Υπάρχουν κάποιες φράσεις λίγων λέξεων που κρύβουν μέσα τους ολόκληρη τη σοφία της ανθρώπινης ζωής.Μία από αυτές είναι και η φράση ‘Το τσεκούρι ξεχνάει…το δέντρο θυμάται ‘.Μια εικόνα απλή, σχεδόν καθημερινή,που όμως αποκαλύπτει μια μεγάλη αλήθεια για τις ανθρώπινες σχέσεις,την προδοσία,την αδικία και τον πόνο που μπορεί να προκαλέσει ένας άνθρωπος σε έναν άλλον.

Το τσεκούρι, αφού ολοκληρώσει το έργο του απομακρύνεται.Δεν αισθάνεται τίποτα,δεν κουβαλά ενοχές, δεν αναλογίζεται την ζημιά που προκάλεσε.Για εκείνο, όλα τελείωσαν.Το δέντρο όμως, παραμένει εκεί, σημαδεμένο από το χτύπημα.Μπορεί να συνεχίσει να στέκεται όρθιο,να προσπαθήσει να βγάλει καινούργια κλαδιά,να ξαναβρεί τη δύναμή του, αλλά η πληγή του δεν παύει να υπάρχει.

Πόσες φορές ένας άνθρωπος πληγώνει έναν άλλον με μια κουβέντα,με μια συμπεριφορά,με μια προδοσία,με μια αδικία ή με μια αχαριστία και στη συνέχεια συνεχίζει τη ζωή του σαν να μην συνέβη απολύτως τίποτα;Πόσες φορές εκείνος που προκαλεί τον πόνο ξεχνά γρήγορα;Ενώ εκείνος που τον δέχεται χρειάζεται μήνες ή και χρόνια για να καταφέρει να σταθεί ξανά στα πόδια του;

Είναι εύκολο να ξεχνάς όταν δεν είσαι εσύ αυτός που πληγώθηκε.Είναι εύκολο να προσπερνάς μια πράξη όταν δεν χρειάζεται να ζήσεις με τις συνέπειές της.Γιατί ο άνθρωπος που προκαλεί μια πληγή, βλέπει συνήθως μόνο τη στιγμή της πράξης.Εκείνος ,όμως,που τη δέχεται, ζεί πολλές φορές με τον απόηχο της για πολύ καιρό.

Και το πιο οδυνηρό δεν είναι πάντοτε το ίδιο το χτύπημα.Είναι η αδιαφορία εκείνου που το προκάλεσε.Είναι η απουσία μιάς συγνώμης,η άρνηση της ευθύνης,η προσπάθεια να παρουσιαστεί το θύμα ως υπερβολικό, επειδή δεν μπορεί να ξεχάσει τόσο εύκολα αυτό που του συνέβη.

Άς μην ξεχνάμε, όμως,πως οι πληγές δεν φαίνονται πάντα.Υπάρχουν άνθρωποι που χαμογελούν, συνεχίζουν να εργάζονται,να επικοινωνούν,να προσφέρουν και να δείχνουν δυνατοί, ενώ μέσα τους κουβαλούν σημάδια από συμπεριφορές που τους πλήγωσαν βαθιά.Δεν σημαίνει ότι δεν συγχώρεσαν.Ούτε ότι επιθυμούν την εκδίκηση.Σημαίνει απλώς ότι θυμούνται.

Και υπάρχει μια ουσιαστική διαφορά ανάμεσα στη συγχώρεση και στη λήθη.Μπορεί να συγχωρήσεις κάποιον, χωρίς να διαγράψεις αυτό που σου έκανε.Μπορεί να αφήσεις πίσω σου την πικρία, χωρίς να επιτρέψεις ξανά στον ίδιο άνθρωπο να σε πληγώσει.Η συγχώρεση δεν είναι υποχρέωση να ξεχάσεις, ούτε πρόκληση να επαναλάβεις τα ίδια λάθη.Είναι πολλές φορές, ένας τρόπος να ελευθερώσεις τον εαυτό σου από το βάρος του θυμού, κρατώντας όμως την εμπειρία ως πολύτιμο μάθημα.

Γιατί,ο πόνος, όσο σκληρός κι αν είναι διδάσκει.Μας μαθαίνει να ξεχωρίζουμε την αληθινή αγάπη από το συμφέρον,την ειλικρίνεια από την υποκρισία,την φιλία από την ευκαιριακή συντροφικότητα.Μας διδάσκει ότι δεν αξίζουν όλοι την εμπιστοσύνη μας και ότι δεν πρέπει να ανοίγουμε την ψυχή μας σε ανθρώπους που δεν γνωρίζουν την αξία της.

Από την άλλη πλευρά,η φράση αυτή αποτελεί και μια σημαντική υπενθύμιση για όλους μας.Πρίν μιλήσουμε, πρίν απομακρυνθούμε αδιάφορα από έναν άνθρωπο που μας εμπιστεύτηκε,ας σκεφτούμε τις συνέπειες των πραξεών μας.Γιατί αυτό που για εμάς μπορεί να είναι μια ασήμαντη στιγμή,για κάποιον άλλον μπορεί να γίνει μια βαθιά και ανεξίτηλη πληγή.

Η πραγματική ποιότητα του χαρακτήρα μας δεν φαίνεται μόνο από το πώς συμπεριφερόμαστε στους ανθρώπους όταν όλα είναι καλά.Φαίνεται κυρίως από το πώς το αντιμετωπίζουμε όταν έχουμε τη δύναμη να τους πληγώσουμε.Εκεί αποκαλύπτεται ο σεβασμός,η ανθρωπιά και η συνειδησή μας.

Άς μάθουμε, λοιπόν,να προσέχουμε περισσότερο τις λέξεις και τις πράξεις μας.Να μη θεωρούμε δεδομένη την υπομονή των άλλων,να μη δοκιμάζουμε διαρκώς τα όρια τους και να μη νομίζουμε πως επειδή εμείς ξεχάσαμε, ξεχάστηκαν και όσα προκαλέσαμε.

Γιατί το τσεκούρι μπορεί να ξεχάσει το χτύπημα, αλλά το δέντρο θα κουβαλά πάντα το σημάδι του.

Και ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη ευθύνη μας ως άνθρωποι…να μη γινόμαστε η αιτία των πληγών που οι άλλοι θα χρειαστούν μια ολόκληρη ζωή για να επουλώσουν.

Να αφήνουμε πίσω μας ανθρώπους που αισθάνονται καλύτεροι επειδή μας γνώρισαν και όχι ανθρώπους που χρειάζονται χρόνια για να ξεπεράσουν όσα τους κάναμε…. Γιατί στο τέλος της ημέρας ,δεν έχει τόση σημασία πόσους ανθρώπους συναντήσαμε στη ζωή μας αλλά πόσους αφήσαμε ανέπαφους από την κακία,την αδιαφορία και την ανευθυνότητα.

Το τσεκούρι ξεχνάει…Το δέντρο θυμάται.Και η ζωή, αργά ή γρήγορα μας διδάσκει πως κάθε πράξη αφήνει το δικό της αποτύπωμα.