Δεν έχει πολλές μέρες που καθαρογράφτηκε η απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, η οποία ακύρωσε την κατασκευή τριών νέων κυψελών στην υπάρχουσα εγκατάσταση στο λιγνιτωρυχείο της ΔΕΗ ζητώντας πρόσθετους περιβαλλοντικούς όρους. Μόνο που έτσι δε λύνουμε το πρόβλημα, αλλά το διώχνουμε μακριά μας. Προτιμάμε τη χαβούζα στα ορυχεία Καρδιάς, την ανεπίσημη και ιδιωτική, όποτε μας βολεύει. Πληρώνοντας αδρά στο εξωτερικό για τη διαχείρισή τους είτε θάβοντάς τα σε ακατάλληλους χώρους μαζεύοντας καμπάνες από την Ε.Ε.
Η πυρκαγιά της 22ας Σεπτεμβρίου στο δικαστικό μέγαρο Κοζάνης έφερε πάλι στο φως την έλλειψη περιβαλλοντικής συνείδησης σε ανάλογα θέματα. Με τον αμίαντο που παραμένει στο κτίριο και αύριο θα ξηλωθεί για να πάει στη Γερμανία. Αλήθεια πόσο εύκολο είναι να διώχνουμε το πρόβλημα από πάνω μας στο όνομα της υγείας και ασφάλειας; Και την ίδια ώρα να έχουμε απόλυτη επίγνωση για την ταφή επικίνδυνων αποβλήτων στη ΔΕΗ , να διαθέτουμε ΜΑΒΕ έχοντας δώσει εκατομμύρια και να μην είμαστε ικανοί έστω να θάψουμε εκεί το δικό μας αμίαντο.
Ι.Π.