Φόβος και απελπισία. Αυτές οι δύο λέξεις μπορούν να περιγράψουν σε ένα μικρό βαθμό τις ώρες αγωνίας που ζουν οι κάτοικοι της Ουκρανίας, μετά την εισβολή της Ρωσίας.

Άμαχοι ψάχνουν με κάθε τρόπο να βρουν καταφύγιο από τα πλήγματα της Ρωσίας είτε σε υπόγεια καταφύγια και σε υπόγειους σταθμούς του Μετρό, είτε φεύγοντας από τη χώρα.

Στα καταφύγια οι μανάδες κρατούν αγκαλιά τα παιδιά τους. Ένα από αυτά κλαίει σπαρακτικά και καταφέρνει μέσα σε λυγμούς να πει: «Δεν θέλω να πεθάνω».

Το κοριτσάκι συνεχίζει κλαίγοντας να λέει: «Θέλω να τελειώσει γρήγορα όλο αυτό. Ξύπνησα από το μεγάλο μπαμ σήμερα. Κατάλαβα ότι ήταν πόλεμος».

Ένα ζευγάρι με το μωρό του αγκαλιά αναρωτιέται ποια θα είναι η επόμενη κίνησή τους, λέγοντας πως πήγαν αρχικά στο Κίεβο γιατί ποτέ δεν πίστευαν ότι η πρωτεύουσα θα δεχόταν τα ρωσικά πλήγματα.

Μια γυναίκα τρέχει απελπισμένη φωνάζοντας: «Πού να πάω; Πείτε μου σας παρακαλώ. Προς τα πού να τρέξω; Θεέ μου!».

Πηγή:newsit.gr