1η Νοεμβρίου τελείτε το τεσσαρακονθήμερο μνημόσυνο στο Ναό Κωνσταντίνου και Ελένης.
Προ μηνός έφυγε για τας αιωνίου Μονάς ένας Ευυπόληπτος Επαγγελματίας-Έμπορος και κοινωνικό στέλεχος της πόλης μας. Ο Γιάννης ήταν μέλος του Οίκου Γκατζόφλια μεγάλης οικογένειας υποδηματοποιών, ξεκίνησαν οι πρόγονοι προ τριών αιώνων ακολούθησε ο παππούς Ρούσης ως τσαγκάρης και συνέχισε ο γιος του Θωμάς με τα παιδιά του. Ο Θωμάς παντρεύτηκε την Ευφροσύνη Θεοδώρου(ντιόντιου) Δρίζη, που έφυγε 102 χρονών οι οικογένειας της ήταν μεγάλοι τσαγκάρηδες. Το 1934 η οικογένεια Θωμά και Ευφροσύνης απέκτησαν 6 τέκνα, 5 αγόρια ένα κορίτσι, και 12 εγγόνια Η μοναχοκόρη Καίτη πέθανε σε ηλικία 30 ετών το 1966,μεγάλο χτύπημα. Τα αγόρια ήταν ο Ρούσης στέλεχος ξένης τράπεζας στην Αθήνα, ο Θεόδωρος ήταν ανώτερο στέλεχος της Τράπεζας Πίστεως,(ΑΛΦΑ) στη Θεσσαλονίκη, τα άλλα αδέλφια Χαρίσης, Τάκης που έχει φύγει κι αυτός προ έτους και Γιάννης συνέχισαν το επάγγελμα του υποδηματοποιού και έχουν δύο καταστήματα ένα στην Ελευθερίου Βενιζέλου και δεύτερο στη συντεχνιών το ποίο διατηρούσε ο Γιάννης. Όπως μου έλεγε ο Παππούς Θωμάς Γκατζόφλιας , ο οποίος γεννήθηκε το 1902 και πέθανε το 2000 σε ηλικία 98 ετών. «Τα χρόνια προ του 40,ήταν πολλοί οι τσαγκάρηδες κάναμε γερά παπούτσια και πηγαίναμε στις αγορές με κάρα και άλογα στα παζάρια, και μου λέει τις πόλεις που πήγαιναν, Αμύνταιο, Πτολεμϊδα,Τζιουμά- Χαραυγή, Σέρβια, Ελασσόνα, Δεσκάτη, Τσοτύλι, Γρεβενά, Άργος Ορεστικό, στέλνανε μέχρι το Μοναστήρι.
Βέβαια και στο εξωτερικό, τι τραβήξαμε στην Κατοχή δεν περιγράφεται δύσκολα χρόνια για το επάγγελμα». Έχω γράψει στο Βιβλίο μου ΚΟΖΑΝΙΤΙΚΕΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ 2008, για τον Οίκο Γκατζόφλια με πολλά στοιχεία . O αείμνηστος Γιάννης, από νέος ασχολήθηκε με την πολιτική ήταν μέλος της νεολαίας της Ν.Δ. μετά πρόεδρος αυτής καθώς και της Κοζάνης, ήταν βασικό στέλεχος της παράταξης, περνούσαν από το κατάστημά οι Βουλευτές Γιάννης Βαγιάτης, Θέμης Βύζας, Τσιαρτσιώνης Νίκος, Βίκη Βρυζίδου, Στάθης Κωνσταντινίδης και συζητούσαν θέματα της παράταξης, τον θεωρούσαν και ήταν εύστοχος στις παρατηρήσεις του, για την πορεία του κόμματος στην περιοχή μας. Έχω προσωπική αντίληψη, γιατί το κατάστημα το είχα ως Στέκι, είχα και την καρέκλα μου και ήμουνα τακτικός επισκέπτης. Η Ατμόσφαιρα του καταστήματος είχε μια πνευματική χροιά, δηλαδή περνούσαν ο Γιώργο Μπουντιούκος ο Καρδιολόγος, συνταξιούχος, επίσης ο Χρήστος Μπέσας Οφθαλμίατρος, ο Γιάννης ο Γκοβεδάρος ο Δικηγόρος και η συζήτηση εγένετο σε πνευματικό επίπεδο, μεταβάλλονταν σε πνευματικό χώρο το κατάστημα.
