Σύστημα προεντάσεως , ρηγμάτωση προβόλων , οξείδωση τενόντων και πρώτη ευθύνη .
Τα τρία πρώτα είναι τεχνικά και δεν τα γνωρίζω ειδικά , αν και τα καταλαβαίνω γενικά . Για το τέταρτο δεν είμαι εισαγγελέας , αλλά θα πω τη σκέψη μου εστιάζοντας στο θεμελιώδες πιστεύω .
α ) Τα σχέδια/μελέτες Μηχανικού για την κατασκευή της Γέφυρας δεν ήταν γνωστά ως το 2022 , είχαν χαθεί ( ! ) εδώ και χρόνια για το Ελληνικό κράτος .
β ) Κανείς ποτέ στην Ελλάδα , όχι δεν ενδιαφέρθηκε , αλλά ούτε καν ρώτησε γι’ αυτά , τουλάχιστον από τότε που χάθηκαν , που δεν γνωρίζουμε καν πότε χάθηκαν και από ποια Υπηρεσία , υπουργική ή περιφερειακή . Δεν γνωρίζουμε επίσης ποιοι ήταν υπεύθυνοι στη διοικητική και πολιτική ιεραρχία τότε . Μάθαμε όμως ότι χάθηκαν . Απλά , ξερά και νεοελληνικά κάποτε από κάποια Υπηρεσία χάθηκαν …
γ ) Βρέθηκαν , μετά τη διαπίστωση του προβλήματος της Γέφυρας , το καλοκαίρι του 2022 στην Ιταλία στα Γενικά Αρχεία του Κράτους ( Γ.Α.Κ ) . Ο τότε ( αρχές 70ς ) Ιταλός μελετητής/μηχανικός , καθηγητής Ρικάρντο Μοράντι κράτησε αντίγραφο των σχεδίων , αυτό διεσώθη και ο γιός του το παρέδωσε στα Γ.Α.Κ της Ιταλίας . Ο Μοράντι συνεργάστηκε τότε με ελληνικό Τεχνικό Γραφείο Ειδικών Κατασκευαστικών Μελετών , το οποίο δεν κράτησε αντίγραφο των σχεδίων ή αν κράτησε χάθηκε !
Από τρία διαδοχικά και ίσως τυχαία γεγονότα μεν , ενδεικτικά όμως της στάσης α ) του υπεύθυνου επαγγελματία μηχανικού , β ) του υπεύθυνου πολίτη γιού του και γ ) των υπεύθυνων Γ.Α.Κ Ιταλίας δε , διεσώθησαν τα σχέδια/μελέτες της Γέφυρας μας :
– υπήρξε αντίγραφο στην Ιταλία
– διατηρήθηκε στην Ιταλία
– παραδόθηκε σε μια υπεύθυνη κρατική αρχή στην Ιταλία που δεν το ” υπογείωσε ” ως κάτι που δεν αφορούσε το ιταλικό κράτος , αλλά το αρχειοθέτησε κανονικά , γι’ αυτό και βρέθηκε .
Αποτελεί σήμερα δεδομένο θεμελιώδους αξίας για τις εργασίες θωράκισης και ενίσχυσης της Γέφυρας μας .
Η διαφορά εμπέδωσης της ευθύνης , ατομικής και κρατικής , είναι εμφανής σε Ελλάδα και Ιταλία . Και βέβαια οι Ιταλοί ή άλλοι Ευρωπαίοι κάνουν λάθη , εμείς όμως κάνουμε ” χοντράδες ” διαρκείας . Επαγωγικά γενικεύοντας , πορευόμενος απ’ το είδος προς το γένος , κατέληξα σε μία βεβαιότητα . Η διπολική παρουσίαση των πυλώνων ευθύνης ως : ατομική ευθύνη/παιδεία και κρατική ευθύνη/οργάνωση είναι αναληθής και στα δύο σκέλη και εκ τούτου τετριμμένη . Το κράτος για να θέσει σε ενέργεια την ευρύτερη οργάνωση του , απαραίτητα θα οργανώσει και την παιδεία του . Το άτομο για να θέσει σε ενέργεια την όποια παιδεία του , απαραίτητα θα παιδεύσει και την οργάνωση του . Το ένα είναι πυκνό στο άλλο και αντίστροφα στις δυτικές φιλελεύθερες δημοκρατίες/ολιγαρχίες , πάντα . Ακόμη και σ’ αυτό λαθεύουμε , διακρίνοντας τα απολύτως .
Αυτή είναι η πρώτη ευθύνη : η άγνοια του πραγματικού και η καταστροφική δύναμη της μακαριότητας της που οδηγεί στην άχρονη ύπαρξη , ομοούσια της έγχρονης ανυπαρξίας , στον αντίποδα αυτού που θα αναγνωρίζαμε ως ανθρώπινη πολιτική κατάσταση ή δυναμική .
Φωτογραφία : Άκης Σαββίδης
