Ο ήλιος αμαυρώθηκε, ο ουρανός σκοτείνιασε
μαύρα κοράκια φοβερά, τον όλεθρο σκορπούν
αστροπελέκια, κεραυνούς ξερνούν.
Πύρινες γλώσσες αδηφάγα, αποκαΐδια προκαλούν
στάχτη μαύρη εκάλυψε τη γη, σωριάστηκε
ο άνθρωπος με τη δημιουργική ζωή.
Μεσ’ στα ερείπια τα φονικά, κράζει σαν άγριο πουλί
βογγητό απ΄ τα σπλάχνα βαθιά αντηχεί
νεκρά κορμιά κείτονται στη μαύρη γη.
Ένα χέρι βοηθείας, ευσπλαχνίας
απ’ την κοσμοχαλασιά ν’ ανασυρθεί.
έλεος, παρηγοριά παρακαλεί, αγάπη, κι ελπίδα αναζητεί.
Γοερές φωνές με αναφιλητά, βουρκωμένα μάτια δακρυσμένα,
σφιχταγκαλιάζουν τα μικρά και οδεύουν στο άγνωστο,
για να σωθούν, την ανθρωπιά να βρουν.
Που είναι η ανθρώπινη ψυχή;!!!
Που είναι ο υπερφίαλος άνθρωπος ο διαστημικός;
που παραβλέπει τη γήινη φρικτή καταστροφή;
και θεοποίησε το ΕΓΩ, με τον απάνθρωπο τρόπο το φονικό;
Η εωσφορική αντίληψη στη ζωή, έφερε την τύφλωση την ψυχική;
την ανελέητη καταστροφή της όμορφης πλάσης ζωτικής,
της ανθρώπινης δημιουργικής ζωής.
Θεέ μου!!! ας ξυπνήσουν συνειδήσεις ναρκωμένες
μεσ’ στην ύλη ζυμωμένες, εγωιστικές, κερδοσκοπικές.
την πυξίδα πλεύσης της ζωής ν’ αλλάξουν
την κοσμογονική τρικυμία να προλάβουν
τα απάνθρωπα λάθη να επανορθώσουν
τις θεανθρώπινες αξίες να χαράξουν
την πολυπόθητη ειρήνη να εμπνεύσουν
αγάπη, αδελφωσύνη, δικαιοσύνη να βασιλεύσουν.
Καλλιόπη Καραφύλλη-Κοντού
