‘’Το καρφί σήκωνε πάντα το βάρος …ενώ ο πίνακας έπαιρνε όλο το χειροκρότημα.Τι να πεί και ο τοίχος…έ; ‘’ Η φράση αυτή κρύβει μια πολύ δυνατή αλληγορία για τους ανθρώπους που στηρίζουν, αντέχουν και κρατούν όρθιους άλλους, χωρίς ποτέ να παίρνουν την αναγνώριση που τους αναλογεί.
Υπάρχουν άνθρωποι που μοιάζουν με πίνακες.Είναι αυτοί που φαίνονται.Αυτοί που βρίσκονται στο κέντρο της προσοχής,που συγκεντρώνουν τα βλέμματα,τα συγχαρητήρια,τα χειροκροτήματα.Κι ύστερα υπάρχουν και εκείνοι που μοιάζουν με καρφιά.Αθέατοι, σιωπηλοί, καρφωμένοι στη θέση τους, σηκώνουν βάρη που κανείς δεν βλέπει.
Ο πίνακας μπορεί να είναι όμορφος, σημαντικός, πολύτιμος.Όμως χωρίς το καρφί, κάποια στιγμή θα βρεθεί στο πάτωμα.
Και το καρφί δεν θα ζητήσει ποτέ χειροκρότημα.
Αυτό είναι ίσως ένα από τα πιο άδικα πράγματα στη ζωή…συχνά θαυμάζουμε αυτό που φαίνεται και ξεχνάμε αυτό που το κρατά όρθιο.
Χειροκροτούμε τον άνθρωπο που πέτυχε, αλλά όχι πάντα εκείνον που στάθηκε δίπλα του όταν όλα πήγαιναν στραβά.Θαυμάζουμε εκεινον που έφτασε στην κορυφή, χωρίς να θυμόμαστε ποιος του κράτησε το χέρι όταν βρισκόταν ακόμη χαμηλά.Βλέπουμε το αποτέλεσμα και ξεχνάμε τη σιωπηλή υποστήριξη που προηγήθηκε.
Υπάρχουν γονείς που έμειναν στο παρασκήνιο για να λάμψουν τα παιδιά τους.Άνθρωποι που έβαλαν τις δικές τους ανάγκες στην άκρη για να στηρίξουν έναν σύντροφο,ένα συγγενικό τους πρόσωπο.Φίλοι που στάθηκαν δίπλα μας στις πιο δύσκολες στιγμές, χωρίς να ζητήσουν ούτε ένα ‘’ευχαριστώ’’.Εργαζόμενοι που κράτησαν μια δουλειά όρθια, χωρίς το όνομά τους να βρεθεί ποτέ στην πρώτη γραμμή.Άνθρωποι που έδωσαν χρόνο, δύναμη, χρήματα, ευκαιρίες, ακόμη και κομμάτια από την ζωή τους για να μπορέσει κάποιος άλλος να προχωρήσει.
Είναι τα ‘’καρφιά’’της ζωής.
Και το παράδοξο είναι ότι πολλές φορές, όσο περισσότερο αντέχουν, τόσο περισσότερο θεωρούμε την παρουσία τους δεδομένη.
Δεν αναρωτιόμαστε αν κουράστηκαν.Δεν ρωτάμε πόσο βάρος μπορούν ακόμη να σηκώσουν.Απλώς υποθέτουμε ότι θα είναι εκεί.
Γιατί αυτό συμβαίνει με τους δυνατούς ανθρώπους.Τους φορτώνουμε περισσότερα επειδή πιστεύουμε ότι αντέχουν.Τους ζητάμε περισσότερα επειδή σπάνια λένε ‘δεν μπορώ’.Τους θεωρούμε σταθερούς επειδή δεν έχουμε δεί τις ρωγμές τους.
Μόνο που και το καρφί κάποτε λυγίζει.
Και τότε όλοι αναρωτιόμαστε πως έπεσε ο πίνακας.
Κανείς,όμως δεν ρωτά πόσο καιρό το καρφί κρατούσε το βάρος.Και κάπου εδώ βρίσκεται και η θέση του τοίχου.Ο τοίχος δεν μιλά.Δεν διαμαρτύρεται.Δεν διεκδικεί.Είναι εκεί.Κρατά το καρφί, δέχεται το βάρος του πίνακα, απορροφά τους κραδασμούς και παραμένει στη θέση του.
