1. Στο Εθνικό Μουσείο της Σεούλ της Νότιας Κορέας ευρίσκεται αρχαιοελληνικό κορινθιακό κράνος του 550 π.Χ. Το αρχαιοελληνικό τούτο εξάρτημα κορινθιακής πανοπλίας του 6ου αιώνος π.Χ. (600 π.Χ. – 500 π.Χ.) είχε ανακαλυφθεί το 1875 στον αρχαιολογικό χώρο του του ιερού ναού του θεού Διός στην αρχαία Ολυμπία. Το κράνος τούτο εδόθη, περιέργως πως, ως έπαθλο στον αθλητή-νικητή του αθλήματος του Μαραθωνίου κατά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1936 που διεξήχθησαν στο Βερολίνο της Γερμανίας. Νικητής στον Μαραθώνιο ήτο μαραθωνοδρόμος εκ της Νοτίου Κορέας. Τα κράνος παρέμεινε σε Μουσείο της Γερμανίας μέχρι το 1975. Ακολούθως το παρέλαβε ο εν λόγω αθλητής και το παρέδωσε – προσέφερε στο κράτος του δηλώνοντας πως δεν ανήκε μόνο στον ίδιο αλλά και στον λαό του. Το έτος 1987 το αρχαιοελληνικό τούτο κορινθιακό κράνος του 550 π.Χ. ανακηρύχθηκε από την Νότια Κορέα εθνικός θησαυρός της.

Σε όλα τα μήκη και πλάτη της Οικουμένης, από τον βορρά μέχρι τον Νότο και από την Ανατολή μέχρι την Δύση υπάρχουν ελληνικές αρχαιότητες, αρχαιοελληνικά ευρήματα, που διαλαλούν  σε όλους τους λαούς του κόσμου τον αρχαιοελληνικό πολιτισμό και την καθοριστική συμβολή του στον σημερινό οικουμενικό πολιτισμό. Οι πολιτισμένοι λαοί αναγνωρίζουν την προσφορά της αρχαίας Ελλάδος, για αυτό ευγνωμονούν την χώρα μας.

Το κορινθιακό κράνος θεωρείται χαρακτηριστικός τύπος αρχαίου ελληνικού κράνους. Εμφανίστηκε στα τέλη του 8ου αιώνος π.Χ, ήτοι 730-700 π.Χ., και χρησιμοποιήθηκε ευρέως από τους οπλίτες μέχρι τον 4ο αιώνα π.Χ. (400 –300 π.Χ.). Κατασκευαζόταν από χαλκό (μπρούτζο) και είχε βάρος 1-2 κιλών. Τα εν λόγω κράνος ήταν χυτευτό ή σφυρήλατο, κάλυπτε ολόκληρη την κεφαλή και το πρόσωπο του οπλίτη, παρείχε μεγάλη προστασία, διέθετε στενές αμυγδαλωτές οπές για δυνατότητα όρασης, περιορισμένης όμως, είχε μακρύ αιχμηρό προστατευτικό επιρρίνιο που κάλυπτε την μύτη και διέθετε στενό άνοιγμα για το στόμα προς δυνατότητα αναπνοής.

Στο Αρχαιοελληνικό Μουσείο Ναυπλίου ευρίσκεται χάλκινη αρχαιοελληνική μυκηναϊκή πανοπλία, η οποία ευρέθη στα πλαίσια ανασκαφικών ερευνών σε έναν μυκηναϊκό τάφο στα Δεντρά της Αργολίδος. Την εξωτερική επένδυση του μυκηναϊκού κράνους την αποτελούσαν συχνά σειρές από χαυλιόδοντες κάπρου. Ο θώρακας αποτελείται από πλατιές χάλκινες ζώνες. Η επίδοση του Μυκηναίων στην κατασκευή όπλων ήτο υψηλής στάθμης. Άνωθεν του τίτλου της παρούσης δεκάδος Γλυπτών Αγγείων 441-450 απεικονίζεται  τμήμα της  εν λόγω μυκηναϊκής πανοπλίας.

