδρύουν το σύλλογο με άλλους συνεργάτες και πολλά μέλη ,  ήμουν κι εγώ ιδρυτικό μέλος. Συγκροτούνται σε σώμα και αρχίζουν οι αναβάσεις στα Βουνά. Ήσαν πολύ ευχαριστημένοι με την ορειβασία .   Όταν έγινε η πρώτη συνέλευση σε κάποια αίθουσα οικοδομήματος  επί του πεζοδρομίου, «ήσαν κάτω από την αίθουσα όργανα του τμήματος ασφαλείας και της ΟΑΣ του Α2 και μας  παρακολουθούσαν». Μου έλεγε ο Λάζος. Αυτό δεν τους έκαμψε, τουναντίον ενδυνάμωσε τον αγώνα τους και συνεχώς γράφονταν  και νέα μέλη.

Στον ορειβατικό σύλλογο προσέφερε πολύ μεγάλο έργο μαζί με τους συνεργάτες του. Είναι μια διαφορετική ιστορία, η επαφή με το βουνό και το έργο των Ορειβατών Κοζάνης,  που πρέπει να γραφεί. Εμείς θα περιοριστούμε σε μερικά έργα αξιόλογα που έκαναν στο σύλλογο. Τοποθέτησαν  περίπτερο στο Σμάθκο, με τη  μεσολάβησε του αείμνηστου Γιάννη  Γκοβεδάρο, δικηγόρο, στον εργολάβο που κατασκεύαζε τη γέφυρα του πολυφύτου και παραχώρησε το προκάτ  και είναι αυτό το  ωραίο περίπτερο που έχουμε. Τιμούμε με την ευκαιρία  και τη μνήμη του φίλου μας Γιάννη. Το μέρος που στήθηκε το περίπτερο ήταν όλο πέτρες «Κοζανιστί Μπιστιρές», το καθάρισαν , έφεραν χώμα , δενδροφύτευσαν και ποτίζανε δύο φορές την εβδομάδα για να αναπτυχθούν τα δένδρα και σήμερα είναι ένα όμορφο δασάκι που περιβάλει το περίπτερο, και το χαιρόμαστε όλοι μας. Έκαναν Πολλές  δουλειές  οι πρωτεργάτες ορειβάτες και  συνεχίζοντας   χτίζουν   στα Πιέρια, πάνω από το χωριό καταφύγιο, στη θέση μπάρα, σε υψόμετρο 1945 μέτρα, κάνοντας προσωπική εργασία για την οικοδόμηση του κτηρίου  και τον περιβάλλοντα χώρο, όλα τα μέλη του συλλόγου με πρωτεργάτη τον αείμνηστο Λάζο. Και είναι ένα από τα καλλίτερα ορειβατικά καταφύγια  της Ελλάδος. Το γνωρίζω προσωπικά γιατί φιλοξενήθηκαν  δύο φορές.

Κάθε Κυριακή ανεβαίνανε σε ξεχωριστό βουνό και ανέβηκαν  όλα  τα βουνά της Ελλάδος, και δύο φορές στο ΟΛΥΜΠΟ, μαζί με η γυναίκα του Ζολί  , όπως μου αφηγήθηκε με πολλές λεπτομέρειες για τις ορειβατικές αναβάσεις, ήταν όλες δύσκολες περπατώντας ώρες   λέει  ο αείμνηστος αιωνόβιος  Λάζος, αλλά αντέχαμε.   Ακούγοντάς τον, τον θαύμαζα. Ήταν ένας Ολύμπιος Ορειβάτης.

