Ένα μεγάλο τμήμα του εισοδήματος των κατοίκων του Βοίου, βασιζόταν από αρχαιοτάτων χρόνων στις αγροτικές δραστηριότητες. Έτσι, σε περιόδους ανομβρίας υπήρχε πρόβλημα, επειδή η σοδειά ήταν πιθανο να μην επιφέρει τα επιθυμητά αποτελέσματα.
Κατά τις περιόδους αυτές φυσικά, οι αγρότες δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα περισσότερο από μια προσευχή για να παρακαλέσουν το θεό να στείλει την πολυτιμη βροχή.
Μέρος στην παράκληση προς το θεό έπαιρναν και τα θηλυκα του χωριού με το έθιμο της “ΠΙΡΠΙΡΟΥΝΑΣ” ή “ΠΕΡΠΕΡΟΥΝΑΣ”
Σύμφωνα με το έθιμο, ένα ορφανό και φτωχό κοριτσάκι ντυνόταν με αγριόχορτα, τα οποία στηρίζονται στο κορμάκι του με φλούδες από μουριά. Το κοριτσάκι αυτό παρίστανε την λεγόμενη πιρπιρούνα. Η πιρπιρούνα συνοδευόμενη από τα υπόλοιπα μικρά κορίτσια του χωριού γυρνούσαν από πόρτα σε πόρτα τραγουδώντας ένα τραγούδι που λεγόταν επίσης “πιρπιρούνα”. Κάθε φορά που τα κορίτσια έφταναν σε κάποιο σπίτι, βουτούσαν τα βούζια (αγριόχορτα) στο μαστραπά (δοχείο γεμάτο νερό) που κρατούσαν και μ΄ αυτό κατέβρεχαν τη νοικοκυρά. Το ίδιο έκανε και η νοικοκυρά βρέχοντας τα χόρτα.
Κάθε φορά που η παρέα των κοριτσιών περνούσε από κάποιο σπίτι, η νοικοκυρά κερνούσε σε αυτήν φαγώσιμα. Αφού τελείωνε η “περιφορά” της πιρπιρούνας στο χωριό, οι γυναίκες μαζεύονταν σ’ ένα σπίτι και έφτιαχναν πίτες για το γλέντι που θα ακολουθούσε το βράδυ.
Περπερούνα περιπατεί
περιπατεί καμαρωτή
και το Θεό παρακαλεί
για να στείλει μια βροχή
μια βροχή καλή καλή
για ν’ ανθίσουν τα λιβάδια
να φυτρώσουν τα σιτάρια
να μεθύσουν τ’ αμπελάκια
να καρπίσουν σταφυλάκια.
Μπάρες μπάρες τα νερά
στα χωράφια τα ξερά.
Καθ’ αστάχυ ένα ταγάρι
κάθε κλίμα ένα πιθάρι.
Όταν τέλειωνε το τραγούδι, έριχναν λίγο νερό πάνω στην περπερούνα, έτσι για το γούρι, και περίμεναν να έρθει επιτέλους μια καλή βροχή.
ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΙ: Το ντυμένο με φύλλα κορίτσι, συμβόλιζε τη διψασμένη βλάστιση που αναζητούσε απεγνωσμένα το νερό για να καρποφορίσει. Επίσης, επιλεγόταν ένα ορφανό παιδί, γιατί πίστευαν ότι έτσι θα δημιουργηθεί μεγαλύτερο αίσθημα λύπης στο θεό.
Πηγή fb: MyVoio -Το Βόιο μου
