Βίσκα Ζωή- Πολυξένη
Ο άνθρωπος από την αυγή της ιστορίας του βρέθηκε αντιμέτωπος με την σκληρή πραγματικότητα της ζωής.
Μπροστά στο άγνωστο ανηφορικό μονοπάτι της στάθηκε εκστατικός, γεμάτος δέος και αγωνία. Σιγά-σιγά όμως με πυξίδα την ελπίδα κατάφερε να την καταχτήσει και να θέσει την σφραγίδα της προσωπικής του αξίας σ’αυτήν.
Η ζωή του ανθρώπου μοιράζεται ανάμεσα στην ελπίδα και τον φόβο. Ο άνθρωπος από την στιγμή που έρχεται στον κόσμο ατενίζει την ζωή με δέος.Και σ’όλη την διάρκεια της ιστορικής του πορείας δεν παύει ν’αντιμετωπίζει με φόβο όλα εκείνα που είναι συνυφασμένα με την ουσία του κόσμου, δηλαδή τα μυστήρια της φύσης , τα απρόοπτα και αναπόφευκτα γεγονότα, τα κοινωνικά δεινά και προβλήματα.Για να μπορέσει όμως να επιβιώσει και να απαλύνει τους φόβους και τις αγωνίες του, δεν παύει να ελπίζει.Ελπίζει πως θα τα καταφέρει να ζήσει όμορφα σ’αυτή την ζωή και στο τέλος θα δικαιώσει την ύπαρξή του. Με την ελπίδα καταφέρνει να ξεπεράσει τις αντιξοότητες της ζωής με θάρρος και αισιοδοξία.
Ο φόβος είναι έμφυτος. Είναι η φυσική άμυνα του ανθρώπινου οργανισμού για κάθετι το άγνωστο, αμφίβολο και τυχαίο.Προσφέρει σ’αυτόν πολύτιμη υπηρεσία.Τον κρατά άγρυπνο, του δίνει την δύναμη να παλέψει με τις δυσκολίες, τον προστατεύει από τις κακοτοπιές , τους κινδύνους και τις δυσκολίες.Τον βοηθά να πάρει κατάλληλα μέτρα, να προβλέψει αρκετά γεγονότα του μέλλοντος, να σωθεί από ακαταμάχητους εχθρούς που απειλούν την ζωή και την ευτυχία. Ο φόβος κρατάει σ΄επιφυλακή το πνεύμα, άγρυπνη την διάνοια, βοηθά την λειτουργία της σκέψης.Όταν κινείται σε λογικά πλαίσια , ικανοποιεί το ένστικτο της αυτοσυντήρησης και επιβίωσης.
Ο φόβος ως πανάρχαιο ένστκτο, δεν εγκαταλείπει ποτέ τον άνθρωπο.Όσο περισσότερο πλουτίζει η ανθρώπινη διάνοια σε γνώσεις και πείρα, αντί να τον αποβάλλει, εξακολουθεί να βασανίζεται από αυτόν. Ο μορφωμένος και ο πνευματικά καλλιεργημένος είναι εκείνος που γνωρίζει και προβλέπει τους κινδύνους της ζωής και αξιολογεί τις διάφορες δυσκολίες της, ώστε να μην πέφτει χωρίς περίσκεψη σ’αυτές.Μόνο ο διανοητικά ελλιπής και ο πνευματικά κενός δεν αξιολογεί τις καταστάσεις της ζωής και πέφτει χωρίς φόβο και φρόνηση στους κινδύνους.
