Αγαπητέ Λευτέρη Ελευθεριάδη. Έφτασε στα χέρια μου, μέσω του κ. Ευαγγέλου Ντάγκα, η ταπεινή σου αυτοβιογραφία που περιγράφεται μέσα από το βιβλίο σου με τίτλο «Ο Παπαφιώτης».
Πριν αναφερθώ στα σχόλιά μου για το περιεχόμενο του βιβλίου σου θα πρέπει πρώτα να σε ευχαριστήσω για την προσφορά και την αφιέρωσή σου, η οποία απροσδόκητα με εξέπληξε. Ιδιαίτερη εντύπωση μου προκάλεσε ο γραφικός χαρακτήρας της αφιέρωσης και ερμηνεύω αυτό που θέλω να πω στη συνέχεια. Ο γραφικός χαρακτήρας σου δεν υπέστη τη φθορά του χρόνου, παρόλα όσα πέρασαν τα χέρια σου από τα σκαρπέλα, τα ροκάνια και από όλα τα εργαλεία του εργαστηρίου σου. Ούτε αυτά επηρεάστηκαν από τα διαλείμματα που έκανες και αυτά ήταν αρκετά για να γράψεις κάτι γύρω από τη δεύτερη απασχόλησή σου, που ήταν το θέατρο και ομολογώ ότι δυσκολεύτηκα να καταλάβω ποιο ήταν το κύριο και ποιο το δεύτερο επάγγελμα στη ζωή σου, γιατί η ενασχόλησή σου ήταν εξίσου αποδοτική και στις δύο δραστηριότητές σου. Μέσω του βιβλίου σου Λευτέρη έμαθα αρκετά πράγματα και πιστεύω ότι κι άλλοι που το διάβασαν την ίδια εντύπωση αποκόμισαν. Για το «Παπάφειο» ίδρυμα σχεδόν όλοι μας ακούσαμε κάποια ιστορία, αλλά όχι σε αυτή την έκταση που εσύ μας περιγράφεις. Διαβάζοντας το εν λόγω βιβλίο σου δεν μπόρεσα να καταλάβω πώς τόσα πράγματα ήταν δυνατό ο συγγραφέας να τα θυμάται από μνήμης. Προς το τέλος του βιβλίου σου όμως υποθέτω ότι κρατούσες κάποιο ημερολόγιο όπου κατέγραφες κάποιες σημειώσεις, που σε διευκόλυναν στη συγγραφή του βιβλίου σου. Να σημειώσω εδώ Λευτέρη ότι όλα τα πρόσωπα που αναφέρονται μέσα στο βιβλίο σου είναι και γνωστά μου, από τους παιδικούς σου φίλους του χωριού, που ήταν: o Αν. Ραφαηλίδης, ο Γ. Δαβιδόπουλος μέχρι τον αλησμόνητο κοινό μας φίλο Τάκη Δραγατσίκα (σελ. 629), με τον οποίο παίξαμε μαζί κάποια θεατρική παράσταση πριν από 35 χρόνια με πρωταγωνιστές τους: το σημερινό Αρχιμανδρίτη της Ιεράς Μητροπόλεως Σερβίων και Κοζάνης π. Αυγουστίνο Μύρου και τον Απόστολο Παπαδημητρίου, πρώην Δ/ντή της ΔΕΗ Κοζάνης. Πρόσωπα που δεν γνώρισα είναι αυτά του οικοτροφείου Φλώρινας και του Παπάφειου ιδρύματος.
Την παρουσία σου των δύο τετραετιών στο ΕΒΕ δεν θα σχολιάσω. Θα μείνω όμως μόνο στην προσφορά που έκανες στην κόρη του φίλου σου Θωμά από τα Σέρβια παίρνοντας την ωραιότερη πρόσκληση, που πήρες ποτέ στη ζωή σου. Τίποτε άλλο να μην έκανες στο ΕΒΕ Κοζάνης μέσα στις δύο θητείες που διετέλεσες ως πρόεδρος, αρκεί αυτό και μόνο στην κόρη του φίλου σου Θωμά Τσιφτσίαν, την Ευθυμία, μαζί ασφαλώς και με τη βοήθεια του μακαριστού Μητροπολίτου Διονυσίου Ψαριανού, είναι ικανό να ακυρώσει τυχόν παραλείψεις σου στο ΕΒΕ.