Το 1976, 2/3 Απριλίου, έγινε στην Αθήνα το πρώτο συνέδριο των Ορειβατικών συλλόγων της Ελλάδος στο Πάντειο πανεπιστήμιο στο οποίο  προήδρευε ο καθηγητής πανεπιστημίου Καββαδίας πρόεδρος των Αθηνών του ΣΕΟ. Πήραμε μέρος στο συνέδριο, ο Λάζος που δεν απουσίαζα από καμία εκδήλωση και ο υπογραφόμενος  ως αντιπρόεδρος του συλλόγου , όπου παρουσιάσαμε το έργο του συλλόγου Κοζάνης και δεχθήκαμε τα συγχαρητήρια του προεδρείου. (Ο Πρόεδρος  Καββαδίας την ώρα που μιλούσα, μου είπε, κύριε αντιπρόσωπε της Κοζάνης, έχετε μια πολύ πλούσια βιβλιοθήκη,  δε μας μιλήσατε  για τη Βιβλιοθήκη σας και βρήκα την ευκαιρία να προβάλλω τον θησαυρό που έχει η βιβλιοθήκη μας).

Ο αείμνηστος και σεβαστός φίλος διετέλεσε πρόεδρος του ΣΕΟ Κοζάνης από το 1984 μέχρι το 1992. Επί των ημερών του απόκτησε ο σύλλογος ιδιόκτητα γραφεία και ιδιόκτητο λεωφορείο. Ο σύλλογος είναι πολύ καλά οργανωμένος , με πολύ καλή συνεργασία των μελών και συντονισμό στις εργασίες τους. Το 1993 ο σύλλογος εξέλεξε το Λάζο επίτιμο πρόεδρο. Φέτος ο σύλλογος συμπληρώνει 47 χρόνια ορειβατικής δράσεως ( 1970-2017)  Ο Λάζος  και η σύζυγος του Ζολί είναι ταυτισμένοι με το σύλλογο ,δηλαδή  47 χρόνια ορειβάτες   και δεν έπαυσε ο Λάζος  να είναι μέλος μέχρι το θάνατό του.

Το 1988   επί προεδρίας του Λάζου  ο ΣΕΟ Κοζάνης ανέλαβε την οργάνωση της Πανελλήνιας ορειβατικής συνάντησης που έγινε στις Αρένες του Γράμμου στις 22,23,24 Ιουλίου, προ της συνάντησης πηγαίνανε κάθε βδομάδα με φτυάρια , τσαπιά και κλαδευτήρια, καθάριζαν τα μονοπάτια   και προετοίμαζαν τη συνάντηση κάνοντας και πρόχειρες εγκαταστάσεις. Συμμετείχαν στη συνάντηση 1500 ορειβάτες και προσέφερε ο σύλλογος Κοζάνης  2500 κιχιά. Είχαν εντυπωσιαστεί οι ορειβάτες που συμμετείχαν στη συνάντηση, από την προεργασία και  προετοιμασία  που έκαναν  συνάμα και τη φιλοξενία που  είχαν από τους ορειβάτες της Κοζάνης, εκφράζοντας τις άπειρες ευχαριστίες τους.

Θα αναφερθώ σε ένα τραγικό γεγονός που έγινε  το 1990 το μήνα Μάϊο  προ 27 ετών.  Είχε πάει ο σύλλογος στα Πιέρια , μαζί είχε πάει και ο αδερφός του Λάζου  Μερκούρης, Βουλευτής τότε, ήταν  από τα πρώτα μέλη του  ορειβατικού  συλλόγου. Ο Λάζος έμεινε και έκανε δουλειές στο καταφύγιο. Τον ειδοποίησαν κατά τις πέντε η ώρα το απόγευμα που γύριζαν οι ορειβάτες, ότι στο δρόμο είχε πάθει ανακοπή ο αδερφός του ο Μερκούρης. Ο Λάζος με ψυχραιμία και με δυνατή θέληση  έκοψε κλαδιά από δένδρο έκανε πρόχειρο φορείο και πήγε στο σημείο που κείτετο νεκρός  ο αδερφός του μαζί με άλλους ορειβάτες να τον πάρουν και να τον μεταφέρουν στο Βελβεντό.  Το αναφέρω αυτό για να υπογραμμίσω την ψυχική δύναμη που είχε ο Λάζος την τραγική εκείνη ώρα και την αγάπη για τον αδερφό  του , ποιότητα ανθρώπου με  οικογενειακές αρχές. (Τον πάλι ποτέ καλό καιρό).

