7/9/2018
θα συμπληρώσω μετά από τρία χρόνια τα εξής:
Δεν θα ξεχάσω εκείνες τις μέρες, είχα πάει στο νοσοκομείο και είχα ζητήσει luxotanil.
Κανένας δεν έζησε χειρότερη μέρα απ’ αυτήν στην ζωή του αν είναι στην ηλικία μου.
Εγώ στον Άγιο Γεώργιο, πήγαινα βράδια, πρωινά, καθόμουν και μιλούσα στα μνήματα.
Εκεί συναντούσα και άλλα παιδιά, κορίτσια που δεν τους γνώριζαν αλλά πήγαιναν κάθε μέρα γιατί ήταν τόσο ευαίσθητα και πενθούσαν παιδιά που θα μπορούσαν να είναι στην θέση τους.
Το κλίμα ήταν πόνος στο σώμα όλων μας. Πόνος στην ψυχή, στο μυαλό, στην καρδιά μας, στα άκρα μας.
Νομίζω πως για μια ολόκληρη σχολική χρονιά το πένθος είχε σημαδέψει όλους μας. Είναι ένα γεγονός που καθόρισε τις ζωές μας και η θύμηση του θα μας προστατεύει από στιγμές που μπορεί να καταλήξουν μοιραίες.
Παιδιά που σε όλη τους την ζωή ήταν υποδείγματα.
Αποχαιρετώντας 3 συνομήλικους (Γράφει ο έφηβος Γιώργος Τριανταφύλλου)
