“Το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου” για την ομάδα της Κοζάνης είχε προδιαγραφεί από πέρυσι, όταν τέτοια εποχή δεν υπήρχε καν άδεια για το γήπεδο. Και το φταίξιμο έπεσε και τότε στο Δήμο Κοζάνης και όχι στην ομάδα που έστειλε στις 15 Σεπτεμβρίου αίτημα για αλλαγή κατηγοριοποίησης του ΔΑΚ Κοζάνης από Β2 σε Γ1 στον ΟΑΠΝ προκειμένου να πληροί τις προδιαγραφές για τη διεξαγωγή των αγώνων της ομάδας στη Super League 2. Όλοι γνώριζαν και ουδείς μιλούσε προεκλογικά ότι το ΔΑΚ με χωρητικότητα 4.000 θεατών δε διέθετε πιστοποιητικό πυροπροστασίας ούτε η άδειά του ήταν επαγγελματική.
Τελικά η άδεια πάρθηκε παρά τα όποια κενά υπάρχουν ακόμα αλλά η ομάδα δεν τα κατάφερε και έπεσε κατηγορία. Δεν μπορεί να φταίει μόνο ο Δήμος για αυτό και σίγουρα ο τελευταίος που ευθύνεται είναι ο φίλαθλος κόσμος. Αυτός που ζητούσε επίμονα μείωση εισιτηρίων κάτι που έγινε πολύ αργά. Αυτός που ζητούσε ενημέρωση και ερχόταν μόνο από το fb με ελάχιστα επίσημα δελτία τύπου της ομάδας.
Και τώρα βρισκόμαστε πάλι στο σημείο μηδέν με την ομάδα να αναμένει τις αποφάσεις της διοίκησης. Και όλους να περιμένουν τη σωτήρια λύση από την οικογένεια Κεντεποζίδη που η μισή Κοζάνη παρουσιάζεται να τους έχει παιδικούς φίλους. Αλλά τι λέμε τώρα; Ας ασχοληθούμε με το χλοοτάπητα στο ΔΑΚ. Κατά τα άλλα όλα τέλεια, ο αθλητισμός στην Κοζάνη στα καλύτερά του σε κουλτούρα και υποδομές και η μπάλα στην κερκίδα.
Ι.Π.
