Στην Ικαρία δε χωρούν ρολόι, άγχος, ταλαιπωρία… Γράφει η Καλογήρου Συρματένια (Τούλα)- Φιλόλογος, παιδαγωγός

Πρόσφατα επέστρεψα από το νησί της Ικαρίας, το οποίο έχω επισκεφθεί αρκετές φορές. Εκεί έχω δικούς μου ανθρώπους, που με φιλοξενούν και με ξεναγούν με τον καλύτερο τρόπο. Αλλά κυρίως είναι η ψυχική ανάγκη για ηρεμία και χαλάρωση.

Οι άνθρωποι στο νησί έχουν άλλους ρυθμούς, από τους γνωστούς μας. Δε θα τους δεις με ρολόι, με άγχος, με βιασύνη. Αλλιώτικη στάση ζωής. Προσωπικά τους χαίρομαι, τους ασπάζομαι γιατί δεν τρέχουν ποτέ να προλάβουν.

Φιλοσοφία τους είναι το “ΑΡΓΆ ΒΑΔΙΖΩ ΖΩΗ ΚΕΡΔΙΖΩ”. Ενώ εμείς όλοι τρέχουμε να προλάβουμε και κάνουμε τη ζωή μας δύσκολη, με στρες και ανησυχίες.

Θα αναφερθώ σε ένα δικό μου άτομο, που ενώ από το πρωί ξεκίνησε για το γιατρό από τον Εύδηλο για την πρωτεύουσα, τον Άγιο Κήρυκο, στο δρόμο βρήκε καλή παρέα, έφαγαν ήπιαν, πάει ο γιατρός, τον ξέχασε, δε βαριέσαι!!! Η γυναίκα του τον περίμενε να μάθει για την υγεία του. Αργά, αργά το βράδυ επέστρεψε και της εξήγησε ότι πέρασε μια όμορφη μέρα. Ας περιμένει αύριο ο γιατρός είπε.

Έτσι λειτουργούν. Χαλαρά, ήρεμα. Γνωρίζουν ότι το άγχος μικραίνει τη ζωή και κάνουν τα πάντα να τη μακρύνουν. Γι’ αυτό εκεί οι άνθρωποι γηράσκουν ως τα βαθιά τους γηρατειά.

Στοχεύουν όμως στην σωστή διατροφή. Όλοι τους έχουν τον μπαχτσέ, τον κήπο με οικολογικά προϊόντα, φρούτα και λαχανικά. Δεν κάνουν καταχρήσεις, αποφεύγουν το τσιγάρο, το πιοτό και ό,τι βλάπτει.

Περπατάνε, γυμνάζονται και όταν έρθει η ώρα για τα πανηγύρια του καλοκαιριού, κύρια τον Αύγουστο μήνα όλοι μαζί γλεντάνε, χορεύουν όλους τους χορούς, αλλά πάνω από όλα τον Ικαριώτικο, χαίρεσαι να τους βλέπεις και να χορεύεις μαζί τους χορούς σε πολλούς κύκλους, σαν γαϊτανάκι, πίνοντας το δικό τους κρασί, και τρώγοντας την βραστή ή λεμονάτη γίδα, που αναρριχιέται στα βουνά.

Τα λογής, λογής φαγητά και τα ικαριώτικα πιταράκια, με χόρτα ή τυρί, γοητεύουν το μάτι και ευφραίνουν το στομάχι.

Είναι γελαστοί και χαρούμενοι, επικοινωνιακοί όσο κανείς άλλος λαός. Σε υποδέχονται πάντα με ένα πλατύ χαμόγελο κι ας μη σε γνωρίζουν. Πολύ εύκολα και γρήγορα νιώθεις φιλικά μαζί τους.

Άλλος λαός. Ξέρει να ζει!!!!!!

Στην ιδιοσυγκρασία τους συντελεί και ο τόπος που ζουν. Γάργαρα θαλασσινά νερά, να τα πιεις στο ποτήρι. Οι ακτές με βότσαλα και χοντρή άμμο, σε καλούν να ξαπλώσεις για να νιώσεις τη θέρμη τους, από τον καυτό ήλιο, αφού πρώτα απολαύσεις το μπάνιο στα κρύα ή στα θερμά ιαματικά, ραδιούχα νερά της, στα Θέρμα, στις σπηλιές.

Άγιος τόπος. Ασκεί γοητεία στον κάθε επισκέπτη.

Πλειάδα χωριών, ακτών και μαγαζιών σε καλούν να επισκεφτείς. Τόσα πολλά και τόσο καλά.

Στο αεροδρόμιο της Ικαρίας ήρθαν οι δικοί μου άνθρωποι με το αμάξι και από το κύριο οδικό δίκτυο οδεύουμε στα ΝΑ του νησιού. Η πρώτη στάση μας είναι τα Θέρμα με τα ραδιούχα ιαματικά της λουτρά, όπου συρρέουν άνθρωποι από παντού να βρουν θεραπεία. Πήραμε το καφεδάκι μας σε πολύ καλοσυνάτους ανθρώπους, κάναμε το μπάνιο μας στα θερμά και στα κρύα νερά του Ικάριου πελάγους.