Στη συνέχεια όλοι μαζί πηγαίναμε στο περίπτερο των Ορειβατών, όπου ο πρόεδρος αυτών Ευριπίδης Τσιόπτσιας ετοίμαζε το φαγητό(πολύ καλός μάγειρας) και συνεχίζονταν η συζήτηση, όταν ο Μιχάλης Παπακωνσταντίνου ήταν στην Κοζάνη ερχότανε στο πνευματικό Τσιμπούσι τον οποίο είχε κουμπάρο ο Γιάννης, ώστε η συζήτηση να επεκτείνεται σε πολλούς τομής. Επίσης ερχότανε και ο μακαριστός Μητροπολίτης Αμβρόσιος. (να πω ότι το Περίπτερο των Ορειβατών το είχε προσφέρει ο Γιάννης Γκοβεδάρος). Ο αείμνηστος Γιάννης ήταν μέλος του Πανελληνίου εμπορικού συλλόγου, είχε φέρει τον πρόεδρο Κορκίδη στην Κοζάνη και έγινε συγκέντρωση των εμπόρων. Ο Γιάννης τιμήθηκε από την Εθνική Ομοσπονδία εμπορίου και επιχειρηματικότητας, ήταν μέλος του Επιμελητηρίου Κοζάνης και σε πολλές άλλες επιτροπές. Γνώσεις πολλές για το εμπόριο Από το κατάστημα περνούσαν πολλοί μεταξύ αυτών ήσαν και από την Ευρώπη Κοζανίτες ακόμη και από την Αυστραλία, πους τους γνώριζα μέχρι εκεί έφθανε ο καλός έμπορος. Δεν ήρθε σε αντιπαλότητα ποτέ με κανέναν, ήρεμος απλός συνεργάσιμος και συνεπείς, με τον καλό λόγο για τον καθένα, φιλάνθρωπος, όπου μπορούσε να βοηθήσει, βοηθούσε. Είχε αισθήματα ευαισθησίας.
Έχαιρε τον σεβασμό και την εκτίμηση από την κοινωνία, αυτό, διαπιστώθηκε και από το μεγάλο πλήθος που τον συνόδευσε στην εξόδιο ακολουθία. Η πνευματική ατμόσφαιρα που είχαν δημιουργήσει οι αείμνηστοι στο κατάστημα, συνεχίστηκε με τους Νίκο Τσιαρτιώνη, πρώην υπουργό, τον Μανώλη Καρακάση πρόεδρο του οικονομικού επιμελητηρίου κι Δ/ντής της Εθνικής Τράπεζας Κοζάνης, ο Στέργιος Χριστοδούλου καθηγητής, ο Σανίδης Κώστας, πρώην Δήμαρχος Ελλησπόντου και πολιτευτής με το μεγάλο οίκημα που κατασκεύασε στη Φιλίππου (το Οίκημα Ποντίων), ο Δημήτρης Μόσχος, πολ. μηχανικός σύζυγος της Βρυζίδου πρώην Βουλευτίνα και άλλοι, Το κατάστημα είχε γίνει κέντρο πληροφοριών ενημέρωσης και πολιτισμού. Δεχότανε όλους ευχάριστα και με ευγένεια. Ένας παλιός Αστός νοικοκυραίων από στόφα, με αρχές και παράδοση. Το 1993 παντρεύτηκε τη Μαρία Πασχαλίδη από τη Θεσσαλονίκη υπάλληλος της Άλφα Μπάνκ η οποία εργαζότανε στο κατάστημα που ήταν δ/ντής ο Θεόδωρος Γκατζόφλιας, αδελφός του Γιάννη, και έγινε και προξενητής της Μαρίας, ο πατέρας Ζαχαρίας ήταν Ιεροψάλτης στο Ναό Γρηγορίου Παλαμά, της Θεσσαλονίκης πρωτοψάλτης έχει κυκλοφορήσει και δίσκους με την Ψαλτική, έχω έναν που μου έδωσε η Μαρία. Η μητέρα της Ευαγγελία έχει συγγενή μητροπολίτη και ο αδελφός της Πέτρος είναι Θεολόγος και Ιερέας στο Ναό της Ανάληψης. Θρησκευόμενη οικογένεια. Το γάμο στεφάνωσε ο Μιχάλης Παπακωνσταντίνου, πρώην Υπουργός, και συγγραφέας.
Είχαν δημιουργήσει μια ευτυχισμένη οικογένεια με πολύ αγάπη, απέκτησαν δύο Κορίτσια Ευφροσύνη- Κατερίνα, έβαλε την αδελφή του που είχε φύγει νωρίς και Ευαγγελία της πεθεράς του σύμφωνα με τα οικογενειακά έθιμα.
