Το Σάββατο το βράδυ παρακολουθήσαμε τη Λυσιστράτη του Αριστοφάνη στο Θεατροδρόμιο με έναν διαφορετικό πελοποννησιακό πόλεμο να εκτυλίσσεται μεταξύ Κοζάνης και Πτολεμαΐδας ως μικρογραφία των διχαστικών τάσεων του έλληνα στη μικρή τοπική μας κοινωνία. Πραγματικά έξυπνη η ενσωμάτωση του κοζανίτικου ιδιώματος στον αριστοφανικό λόγο, θα λέγαμε ταιριαστή και ελκυστική για το κοινό της πόλης, το οποίο έχει αποδείξει ότι ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για το εν λόγω είδος θεάτρου. Ο κόσμος κατέκλυσε το θέατρο και απόλαυσε το έργο.
Στην πραγματικότητα είδαμε μια μεταφορά της Λυσιστράτης στο κοζανίτικο ιδίωμα χωρίς να είμαστε ειδικοί για να εκτιμήσουμε πόσο πιστή ήταν. Αναμφισβήτητα ήταν μια καλοδουλεμένη παράσταση με τον πρωταγωνιστή- Μανώλη Μαρκόπουλο κάτω από την καθοδήγηση του σκηνοθέτη Νίκου Κέφαλου να είναι σαφώς μέσα στο ρόλο της Λυσιστράτης χωρίς παρεκτροπές. Μας άρεσε ιδιαίτερα η Κλεονίκη, η Λαμπιτώ ως σπαρτιάτισσα της Πτολεμαΐδας και ο Κινησίας . Κρατήθηκαν τα χορικά με το ζωντανό επί σκηνής τραγούδι και την κίνηση , κάτι που απαιτεί χρόνο και κόπο, αλλά και είναι αναπόσπαστο κομμάτι της αττικής κωμωδίας..
Από την άλλη οι ρυθμοί του 11, τα επιλεγμένα τραγούδια φανός, η αναμενόμενη σεξουαλικότητα με τα φαλλικά στοιχεία, οι αθυροστομίες μας παρέπεμψαν στην κοζανίτικη αποκριά, η οποία είναι και συνέχεια της διονυσιακής λατρείας, την οποία διατηρούσε σε εξέχουσα θέση ο Αριστοφάνης στα έργα του. Πόσο μάλλον στη Λυσιστράτη, η οποία και εκθειάζει τον ερωτικό πόθο μετά τη σεξουαλική αργία μέχρι να επέλθει η συμφιλίωση μεταξύ Κοζάνης και Πτολεμαΐδας.
Ο θεατής φεύγει με μια διαφορετική εικόνα σε αυτό που έχουμε συνηθίσει να λέμε κοζανίτικο θέατρο βλέποντας μια παράσταση δυνατή και πλήρη με πολλές σκηνές αυθεντικής κωμωδίας που έβγαζαν γέλιο.
Μια παρασταση την οποια αξιζει να δειτε καθημερινα μεχρι και την επομενη Κυριακη 19 Νοεμβριου.
Ι.Π.