Ο φόβος όμως, όταν ο άνθρωπος είναι οπλισμένος με ηθικές δυνάμεις και ψυχικό μεγαλείο, δεν γίνεται εμπόδιο στην ζωή του.Ο αντρείος[ο εν δυνάμει γενναίος] δηλαδή διαφέρει από τους κοινούς ανθρώπους , γιατί έχει την δύναμη να σταθμίσει σωστά τους φόβους του και να τους υπερνικήσει με θάρρος, αποφασιστικότητα και αισιοδοξία. Ο δειλός όμως αντίθετα,γίνεται έρμαιο του φόβου του. Δεν μπορεί να τον δαμάσει και να τον κρατήσει περιορισμένο, με αποτέλεσμα να καταδυναστεύεται από αυτόν. Ο φόβος τότε ενεργεί αρνητικά στην διαμόρφωση της προσωπικότητάς του, τον καθιστά δέσμιο των προλήψεων και των δεισιδαιμονιών και συντελεί στην έλλειψη ζωηρότητας και ενεργητικότητας και στην πνευματική του αποτελμάτωση. Τον οδηγεί στην στασιμότητα, στην αδράνεια και στην οπισθοδρόμηση. Παράλληλα κρατά δέσμια την ψυχή του, δεν την αφήνει να εκφραστεί και να δημιουργήσει ελεύθερα και καταπιέζει τον συναισθηματικό κόσμο του ατόμου.
Το αντίστροφο συμβαίνει με την ελπίδα. Πιο εύκολα παραδίδονται στα φτερά της ελπίδας οι πνευματικά ανώριμοι και επιπόλαιοι.Οι μορφωμένοι και διανοητικά καταξιωμένοι , που έχουν επίγνωση της πραγματικότητας , δεν ελπίζουν αλόγιστα, αλλά σκέφτονται πολύ, εκτιμούν τις καταστάσεις και προχωρούν στην ζωή τους αισιόδοξα, αφού πειστούν πως υπάρχει δυνατότητα να γίνουν τα όνειρα και οι επιδιώξεις τους πραγματικότητα.Αυτοί είναι οι ρεαλιστές της ζωής, που γνωρίζουν την σκληρή αλήθεια και είναι προσγειωμένοι και φειδωλοί στις ελπίδες τους.
Η ελπίδα παράλληλα με την φρόνηση, ανοίγει τους ορίζοντες του ανθρώπου και τον βοηθά να αντιμετωπίσει το βάρος της ζωής με αξιοπρέπεια και συνέπεια. Καραφέρνει να οδηγήσει τα βήματά του στην επιτυχία και δίνει νόημα και περιεχόμενο στην ύπαρξή του.Η ελπίδα δίνει δύναμη και κουράγιο στον άνθρωπο και τον οδηγεί στον αγώνα και στην μάχη. Δαμάζει τα εμπόδια, τις δυσκολίες, κάνει αποφασιστικό και δραστήριο τον άνθρωπο , του δίνει θάρρος και εμπιστοσύνη στον εαυτό του , ώστε να αναμετρηθεί με τις δυσκολίες της ζωής και να νικήσει.
Η ελπίδα δίνει φώς και φτερά στην ψυχή , δίνει σκοπό και αξία στην ζωή και βοηθά τα άτομα να καλυτερέψουν τις συνθήκες τις ζωής τους και να διαμορφώσουν όμορφο και φιλικό το κοινωνικό τους περιβάλλον.
Η ελπίδα και ο φόβος είναι οι δύο άξονες της ψυχής και ορίζουν την ελευθερία του ατόμου.Επίσης είναι άρρηκτα συνδεδεμένα μέσα στο θρησκευτικό βίωμα. Εκεί ο άνθρωπος μπροστά στις μεταφυσικές ανησυχίες προσπαθεί να τις αντιμετωπίσει με την βοήθεια της ελπίδας.Αυτή τον βοηθά να πιστέψει σε μια ανώτερη δύναμη απ’όπου θα αντλήσει το κουράγιο να συνεχίσει την ζωή.
Η ελπίδα και ο φόβος είναι δύο πόλοι όπου ανάμεσά τους κινείται η ανθρώπινη ύπαρξη. Και οι δύο επιδρούν στην διαμόρφωση της προσωπικότητάς του και καθορίζουν την στάση του και την συμπεριφορά του μέσα στην ζωή.
Ελπίδα:’’Όποιος ελπίζει λίγο, δεν απελπίζεται ποτέ’’παροιμία
Φόβος:’’Το μόνο πράγμα που πρέπει να φοβάται κανείς είναι ο φόβος’’Φραγκλίνος Ρούσβελτ
