Το οτι η πολιτική συζήτηση στην περιοχή μας ήταν χρόνια για τις οικοδομικές μάντρες -κοινώς για τα μπάζα- το ξέραμε καλά. Αδυναμία άρθρωσης πολιτικού λόγου, έλλειψη επιχειρημάτων, απουσία αναλυτικής σκέψης, κανα περιστέρι, κανάς μπαχτσές, δυο κιλά φέτα και δυο φουρλες σε κανα πανηγύρι και σώναμε! Το οτι όμως βασικο επιχείρημα των αντιπάλων μας καθίσταται μια απλή υποθετική πρόταση “αν είχα εκλεγεί βουλευτής δεν θα κατέβαινα για περιφερειάρχης” πραγματικά με ξεπερνάει.
Ζαγάρια μου αν ο Αμανατίδης είχε εκλεγεί βουλευτής θα μιλούσαμε για ένα αλλο υποθετικό σύμπαν στο οποίο θα γίνονταν εντελώς άλλα πράγματα και στο οποίο φυσικά όλοι μας θα συμπεριφερόμασταν διαφορετικά! Το οτι δεν εκλέχτηκε βουλευτής -λόγω εκλογικού συστήματος και ενω ηταν ο μόνος που αύξησε την εκλογική του δύναμη- μας επέτρεψε να τον πείσουμε να μπει μπροστά και να εκφράσει ένα μεγάλο μερος της κοινωνίας που δεν ήθελε ούτε ζωγραφιστό να δεί τον σημερινό απερχόμενο Περιφερειάρχη.
Και στο υποθετικό αυτό παράλληλο συμπαν που ο Αμανατίδης θα ήταν βουλευτής θα βρισκόταν κάποιος αλλος να καλύψει το κενό. Γιατι ακόμα και αν δεν υπήρχε ο Αμανατίδης θα τον είχαμε εφεύρει. Βολταίρος ζαγάρια! Αντε μου τώρα να βρειτε κανα επιχείρημα της προκοπής να στηρίξετε το καλό παιντί και αφήστε τις μονταζιέρες. Εικοσι χρόνια πολιτικής παρουσίας του παιντιού και δεν μπορείτε να βρείτε έναν σοβαρό λογο να τον ψηφίσει ο κόσμος…
