Το πρόγραμμα παραμονής της τσάντας στο σχολείο για ένα σαββατοκύριακο το μήνα είναι ανοιχτό. Αυτό σημαίνει ότι ο εκάστοτε σύλλογος διδασκόντων του σχολείου αποφασίζει αν θα το ακολουθήσει ή όχι. Σε αρκετά σχολεία της Κοζάνης ήδη τα παιδιά ενημερώθηκαν από τους δασκάλους τους για την εφαρμογή του προγράμματος και αυτό τα χαροποίησε ιδιαιτέρως.
Είναι αλήθεια ότι το κατ΄ οίκον διάβασμα στερεί το παιδί από ελεύθερο χρόνο. Δε συνεπάγεται όμως καθόλου ότι το παιδί χωρίς τσάντα θα ασχοληθεί με το δημιουργικό παιχνίδι ούτε ότι την Δευτέρα που θα επιστρέψει στην τάξη η δασκάλα θα αναγάγει σε άλλη σφαίρα το μάθημα και αυτό θα γίνει πιο δημιουργικό. Απλά τα παιδιά χαίρονται γιατί δεν θα μπουν στη διαδικασία για μια φορά ακόμα να κάνουν υποχρεωτικά τις εργασίες τους.
Η αλλαγή του σκεπτικού στις εργασίες του σπιτιού είναι όμως ζήτημα καταρχήν εκπαιδευτικό, οπότε εκεί χρειάζεται να γίνουν τομές, ώστε ο μαθητής να μην τις θεωρεί καταναγκαστικές. Είναι δυστυχώς θέμα δασκάλου κατά πόσο το παιδί στο ελληνικό σχολείο θα το αγαπήσει ή όχι με ένα σύστημα που δεν επιτρέπει στον εκπαιδευτικό την ευχέρεια που θα ήθελε. Φωτεινές εξαιρέσεις δείχνουν όμως ότι μπορείς και την ύλη να ολοκληρώσεις και να κεντρίσεις το ενδιαφέρον των μαθητών. Είμαστε ακόμα πολύ μακριά από τα σύγχρονα εκπαιδευτικά πρότυπα άλλων χωρών της Ευρώπης και βγάζουμε συχνά δυστυχισμένους μαθητές. Οπότε πρωτεύει να διαφοροποιηθεί το σύστημα μάθησης και κατόπιν με σωστή εκπαίδευση –ενημέρωση δασκάλων και γονέων να μιλήσουμε για δημιουργική απασχόληση σε σπίτι και σχολείο.
Να δεχτούμε θετικά το νέο πρόγραμμα, αλλά παράλληλα να αλλάξει και ο τρόπος διδασκαλίας γιατί από μόνο του το μέτρο δεν λέει τίποτα. Εδώ σημαντικός είναι και ο ρόλος των σχολικών συμβούλων χωρίς όμως να υπάρχει κοινή γραμμή. Εξάλλου το ίδιο το πρόγραμμα είναι προαιρετικό με ό, τι αυτό συνεπάγεται.
Ι.Π.