Πόσοι άνθρωποι είναι έτσι;Πόσοι στέκονται πίσω από τις ζωές άλλων ανθρώπων χωρίς ποτέ να φαίνονται;Πόσοι είναι το σταθερό σημείο μιας οικογένειας,μιας σχέσης,μιας δουλειάς,μιας ολόκληρης ζωής;
Κι όταν, όλα πάνε καλά, ελάχιστοι τους θυμούνται.Όταν όμως κάτι πάει στραβά, τότε όλοι ψάχνουν να βρούν ποιος φταίει.
Η κοινωνία μας έχει μάθει να κοιτάζει την επιφάνεια.Να επιβραβεύει το αποτέλεσμα και όχι πάντα την διαδρομή.Να φωτογραφίζει αυτόν που βρίσκεται μπροστά και να ξεχνά εκείνον που στάθηκε πίσω του.
Όμως τίποτα μεγάλο δεν στηρίζεται μόνο του.Πίσω από κάθε επιτυχία υπάρχει κάποιος που βοήθησε.Πίσω από κάθε χαμόγελο μπορεί να υπάρχει ένας άνθρωπος που σκούπισε κάποτε τα δάκρυα.Πίσω από κάθε δυνατό άνθρωπο υπάρχει συχνά κάποιος που τον κράτησε όταν ο ίδιος δεν είχε την δύναμη.
Κι αυτός ο άνθρωπος μπορεί να μην πήρε ποτέ το χειροκρότημα.Μπορεί να μην εμφανίστηκε ποτέ στη φωτογραφία.Μπορεί να μην ακούστηκε ποτέ το όνομά του…. Αλλά ήταν εκεί…Όπως το καρφί.. Αθόρυβο και απαραίτητο.
Ίσως λοιπόν χρειάζεται να αλλάξουμε λίγο τον τρόπο με τον οποίο κοιτάμε τους ανθρώπους.Να μην εντυπωσιαζόμαστε μόνο από εκείνον που βρίσκεται πάνω στον τοίχο…αλλά να θυμόμαστε και ποιος τον κρατά εκεί.Να μην θαυμάζουμε μόνο την επιτυχία, αλλά και την θυσία.Να μην κοιτάμε μόνο ποιος κέρδισε, αλλά και ποιος στάθηκε δίπλα του όταν όλα έμοιαζαν χαμένα.
Γιατί ο πραγματικός άνθρωπος δεν φαίνεται μόνο από το πόσο υψηλά έφτασε…Φαίνεται και από το πόσους ανθρώπους βοήθησε να σταθούν όρθιοι.Και ίσως, τελικά,το μεγαλύτερο μάθημα να βρίσκεται εκεί…να μην περιμένει να πέσει ο πίνακας για να θυμηθείς το καρφί.Μην περιμένεις να φύγει ένας άνθρωπος για να καταλάβεις πόσο σημαντικός ήταν.Μην περιμένεις να κουραστεί εκείνος που πάντα βοηθούσε.Μην θεωρείς αυτονόητο εκείνον που ήταν πάντα διαθέσιμος.Γιατί κάποια στιγμή μπορεί να σταματήσει να κρατά.
Και τότε δεν θα χαθεί μόνο το καρφί.. Μπορεί να πέσει ολόκληρος ο πίνακας.Και τότε ίσως καταλάβουμε και κάτι ακόμη…πως ακόμη και ο τοίχος, αυτός ο σιωπηλός μάρτυρας όλων, κάποτε, κουράζεται να κρατά τα πάντα.
Γι’αυτό υπάρχουν άνθρωποι που δεν χρειάζονται χειροκρότημα…χρειάζονται μόνο μια αναγνώριση…Ένα’’σε είδα ‘’..Ένα ‘’ξέρω τι έκανες ‘’..Ένα ‘’ευχαριστώ που ήσουν εκεί ‘’.
Γιατί στη ζωή δεν είναι όλοι φτιαγμένοι για να βρίσκονται μέσα στο κάδρο…Κάποιοι είναι εκείνοι που κρατούν το κάδρο στη θέση τους.Και χωρίς αυτούς , ίσως να μην υπήρχε τίποτα για να χειροκροτήσουμε.
ΒΙΣΚΑ ΖΩΗ -ΠΟΛΥΞΕΝΗ