Μετά το μπάνιο μας παίρνουμε το δρόμο για την πρωτεύουσα του νησιού, τον Άγιο Κήρυκο, όπου περιηγούμαστε τα αξιοθέατα της.

Ακολουθούμε την πορεία μας, περνώντας διάφορα χωριουδάκια, Ξυλόσυρτη, Λιβάδι, Χρυσόστομο, Πλαγιά, από δευτερεύον οδικό δίκτυο, για να φτάσουμε στο σημερινό προορισμό μας, τα Κοσοίκια, με τους λιγοστούς κατοίκους του, με την απέραντη ανθρωπιά τους.

Η φιλοξενία χωρίς όρια. Την άλλη μέρα με το όχημα του Νίκου περνάμε διάφορα χωριά, το Πετροπούλι, το Στέλι, τη Δάφνη και κάνουμε στάση στο κεφαλοχώρι Ακαμάτρα. Προορισμός μας ο Εύδηλος, η δεύτερη μεγάλη πόλη της Ικαρίας.

Με το λιμάνι της, τις παραλίες της, τα μπαρ, τις ταβέρνες και λογής λογής καταλύματα. Πόλη αμφιθεατρικά χτισμένη με τα κάτασπρα εκκλησάκια και σπίτια. Ο καφές στην παραλία αποχτά ξεχωριστή νοστιμιά!! Η παραλία δεξιά μας, τα Σπάσματα, όμορφη, γαλήνια, με άμμο και μικρά χαλικάκια, μας φιλοξενεί στα δροσερά, καθάρια της νερά, απολαμβάνοντας θάλασσα και ήλιο.

Κουρασμένοι σωματικά, όχι όμως ψυχικά και πνευματικά, επιστρέφουμε στην έδρα μας, τα Κοσοίκια.

Το βράδυ οι ταβέρνες με όλα τα καλά φαγητά, στήνουν τραπεζαρίες για λόγου μας.

Ξημέρωσε ο Θεός τη μέρα και ο οδηγός μας έβγαλε το πρόγραμμα, πού θα πάμε.

Μέσω του Εύδηλου, με τις τέλειες παραλίες, τα άνθη και τα δασοσκεπή βουνά της περνάμε χωριά, Κάμπο, Σταυλό, Γιαλισκάρι, Αγ. Πολύκαρπο, Καστανιές, Προφήτη Ηλία και φτάνουμε στο Χριστο(ραχες). Πανέμορφο καταπράσινο χωριό και ιδιαίτερα φιλόξενο. Απολαμβάνουμε το καφεδάκι μας με ποικιλία από πεντανόστιμες πράσινες πίτες στο καφέ της Μαρίας, όπου η Αφροδίτη, Σαλονικιά, μας έπιασε κουβέντα για το μαγαζί, το όνομα του «Ραχάτι».

Αναχωρούμε μέσω του Αγ. Δημητρίου και φτάνουμε στον Αρμενιστή, μια παραλία με αμμουδιά, όμορφη, με κρυσταλλένια νερά και κολυμπάμε στην Μεσσακτή.

Επιστρέφοντας για το σπίτι, περνάμε άλλη μια παραλία το Γιαλισκάρι με τα γαλήνια, καθάρια και καταγάλανα νερά της.

Αφήνουμε τις όμορφες ακτές για επιστροφή στα Κοσοίκια, στο σπίτι. Εδώ άλλες ομορφιές. Η αυλή με τα δέντρα, τα λουλούδια, τα μπαχτσαβάνικα, τα φρούτα.

Τέλος αφήσαμε να επισκεφτούμε την Θεοσκέπαστη Λέσβου, Παναγία, να προσευχηθούμε να μας βοηθάει πάντα.

Εδώ συναντήσαμε Ικαριώτες, πρόθυμους να μας κεράσουν και να κουβεντιάσουμε μαζί τους. Αφού πήραμε την ευλογία της Θεόκτιστης επιστρέφουμε στον Εύδηλο.

Και από εδώ καταλήγουμε στα όμορφα Κοσοίκια. Όλα τα ωραία έχουν το τέλος τους. Έτσι και το ταξίδι στην Ικαρία.

Οι εντυπώσεις άριστες. Όμως δεν έχει συγκοινωνία και αυτό πρέπει να το λύσουν οι τοπικές αρχές ή μάλλον η πολιτεία. Αλλά και οι πολίτες του νησιού πρέπει να διεκδικήσουν δυναμικά πρώτα καλούς δρόμους και μετά τοπική αστική συγκοινωνία.

Είναι πολύ όμορφος τουριστικός προορισμός και είναι κρίμα να μην μπορεί κανείς να μετακινηθεί, παρά μόνο με προσωπικό αμάξι. Εύχομαι και ελπίζω την επόμενη φορά που θα επισκεφτώ την Ικαρία να έχει καλύτερους δρόμους και αστικά.

Κρατώ ως γλυκιά θύμηση τα πλούσια φαγητά σας και το ατελείωτο χαμόγελο.

Και τις γλυκιές σας θάλασσες, που απολαύσαμε όλες τις μέρες παραμονής μου στο νησί της Ικαρίας.