Μεγάλωσαν με πολύ αγάπη και εισήλθαν στο Πανεπιστήμιο Πάντειο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών Αθηνών από της πρώτες φοιτήτριες, ο Γιάννης και η Μαρία πήγαιναν ταχτικά στην Αθήνα να δούνε την πρόοδο των κοριτσιών και επέστρεφαν ενθουσιασμένοι για την υψηλή πνευματική εξέλιξη που είχαν τα κορίτσια- φοιτήτριες, οι οποίες παράλληλα με τις σπουδές των έλαβαν και μεταπτυχιακό, μια αξιόλογη πνευματική ανάπτυξη. Το Δεκέμβριο θα γίνει στο Πανεπιστήμιο η αποφοίτηση με Ορκωμοσία και ετοιμάζονταν να παραστούν και να καμαρώσουν τα κορίτσια τους. Δυστυχώς άλλαι ήσαν αι βολαί του Κυρίου, θα Καμαρώνει τις κόρες του από τον αμπελώνα Του Κυρίου. Ήταν επιστήθιος φίλος που συνεχώς με ρωτούσε πως πάει η υγεία μου, εάν δεν πήγαινα στο κατάστημα με τηλεφωνούσε γιατί δεν πήγα, του εξηγούσα το λόγο και ηρεμούσε. Σε όλες τις εκδηλώσεις των Χωριών του Βοΐου πηγαίναμε καθώς και αλλού όπως, Θεσσαλονίκη και Αθήνα όταν παρουσίαζα τα βιβλία μου, έβλεπε και τον κουμπάρο του Μιχάλη Παπακωνσταντίνου που έφυγε τον Ιανουάριο του 2010. Επισκέπτονταν και τα εργοστάσια κατασκευής υποδημάτων. Τα συνδύαζε όλα ως προύχοντας στην εργασία του και στην κοινωνική του επαγγελματική διαδρομή.
Ήμουνα πάντα μαζί τους σε διάφορες εκδηλώσεις των χωριών του Βοϊου-Κοζάνης, ευαισθησία με ψυχική συμπεριφορά που έδειχνε τον Ανθρωπισμό τους με την σύζυγο Μαρία. Άλλωστε ως Θρησκευόμενοι στις γιορτές του Καλοκαιριού επισκέπτονταν τις εκκλησίες και άναβαν κερί και για μένα.
Πορεύσου φίλε Γιάννη στην Αιωνιότητα της ζωής και της Ιστορίας, ο Κύριος να σε αναπαύσει και να σε εντάξει στην Αμπελώνα του και η Ευδοκία του να απαλαίνει το βαθύ πόνο της οικογενείας σου και των φίλων σου. Θα σε θυμόμαστε πάντα ως έναν Πολιτισμένο και καλλιεργημένο άνθρωπο ως του Αστός της παλιάς εποχής. Ο Νομπελίστας Οδυσσέας Ελύτης, γράφει.
«Εκείνο που μένει είναι το κομματάκι που μπόρεσες να ενσωματώσεις μέσα στην παράδοση της χώρας σου ή την κοινωνία που ζεις αγγίζοντας τις ευαισθησίες του λαού εμπλουτίζοντας την τοπική Ιστορία». Αυτός ήσουνα.
Η γη της Κοζάνης που θα σε δεχθεί να είναι απαλή, δροσερή και να σε συνοδεύουν οι επιστημονικές επιτυχίες των Κοριτσιών σου. Κατερίνα και Ευαγγελία.
Με πόνο και με θλιμμένη Καρδιά σε αποχαιρετώ.
Ο φίλος σου Γιάννης Κορκάς
Η φωτογραφία είναι στο καταφύγιο των Ορειβατών ο Γιάννης με τον κουμπάρο του Μιχάλη Παπακωνσταντίνου , και τους φίλους του Γιώργος Μπουντιούκος ,Γιάννης Γκοβεδάρος, Γιάννης Κορκάς, λείπει ο Χρίστος Μπέσσας, ήσαν οι άνθρωποι που συγκεντρώνονταν στο μαγαζί του και είχαν δημιουργήσει τον Πνευματικό χώρο. Μετά είναι ο Ευριπίδης ο μάγειρα, ήταν ο Κώστας Κυρατσούς ο οποίος έφερε εδέσματα ως γόνος οικογενείας κρεοπωλών, φίλος όλων . Τιμούμε τη μνήμη εκτός από τον Γιάννη και των Μιχάλη Παπακωνσταντίνου, Γ. Μπουντιούκου , Χρήστο Μπέσσα και Γιάννη Γκοβεδάρο. Ο Κύριος να αναπαύσει τις ψυχές τους.