Ο Ολύμπιος Λάζαρος που πάτησε δύο φορές τις κορφές του  ΟΛΥΜΠΟΥ, και στο καταφύγι  του Γιώτη  Αποστολίδη ήταν ακούραστος αναβάτης. Αγνάντευε τον ΟΛΥΜΠΟ από το αμπέλι των Γκατζογιάννηδων , πάνω από τον Άγιο Γεώργιο όπου έκανε τις καλοκαιρινές διακοπές  φιλοξενώντας  τις κουνιάδες του Αλεξάνδρα, από τη Θεσσαλονίκη, αείμνηστη, Ισμήνη, από την Αθήνα , αείμνηστη, και η Λαμπρινή από την Αθήνα, η Ιουστίνη από την Κύπρο, Αίγλη από Κοζάνη και  η νύφη Αγάθη, με τα παιδιά της και τα εγγόνια ,αείμνηστη, πέθανε προσφάτως, σύζυγος του αειμνήστου Προκόπη φίλο μας, το μοναδικό αγόρι της οικογένειας Ι. Γκατζογιάννη. Η μεγάλη αδερφή περιστέρα Γκατζογιάννη, ήταν  μα   Κυρία αξιόλογη, από χρόνια είναι αείμνηστη. Ήταν και  πολλά ανίψια, εκτός βέβαια από τα παιδιά του και τα εγγόνια του. Ένας  οικοδεσπότης πρόσχαρος  με «μια ζιάρ΄φαμπλιά»  και με αρμονική συνύπαρξη . Πηγαίναμε κι εμείς στο όμορφο αμπέλι  με τον ανοιχτό οπτικό ορίζοντα, βλέποντας τον Όλυμπο, τα Πιέρια , Τα χάσια, το Βέρμιο, το Μπούρινο και τη Λίμνη Πολυφύτου. Όραμα θεαματικό   και απολαυστικό, κάναμε παρέα  τον Ολύμπιο Λάζαρο.  με μιλούσε   για  τις μυθικές αναβάσεις στο Όλυμπο  και  στα βουνά της Ελλάδος  πάνω από  20 βουνά  που ανέβηκε, εκτός των Βαλκανίων. καθώς και στις Δρακολίμνες της Τύφρης, του Σμόλικα και του Γράμμου, ονομάζονται  Αλπικές Λίμνες, φιλοξενούν οι Λίμνες  αλπικές Τρίτωνες-ψάρια.     Η περιποιητική   οικοδέσποινα  Ζολί έζωνε δύο (μισάλες κατά το Κοζανιστί,) και περιποιείτο όλους, παρά τα χρόνια της, (άγοντας τα 93 έτη της ζωής της)  Ευτυχισμένη και πλούσια σε οικογενειακά  αισθήματα και ως  άριστη νοικοκυρά .

Από το Αμπέλι ανέβαινε κάθε πρωϊ προς τα Ηπειρώτικα- Αγίους Σαράντα, οροσειρά Κρεβατάκια  και πεζοπορούσε, σε ηλικία πάνω από 90 ετών. Επίσης  ανέβαινε στο Σμάθκο , για  την πρωτοχρονιάτικη πίτα , την Καθαρά Δευτέρα και το καλοκαίρι .Δεν μπορούσε ο Λάζος να μην προσκυνά το χώρο, το περίπτερο του συλλόγων των  ορειβατών  , που κοπίασε πάρα πολύ μαζί με άλλους ορειβάτες να διαμορφωθεί σε ορειβατική όαση  και τόπος αναψυχής.

