Ένα από τα λιγοστά καταφύγια παιχνιδιού που απέμειναν στα παιδιά της Κοζάνης αποτελούν οι αυλές των σχολείων, οι οποίες προσφέρουν ένα ιδανικό μέρος για παιχνίδι, αθλήματα και συναναστροφή με συνομηλίκους.
Το γεγονός ότι οι αλάνες – στις οποίες τα παιδιά συγκεντρώνονταν για να παίξουν κρυφτό, μήλα, κουτσό, κλέφτες και αστυνόμοι, κυνηγητό, καθώς και πολλά άλλα παραδοσιακά παιχνίδια – τείνουν να εξαφανιστούν, σε συνδυασμό με το ότι οι παιδικές χαρές της περιοχής είναι κατάλληλες μόνο για πολύ μικρά παιδιά, αποθαρρύνει τα παιδιά από το να βγουν από το σπίτι για να παίξουν. Σήμερα, ένα μεγάλο ποσοστό παιδιών και, κυρίως, εφήβων, μένουν κλεισμένα στο σπίτι, απορροφημένα στον κόσμο των ηλεκτρονικών παιχνιδιών.
Αποτελεί χρέος των γονιών να μην επιτρέπουν τη δημιουργία τέτοιου είδους εθισμών, αλλά και υποχρέωση του Δήμου να δημιουργήσει “καταφύγια” παιχνιδιού, κατάλληλα για παιδιά όλων των ηλικιών.
Ειρήνη Σαρακατσάνου
