Ο Σύλλογος Φίλων Δημοτικής Βιβλιοθήκης Κοζάνης και το Δημοτικό Ωδείο Κοζάνης διοργάνωσαν την παρουσίαση του βιβλίου της Κάλλιας Παπαδάκη «Δενδρίτες» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΠΟΛΙΣ, την Τετάρτη το απόγευμα στο Δημοτικό Ωδείο Κοζάνης.  Η συγγραφέας ήταν παρούσα στην εκδήλωση και με την την Αγνή Παπακώστα, δρ. Φιλολογίας A.Π.Θ. παρουσίασαν το βιβλίο ενώ τη συζήτηση συντόνισε η Ματίνα Τσικριτζή Μόμτσιου (ΣΦΔΒΚ). Ιδιαίτερος τόνος της βραδιάς ήταν ο Μουσικός Επίλογος από τα «Σύνολα μουσικής δωματίου του ΔΩΚ».

 

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα

Η Παπαδάκη γεννήθηκε το 1978. Σπούδασε οικονομικά στις ΗΠΑ, στο Bard College και το Πανεπιστήμιο Brandeis.    Το πρώτο της βιβλίο, η συλλογή διηγημάτων “Ο ήχος του ακάλυπτου” (εκδόσεις Πόλις) απέσπασε το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα του περιοδικού “Διαβάζω” για το 2010. Έχει συμμετάσχει σε συλλογές διηγήματων και ποιήματά της έχουν δημοσιευτεί στα περιοδικα “Νέα Εστία” και “Ποιητική”.   Ασχολείται επαγγελματικά με τη συγγραφή σεναρίων για ταινίες μεγάλου μήκους.  Το πρώτο της σενάριο ήταν για την ταινία της Πέννυς Παναγιωτοπούλου “September”.

 

Λίγα λόγια για το βιβλίο

Κάμντεν, Νιου Τζέρσεϊ, 1980. Ερημωμένα σπίτια, κλειστές βιομηχανίες, φτωχές συνοικίες. Ένας έφηβος, ο Πητ, εξαφανίζεται, και η μάνα του η Λουίσα πεθαίνει το επόμενο πρωί από στεναχώρια. Η αδερφή του, η δωδεκάχρονη Μίνι, ορφανή από γονείς, εισβάλλει άθελά της στη ζωή της συμμαθήτριάς της Λητώς και ανατρέπει τις βεβαιότητες της οικογένειάς της. Ανοίγει ρωγμές που δύσκολα θα κλείσουν· έχουν τις ρίζες τους στο παρελθόν, στο αμερικανικό όνειρο, σε δεύτερες και τρίτες γενιές μεταναστών, στην παρακμή και τη φθορά της πόλης, σε χαμένες ευκαιρίες και σε επιλογές που λάθεψαν. Κι όσο ο θετός πατέρας της Λητώς, ο Μπέιζελ Καμπάνης, ψάχνει να βρει τι στράβωσε στη διαδρομή, τόσο αναμετριέται με τα φαντάσματα και τους φόβους της παιδικής του ηλικίας· κι όσο η γυναίκα του η Σούζαν απομακρύνεται από κοντά του κι από την κοινή κι ανέμπνευστη ζωή τους, τόσο η Μίνι και η Λητώ μοιάζουν να ενηλικιώνονται σε έναν κόσμο σκληρά κι άδικα καμωμένο. Ο χρόνος, σαν τις νιφάδες του χιονιού, τους ξεγελά, ξεγλιστρά και χάνεται. Μαζί του κι αυτοί. (Από την παρουσίαση της έκδοσης)