Άφησα να σχολιάσω, τελευταία, την ανεκτίμητη πολιτισμική και κοινωνική προσφορά του φίλου σου, μακαρίτη πια Χρήστου Μπέσσα. Να σημειώσω εδώ Λευτέρη ότι ο Χρήστος ήταν και δικός μου φίλος και εκείνο που είδα να σημειώνεις στο βιβλίο σου είναι ότι ο Χρήστος είχε σπουδαίο και αστείρευτο χιούμορ. Κάθε φορά που ανταμώναμε αλλάζαμε αρκετά αστεία και ευτράπελα. Ένα από αυτά που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση είναι και το παρακάτω: ο Χρήστος έκανε το υποχρεωτικό του Αγροτικό Ιατρείο στο Λειβαδερό Κοζάνης. Ένα πρωινό, κατά μήνα Ιούλιο, δέχεται στο ιατρείο του τους προσελθόντες για ιατρική εξέταση κατοίκους του χωριού. Γύρω στις 11 π.μ. τελείωσε τις ιατρικές εξετάσεις. Τότε θεώρησε καλό να σταματήσει για να ξεκουραστεί λιγάκι. Παίρνει την καρέκλα και κάθεται στη βορειοδυτική πλευρά του ιατρείου, μιας και την ώρα εκείνη ο ίσκιος ήταν αρκετός για ένα διάλειμμα. Την ώρα που απολάμβανε την ξεκούραση βλέπει κάποιο ηλικιωμένο με το δρεπάνι στον αυχένα να προχωρεί προς το σημείο που καθόταν ο γιατρός. Σε απόσταση περίπου δέκα μέτρων ο επισκέπτης αναφωνεί λέγοντας ξέρω … ξέρω γιατρέ είσαι για τα μάτια. Εγώ έρχομαι να με εξετάσεις στα αυτιά. Στο δρόμο που ερχόμουνα σκέφτηκα ότι στο Πανεπιστήμιο θα μάθατε κάποια πράγματα και για τα αυτιά. Έλα κάτσε, τι παθαίνεις συμπλήρωσε ο γιατρός. Πες μου τι σου συμβαίνει. Ντρεπόταν ο ασθενής να πει το πρόβλημά του, ο γιατρός επιμένει, οπότε ο αργοπορημένος επισκέπτης αποκαλύπτει το πρόβλημά του. Να λέει τι να σου πω γιατρέ τις ρίχνω και δεν τις ακούω και συνεχίζει ο γιατρός έκανες πολύ καλά που ήρθες , αυτό δεν είναι τίποτα θεραπεύεται συμπληρώνει ο γιατρός για να τον καθησυχάσει. Θα σου γράψω μια συνταγή και τη Δευτέρα που θα πας στα Σέρβια θα πας στο φαρμακείο και θα πάρεις αυτά τα χαπάκια που θα σου γράψω. Θα παίρνεις ένα το πρωί, ένα μεσημέρι κι ένα το βράδυ. Και τι θα γίνει μετά ρωτά ο ασθενής και απαντά ο γιατρός θα τις ρίχνεις πιο δυνατές για να τις ακούς. Το αποτέλεσμα από τα χάπια δεν το άκουσε ο γιατρός γιατί η θητεία του είχε λήξει και αναχώρησε για την Κοζάνη, όπου στη συνέχεια άνοιξε το δικό του ιατρείο. Αυτό για τον κοινό μας φίλο και μακαρίτη Χρήστο Μπέσσα. Ας θεωρηθεί το παραπάνω περιστατικό σαν ένα μνημόσυνο για κείνον για όσα ζήσαμε και περάσαμε μαζί. Το εν λόγω βιβλίο σου το πήρα Λευτέρη στις 23 Γενάρη του τρέχοντος έτους και το διάβασα στις 31 του ίδιου μήνα, ημέρα Κυριακή. Δεν με κούρασε καθόλου το διάβασμά του, ( σελ.640) ακολούθησα τη διαδρομή σου Λευτέρη σαν δύο συνοδοιπόροι ης ζωής. Φιλικά Λευτέρη και μία μικρή παρατήρηση πρέπον θα ήταν και μία χρονολογία έκδοσης. Έχω αδυναμία στις χρονολογίες. Φαντάστηκες αν οι ιστορικοί του παρελθόντος δεν ξεχώριζαν με εκείνα τα δύο γράμματα την ιστορία της ανθρωπότητας το π.χ. και το μ.χ. τι κομφούζιο θα παρατηρούνταν στις μελλοντικές γενεές των ανθρώπων. Θερμά συγχαρητήρια για άλλη μια φορά δια του Τύπου.
Ευχαριστώ για τη φιλοξενία,
Κοζανή 12/2/2016
Ναπολέων Γρ. Κοντός.
