Οι Ερινύες μας κυνηγούν όχι μόνο για τους φυσικούς φόνους που έχουμε διαπράξει, αλλά και για άλλες πράξεις. Έτσι συμβαίνει να ψάχνουμε τον εξευμενισμό μας εκ των υστέρων με διάφορους τρόπους, όπως φεστιβαλικές εκδηλώσεις. Οι τύψεις όμως εξακολουθούν να μας κυνηγούν μέχρι να αναγκαστούμε έστω να ντρεπόμαστε ή και να λυπόμαστε για αυτά που κάναμε.
«Όταν σφίγγουν το χέρι, ο ήλιος είναι βέβαιος για τον κόσμο». Να όμως που δεν είναι πάντα έτσι. Το να υπόσχεσαι σε έναν άνθρωπο δουλειά και τελικά να τον παραγκωνίζεις, δεν είναι πρέπον. Το να ωφελείσαι από έναν άνθρωπο και να μην τον ακούς εκ των υστέρων είναι το ίδιο ακριβώς. Εξάλλου ουδείς αχαριστότερος του ευεργετηθέντος, ακόμα και αν είναι ο μέντοράς σου.
Όσο για τις διαδικασίες και τη γραφειοκρατία ξέρουμε πολύ καλά ότι όποιος θέλει να πάρει κάποιον κοντά του, βρίσκει τον τρόπο. Είναι κοροϊδία όμως να υπόσχεσαι εργασία και τελικά να μην την δίνεις καταστρέφοντας την λαμπρή πορεία ενός ανθρώπου που εγκατέλειψε έτοιμη δουλειά για να επιστρέψει στην Κοζάνη.
Όταν ο «Πρωινός Λόγος» έγραψε στις 25 Νοεμβρίου ότι ο Γιάννης Καραχισαρίδης τοποθετείται υπεύθυνος για τον πολιτισμό του δήμου Κοζάνης είχε λάβει τις διαβεβαιώσεις ότι είχε βρεθεί και ο τρόπος πληρωμής του. Να όμως που εκ των υστέρων μαθαίνουμε ότι δεν υφίστατο ποτέ αυτό το θέμα στην οικονομική επιτροπή του δήμου Κοζάνης και η τοποθέτησή του δεν θα ήταν σε θέση ειδικού συμβούλου. Άραγε σαν τι θα ήταν; Ποτέ δεν μάθαμε με το τοπίο να είναι εξαιρετικά θολό, αφού και οι ειδικοί σύμβουλοι δεν περνάνε από επιτροπές. Θα συζητιόταν με το νέο προϋπολογισμό, το 2020, κάποτε…
Η πρόταση επίσης του Θεατροδρομίου προς το ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης να αναλάβει την σκηνοθετική αμοιβή του Γιάννη Καραχισαρίδη στο έργο «Ο Από Μηχανής» του Γιώργου Παφίλη, περνάει σε δεύτερη μοίρα. «Το θέμα θα συζητηθεί σε επόμενη συνεδρίαση του Διοικητικού Συμβουλίου και αφού προηγουμένως πραγματοποιηθεί συνάντηση μεταξύ του Δ.Σ. του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κοζάνης και των τοπικών ερασιτεχνικών ομάδων» αναφέρει το απόσπασμα πρακτικού της 25ης Νοεμβρίου 2019. Φυσικά η συνάντηση δεν έγινε ποτέ ούτε υπήρξαν προϋποθέσεις να γίνει. Για αυτό έρχεται μια ακόμα πρόταση, η οποία πολύ πιθανόν να μην μπει και πάλι στην ατζέντα.
Ο Γιάννης έδωσε ιδέες, όραμα, αλλά και ψωμί σε φίλους και συνεργάτες. Έδειξε μάλιστα ποιοι βάζουν το χρήμα μπροστά στην αγάπη τους για την τέχνη και ποιοι όχι. Θέλησε να μονοιάσει το μονίμως διχασμένο ερασιτεχνικό δυναμικό του τόπου, το οποίο έχει πολλές δυνατότητες. Μετά την βόλεψή μας τα ξεχάσαμε όλα. Αυτό ήταν το χρονικό του. Κάποια «πρόσωπα δε βολεύονται παρά μόνο στον ήλιο, αυτές οι καρδιές δε βολεύονται παρά μόνο στο δίκιο» (Γιάννη Ρίτσος).
Ιωάννα Παπαδημητρίου