  1. Στο Παρίσι της Γαλλίας, στο Μουσείο Λούβρου, ευρίσκεται αρχαιοελληνική πελίκη με αγγειογραφία ερυθρόμορφου ρυθμού του 480 π.Χ. Στην παράσταση αυτή απεικονίζεται η θεά Αθηνά με το κράνος και το δόρυ της. Στο δεξιό χέρι της κρατάει κλαδί ελιάς, δένδρο ευλογημένο που χάρισε η ίδια στους Αθηναίους για να τους πάρει με το μέρος τους όταν διεκδικούσε την κυριότητα και την ονομασία της Αθήνας από τον Ποσειδώνα.
  1. Στο Λονδίνο, στο British Museum,  ευρίσκεται αρχαιοελληνική οινοχόη, με αγγειογραφία μελανόμορφου ρυθμού, γύρω στα 540 π.Χ.- 530 π.Χ. Στην αγγειογραφία αυτή παριστάνεται στο κέντρο μεγαλόσωμη και τερατόμορφη η Μέδουσα, η μία από τις Γοργόνες. Δεξιά  απεικονίζεται ο θεός Ερμής. Αριστερά παριστάνεται ο Περσεύς, ο οποίος με την βοήθεια του Ερμή με το ξίφος του στο δεξιό χέρι του ετοιμάζεται να την  αποκεφαλίσει. Παραπέμπω στο σύμβολο 431 της προηγούμενης δεκάδος : «Γλυπτά αγγεία 431-440 αρχαιοελληνικά σε ξένα Μουσεία»
  1. Στο Παρίσι της Γαλλίας, στο Μουσείο του Λούβρου, ευρίσκεται αρχαιοελληνικός σκύφος (=ποτήρι, κούπα) με αγγειογραφία ερυθρόμορφου ρυθμού, του 485 π.Χ.-480 π.Χ. Στην αγγειογραφία τούτη παριστάνεται ο Αγαμέμνων, ο οποίος αυθαίρετα παίρνει από την σκηνή του Αχιλλέα την  αγαπημένη σκλάβα του Αχιλλέα Βρισηίδα και την οδηγεί στο δικό του κατάλυμα, με την  συνοδεία του  κήρυκα Ταλθύβιου  και του Διομήδη. Ο Αχιλλεύς κατόπιν τούτου εγκατέλειψε τις τρωικές μάχες και αποσύρθηκε στην σκηνή του.
  1. Στην Οξφόρδη της Αγγλίας, στο Μουσείο Ashmolean, ευρίσκεται αρχαιοελληνικό καβειρικό αγγείο, που ευρέθη στο ιερό των Καβείρων, στην Βοιωτία μας, με αγγειογραφία μελανόμορφου ρυμού του 4ου  αιώνος π.Χ. (400 π.Χ.- 300 π.Χ.), που παριστάνει μορφή λαϊκού θεάτρου. Απεικονίζονται συνήθως κωμικοί χαρακτήρες, γέροι αξιολύπητοι, γριές άσχημες, με θέματα μυθικά που αποδίδονται γελοιογραφικά. Στην εν λόγω παράσταση του καβειρικού αυτού αγγείου η Κίρκη προσπαθεί  να πείσει τον Οδυσσέα να πιεί το μαγικό της ποτό που μεταμόρφωνε τον άνθρωπο σε χοίρο. Αν το έπινε θα μεταμορφωνόταν σε χοίρο.  Ο Οδυσσέας,  με την καθοδήγηση των θεών, δεν το ήπιε.
  1. Στην Κοπεγχάγη της Δανίας, στο National Museum, ευρίσκεται αρχαιοελληνικός αμφορεύς που φέρει αγγειογραφία ερθρόμορφου ρυθμού του 450 π.Χ. Στην αγγειογραφία αυτή παριστάνεται ο θεός Δίας, ο οποίος  κρατάει  με το δεξιό χέρι του κεραυνό και πλησιάζει την Αίγινα, την οποία έχει ερωτευθεί. Από την ένωση με την όμορφη αυτή κόρη του Ασωπού γεννήθηκε ο Αιακός, ο γενάρχης των Αιακίδων, Πηλέως, Τελαμώνος, Αχιλλέως, Αίαντος, Νεοπτολέμου.