Επίσης, στο αμπέλι, συγκεντρώνονταν κάθε Πάσχα  η ευρύτερη  οικογένεια από παιδιά, γαμπροί, εγγόνια , ανίψια , ξαδέρφια , το συγγενολόι από τις δύο οικογένειες Κυρατσού και Γκατζογιάννη   και γιορτάζανε τη Λαμπρή , Λαμπρά   σε κλίμα οικογενειακής αγάπης  και σε ατμόσφαιρα μιας άλλης εποχής που οι οικογένειες ήταν πολύ δεμένες μεταξύ τους και είχαν συνοχή τιμώντας την πατροπαράδοτη οικογενειακή  συνάντηση . Και ο αείμνηστος Σεβαστός Λάζος ήταν πλήρως ικανοποιημένος που περιβάλλονταν από τόσους ανθρώπους και συγγενείς και όλοι να περιποιούνται τον αγέρωχο πλάτανο Λάζαρο .Η σχέση αυτή της οικογένειας είχε βαθιά πίστη στις αξίες  της  ανθρώπινης  παρουσίας ώστε να  εορτάζουν μεγαλοπρεπώς και τα γενέθλια του Λάζαρου κάθε χρόνο στις 12  Φεβρουαρίου. Συμμετείχαν  πάλι όλοι οι συγγενείς.  Η ευτυχία διαχέετο στον Οίκο Κυρατσού και ο παππούς Λάζαρος να δέχεται θερμότατες ευχές και να σβήνει το κεράκι. Είχα την τιμή να παραστώ σε γενέθλια προσκαλεσμένος από το ζεύγος Ζολί και Λάζο  ως παλιός φίλος τους και να αισθανθώ το μέγεθος της ανθρώπινης αγνής ψυχής   όταν αυτή   λειτουργεί με αισθήματα ανθρωπιάς και Χριστιανικής αγάπης που μεταρσιώνεται  ο άνθρωπος  στον Αμπελώνα της ευτυχίας αναδεικνύοντας  την ανωτερότητα  της ανθρώπινης ύπαρξης. Αυτή είναι η έκφραση της  συνοχής και η συνάντηση των μελών των δυο οικογενειών. Η ευαισθησία αυτή   μου θυμίζει τον μεγάλο Ρώσο συγγραφέα και διανοούμενο  Λέων   Τολστόι, που εξυμνούσε το Χριστιανικό αξίωμα   της  οικογένειας.

Ο αείμνηστος Σεβαστός φίλος  Αιωνόβιος και Ολύμπιος  ως ορειβάτης, έφυγε από τη ζωή  έχοντας  διανύσει πολλές ορειβατικές διαδρομές  , περπατώντας στα βουνά και στα λαγκάδια που τον έδωναν μακροβιότητα και δύναμη στη ζωή.

Στάθηκε αξιοπρεπείς στη διαδρομή της ζωής του, με ευγένεια, με κατανόηση , με συνέπεια  με εντιμότητα,   σεβόμενος την προσωπικότητα του άλλου, έχοντας φίλους πολλούς στους οποίους είχε να πει ένα  καλό λόγο. Με ρίζες αρχοντικής οικογένειας και με διαυγή πνεύμα διατηρώντας το μέχρι το τέλος της ζωής του  άφησε  στα παιδιά του και στα εγγόνια, πλούσια παρακαταθήκη, με την  ευγενική συμπεριφορά του, την καλοσύνη του και την αγάπη του προς τους προσφιλείς του ανθρώπους.

Πορεύσου σεβαστέ φίλε Λάζο εν ειρήνη, στην αιωνιότητα της ζωής και της ιστορίας.

Η γη της Κοζάνης που δέχεται τα άξια  παιδιά της να είναι απαλή και δροσερή και τα φύλλα της άνοιξης που θα πέφτουν στο μνήμα σου να σε  φέρνουν αεράκι  ορειβατικό.  Η Ευδοκία του Κυρίου να απαλαίνει τον πόνο της οικογενείας σου.

Η μνήμη σου αιώνια.

 

Φωτογραφίες

 

 

 

 

 

 

Οι φωτ. αρχ. Γιάννη Κορκά