Παγκόσμια ημέρα κατά του καρκίνου.
Είμαι η Στέλλα και είμαι καλά. (φωτο 2016)
Δεν νομίζω ότι θα τα έγραφα καλύτερα
Rea Vitali ·
Παγκόσμια μέρα κατά του καρκίνου. Μια ολόκληρη διαδρομή, μια etap, ένα ταξίδι. «Μια βουτιά και θα βγεις καλοκαίρι» μου είχε πει η φιλη μου Αθηνά. Θάλασσα ήταν. Νύχτες δικές μου. Φόβος. Φόβος καθαρός. Σε εξαναγκάζει σε ψυχραιμία. Μετά ξεθαρρεύεις. Γελάω με τις «ηρωικές» δηλώσεις. Δεν υπέκυψα σε «ηρωικά». Όλοι μας ηρωικοί. Ας κάναμε κι αλλιώς…Αλλά μέρα τη μέρα εξοικειώνεσαι με τον βυθό σου. Κι έχει τόσα να δεις και να μάθεις. Όντως, βγήκα καλοκαίρι. Το πιο μαρτυρικό μου καλοκαίρι ήταν στη λήξη του αγώνα. Στα απόνερα πνίγεται ο άνθρωπος. Έτσι είναι η διαδικασία. Τότε τραβάς το τελευταίο κλάμα. Το τελευταίο! Κι ας ξανακλάψεις εκατό φορές στη ζωή σου. Εκείνο το κλάμα είναι άλλο κλάμα. Κλαις για ότι σπουδαίο έμαθες! Τον εαυτό σου έμαθες! Ζωή. Ζωένια! «Πάμε δυνατά!» όπως συχνά λέει ένας σημαντικός μου. Η πρόληψη σώζει. Ναι. Τα σβέλτα αλλά ψύχραιμα αντανακλαστικά σώζουν. Ναι. Το ένστικτο σώζει. Ναι. Να το εμπιστεύεστε πολύ. Η επιστήμη σώζει και προχωρά προχώρα. Μα πιο πολύ σώζουν οι σχέσεις. Ουσίας. Σε αυτές επενδύστε. Καλή διαδρομή σε όσους παλεύουν. Τους στέλνω μια αγκαλιά ναααα! Όπως οι παλιές δικές μου. Και πολλά από ψυχής « ευχαριστώ». Στους σημαντικούς μου. Ένας ένας στη σκέψη της μνήμης μου, με έναν κόμπο συγκίνησης και ευγνωμοσύνης. Εν ολίγοις, Είμαι το Ρεάκι και είμαι καλά! Αυτό εύχομαι και σε σας
