Αν και μικρασιατικής καταγωγής, αγάπησα τα ήθη και τα έθιμα του χωριού μας. Ερχόμενη νύφη σ αυτό το χωριό μπορώ να πω ότι έγινα ένα μαζί σας Μεγαλωμένη με διαφορετικές συνήθειες, ήθη και έθιμα τα έκανα και αυτά δικά μου. Υπάρχουν τόσα πολλά για να πω και να γράψω, όμως θα μείνω σήμερα στο έθιμο των Λαζαρινων. Ένα έθιμο που με μάγεψε όταν το πρώτο είδα.
Χάζευα τις κεντημένες φορεσιές τα λουλουδάτα μαντήλια αστραφτερά κοσμήματα, λίρες και φλουριά. Και κάθε μια Λαζαρινα ξεχωριστή γεμάτη περηφάνια, να τραγουδούν όλες μαζί στα στενά του χωριού στην πλατεία στις βρύσες να καλωσορίζουν την άνοιξη Την Άνοιξη που μαζί της φέρνει την νέα Ανάσταση την καινούρια ζωή της φύσης και την Ανάσταση της ψυχής μας Σαστιμενη από τα χρώματα τα τραγούδια τις χαρούμενες φωνές που γέμιζαν τους μαχαλάδες πρωτόγνωρα συναισθήματα αλλά συνάμα και θαυμασμό.!!!!!!
Αίσθημα λύπης για τα δύο χρόνια που μας στερούν κάθε είδους εκδήλωσής. Πέρσι όπως και φέτος λόγω της πανδημίας θα είναι πάλι άδειο το χωριό, δεν θα αντηχεί το γέλιο των παιδιών τα τραγούδια των Λαζαρινων θα μείνουν άδεια τα σοκάκια . Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι ξεχνάμε η ότι δεν θα συνεχίσουμε να κρατάμε τα ήθη τα έθιμα των προγόνων μας.
Ας ευχηθούμε να είμαστε όλοι καλά και του χρόνου να γιορτάσουμε όλοι μαζί Αυτή την μέρα όπως της αξίζει.
Χαρούλα Αραπουλίδου