  1. Στο Αρχαιολογικό Μουσείο του Μονάχου ευρίσκεται απουλικός κρατήρας του 320 π.Χ. με αγγειογραφία ερυθρόμορφου ρυθμού. Στην αγγειογραφία αυτή αποδίδεται πληρέστερη εξιστόρηση των περιπετειών της Μήδειας στην Κόρινθο. Στο κέντρο τα Ανάκτορα του Κρέοντα, όπου η Κρέουσα ευρίσκεται στα πρόθυρα του θανάτου από τα μοιραία δώρα της Μήδειας, ενώ ο πατέρας της ο Κρέων προσπαθεί να την βοηθήσει. Κάτω αριστερά η Μήδεια σκοτώνει το ένα από τα δύο παιδιά της, Μέρμερο και Φέρητα (Μέρμερος και Φέρης).  Ένας άνδρας φυγαδεύει το δεύτερο παιδί της. Το έργο δεν αποδίδει ακριβώς το έργο του Ευριπίδη «Μήδεια». Εκεί η Μήδεια σκοτώνει και τα δυο παιδιά της.
  1. Στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Κωνσταντινουπόλεως ευρίσκεται ανάγλυφο με λεπτομέρεια από την λεγόμενη σαρκοφάγο του Μεγάλου Αλεξάνδρου με παράσταση ενός πολεμιστή, που ευρίσκεται δεξιά στην παράσταση. Ο πολεμιστής τούτος ταυτίζεται από ορισμένους ερευνητές με τον Αντίγονο τον Μονόφθαλμο. Από τους διαδόχους του Μεγάλου Αλεξάνδρου ήταν αυτός που πλησίασε περισσότερο την επανένωση του κράτους του Μ. Αλεξάνδρου, κάτω από την δική του κεντρική εξουσία, στα τέλη του 4ου αιώνος, π.Χ, δηλ. 330- 300 π.Χ.
  1. Στο Λονδίνο της Αγγλίας, στο Βρετανικό Μουσείο, ευρίσκεται ανάγλυφη ενεπίγραφη αρχαιοελληνική επιτύμβια στήλη του δευτέρου μισού του 4ου αιώνος π.Χ., ήτοι 350-300 π.Χ. Ευρέθη στην αρχαία ελληνική μακεδονική πόλη Πέλλα, πρωτεύουσα της αρχαίας ελληνικής Μακεδονίας μετά τις Αιγές. Η στήλη τούτη είναι από τις παλαιότερες και αρχαιότερες της Πέλλας. Παριστάνεται η νεκρή Φιλοπάτρα σύμφωνα με την επιγραφή. Η Φιλοπάτρα είναι καθιστή. Ο γενειοφόρος άνδρας δεξιά είναι πιθανόταυα ο σύζυγός της Παυσανίας, υιός του Ανδρίσκου. Τα άλλα πρόσωπα ένα ανδρικό και δύο γυναικείαείναι τα παιδιά της και ο εγγονός της. Δύο γυναικείες μορφές, σε μικρότερη κλίμακα, εμπρός στη νεκρή και χαμηλά είναι κατά πάσα πιθανότατα δούλες, οικιακές βοηθοί της νεκρής.
  1. Στην Εθνική Βιβλιοθήκη του Παρισίου στην Γαλλία ευρίσκεται χρυσό μετάλλιο των ρωμαϊκών χρόνων, στο οποίο απεικονίζεται ο Φίλιππος Β΄, ο Έλλην Μακεδών βασιλεύς της Ελληνικής Μακεδονίας, πατήρ του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Οι εξαιρετικές στρατηγικές και διπλωματικές ικανότητες του Φιλίππου Β, οι προσπάθειες που έκανε α) για την ενοποίηση της Μακεδονίας, β) για την δημιουργία ισχυρού και αποτελεσματικού στρατού,  γ) για την οικονομική και πολιτιστική πρόδο της χώρας και  δ) για την επίτευξη της πανελλήνιας ενότητος ήσαν καθοριστικές για την ανάδειξη της αρχαίας ελληνικής Μακεδονίας σε ηγετική δύναμη στον ελληνικό χώρο.

*Ερευνητής –  Μελετητής – Αναλυτής

13-11-2026