Από τη Σαμαρίνα, στο μοναστήρι της Φούρκας, στο Ταμπούρι του Γιώργου στο Κάντσικο και στην Καστάνιανη.
Στο Κάντσικο.
Διασχίζουμε την Ούσαλη με την μεγάλη σάρα που φτάνει ως κάτω στο χείμαρρο Μαδρίτσα, περνάμε τον Σαραντάπορο και, πριν πάρουμε τις ανηφοριές για την Δροσοπηγή,μια στάση όμως για να απολαύσουμε τις εικόνες του πέτρινου, οξυκόρυφου γεφυριού που με τα δύο του τόξα δρασκελάει στέρεα το ορμητικό ποτάμι από το 1717 όπως μαρτυρεί η ταυτότητα του, στην εντοιχισμένη επιγραφή του. Σήμερα είναι το μοναδικό πέτρινο γεφύρι πάνω στον Σαραντάπορο.
Ανηφορίζουμε τον πολύστροφο δρόμο. Ο Γράμμος μας φανερώνει τις γαλάζιες κορυφές του με το Περήφανο να ξεχωρίζει.
Στην είσοδο του χωριού ένα κερί στην Παναγιά. Ετσι όπως προβάλλει μέσα από το δάσος ο αρχάγγελος Μιχαήλ με το βαρύ σπαθί του γοητεύεσαι αυτόματα και ξαρματώνεσαι! Ο μικρός μονόχωρος σταυροειδής ναός, χτίστηκε το 1902 στη θέση παλαιότερου ναού. Το πυκνό του δάσους που τον περιβάλλει τον κάνει παραμυθένιο. Ο ανθισμένος βασιλικός στο πεζούλι μοσχοβολά. Στο υπέρθυρο η Κοίμηση της Θεοτόκου οι άγιοι Γεώργιος και Δημήτριος τραβάνε τα βλέμματα.
Στο εσωτερικό του, οι λιγοστές τοιχογραφίες είναι έργα του ζωγράφου Αναστασίου Μιχ. Ζωγράφου, από τους Χιονάδες της Κόνιτσας. Ιστορήθηκε το 1903 με την οικονομική βοήθεια της Αδελφότητας των Καντσιωτών της Αθήνας. Από τις τοιχογραφίες ξεχωρίζει ο Άγιος Γεώργιος ο νέος εξ Ιωαννίνων όπου εικονίζεται ως φουστανελοφόρος.
Παλιό μαστοροχώρι η Δροσοπηγή αν και μ’ αρέσει πολύ η παλιά ονομασία «Κάντσικο», το μαρτυρεί η ιστορία του, τα πέτρινα σπίτια, η περίτεχνη πλατεία του με την βρύση, ο τεράστιος πλάτανος που φυτεύτηκε το 1886, τα λιθόστρωτα σοκάκια, το σχολείο, το παράστημα της Αγίας Παρασκευής όλα μαζί φέρουν έντονα τη σφραγίδα των άξιων εκείνων μυθιστορηματικών μαστόρων της. Η θέση του κάτω από το Ταμπούρι με σοφία επιλεγμένη, στραμμένο προς την λάκα του Σαραντάπορου και με δυο σειρές ορίζοντα. Σε πρώτο πλάνο Κάτω Αρίνα – Μπουχέτσι – Κούτσουρο
– Μπουγάζι και πίσω ο Κορμός του Βοΐου.
Ο φίλος μας Γιώργος Κοτολούλης μας περίμενε στην πόρτα από το ΄΄Ταμπούρι΄΄ του! Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες ερχόμαστε για να τον δούμε εδώ στον θαυμαστό χώρο του, να τον δούμε, να μάθουμε τα νέα του και να απολαύσουμε το υπέροχο τσίπουρο του. Ο Γιώργος είναι ένας δραστήριος άνθρωπος, ευφυής, δημιουργικός, ανιδιοτελής και με μεγάλη προσφορά στο πολιτισμό και τα δρώμενα του χωριού του. Ο καλαίσθητος χώρος, συνδυασμός των χρωμάτων, το πλούσιο φωτογραφικό υλικό, οι παλιές διαφημίσεις, η ηπειρώτικη μουσική, πλημμυρίζουν το νου και την ψυχή. Καφενείο και μπακάλικο μαζί σ’ ένα χώρο όπως ήταν και λειτουργούσε και παλιά !
Γευστικότατοι οι μεζέδες έρχονται ο ένας πίσω από τον άλλο με πρώτη πρώτη την χορτόπιτα βεβαίως βεβαίως. Όσο για την φιλοξενία του Γιώργου, την περιποίηση και τον μοναδικό χαρακτήρα του ότι και να πω θα είναι λίγα. Εξάλλου το οδοιπορικό ως αφορμή είχε τον Γιώργο. Μεγάλη έκπληξη για την παρέα ήταν το εκθετήριο αναμνήσεων όπως ονομάζει ο Γιώργο το χώρο με τις συλλογές κάτω ακριβώς από το καφενείο. Μικρές ιστορίες βγαλμένες από τη ζωή και βαλμένες με τάξη. Όλα τα είδη που είχε και πουλούσε στο καφενείο –μπακάλικο ο πατέρας του Γιώργου. Ο χώρος διακοσμημένος και στην πιο μικρή του λεπτομέρεια. Τέχνη, μεράκι, αγάπη για το ωραίο! Κάθε γωνιά και ένα πλάνο! Ένας χώρος που ο Γιώργος με σεβασμό διατηρεί ζωντανές τις ιερές μνήμες των εποχών που πέρασαν.
Φωτογραφίες Βαγγέλης Πράππας, Αργύρης Παφίλης
Συνεχίζεται.
Πηγή: fb:
