Αγαπημένοι φίλοι και συμπολίτες,
Σήμερα, δεν θα σας μιλήσω ως υποψήφια περιφερειακή σύμβουλος, αλλά ως πολίτης της Δυτ. Μακεδονίας, όπως είμαστε όλοι μας.
Ανησυχώ…
Στις εκλογές της προηγούμενης Κυριακής, η πλειοψηφία των πολιτών που προσήλθαν στις κάλπες έδωσε την 1η θέση στον Γ. Αμανατίδη. Δεν θα σταθώ στην αλαζονεία και την απρέπεια του κου Αμανατίδη που προηγήθηκε των εκλογών προς τον κόσμο της Δυτ. Μακεδονίας, μεταξύ αυτών και όσων των ψήφισαν. Και αυτό γιατί σε εκείνες τις εκλογές, πολλοί στήριξαν πρόσωπα με τα οποία είναι φίλοι ή συγγενείς. Και καλά έκαναν. Είναι και αυτό κομμάτι της ηθικής μας, ως Έλληνες, να στηρίζουμε τους δικούς μας ανθρώπους. Θα σταθώ, όμως, σε κάποια πολύ σοβαρά ζητήματα τα οποία πρέπει να προβληματίσουν όσους έμμεσα, με αυτόν τον τρόπο τον επέλεξαν. Θα σας τα παραθέσω σε διαφορετικές αναρτήσεις, για να είναι πιο ξεκάθαρα. Το ξέρω πως ενδεχομένως να σας κουράσουν, αλλά δεν γίνεται να πάμε στην κάλπη της Κυριακής σαν “πρόβατα για σφαγή!”
Ας ξεκινήσω με την εμμονή του Γ. Αμανατίδη για την “καρέκλα.” O ίδιος σε συνέντευξή του στον Antenna και τον Γ. Παπαδάκη παραδέχθηκε ότι αν είχε εκλεγεί βουλευτής, δεν θα κατέβαινε για περιφερειάρχης και θα στήριζε τον Γ. Κασαπίδη ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ. Αυτό, όπως αντιλαμβάνεστε, σημαίνει πως θεωρεί τον Γ. Κασαπίδη άξιο να ηγηθεί της περιφέρειας. Διότι, αν δεν τον θεωρούσε, θα στήριζε προεκλογικά αλλά και ως βουλευτής π.χ. τη κα Ζεμπιλιάδου, για το καλό του τόπου. Κάτι που ΔΕΝ ΕΚΑΝΕ!
Επίσης, ανέφερε πως “πρέπει να προσθέσουμε δυνάμεις” (πάλι για το “καλό του τόπου”). Και αναρωτιέμαι: Γιατί δεν μπήκε στον συνδυασμό του Γ. Κασαπίδη αν ήθελε να συνδράμει το καλό του τόπου; Του Γ. Κασαπίδη για τον οποίο μιλούσε με τα καλύτερα λόγια όσο ήταν βολεμένος στη βουλευτική καρέκλα; Ο κος Αμανατίδης μού θυμίζει το τραγούδι του Μηλιώκα “Για το καλό μου.” Ακούστε το. Πολλές φορές τα τραγούδια ξυπνούν τη συνείδησή μας και έτσι, αντιλαμβανόμαστε την πραγματικότητα.
Αλλά χρησιμοποιήστε και τον παρακάτω σύνδεσμο, για να δείτε τη συνέντευξη και να βγάλετε μόνοι τα συμπεράσματά σας. Για να δείτε μόνοι σας, χωρίς προκαταλήψεις, την εμμονή και την καρεκλο-λαγνεία που τον διέπει. Αλλά δεν είναι αυτό που με ανησυχεί τόσο. Η μεγάλη μου ανησυχία έγκειται στην ωμότητα και κυνικότητα με την οποία μας πετά στα μούτρα τις προθέσεις του.
Σ’ εμάς, έναν πολύπαθο λαό, που κληθήκαμε να αντιμετωπίσουμε τόσους εξωτερικούς “εχθρούς” σε όλη την πορεία της ιστορίας μας. Και τώρα, τι; Μα ζητά να βάλουμε τον “εχθρό” μέσα στο σπίτι μας; Τροφή για σκέψη…
