Το ανθρώπινο δράμα του ήρωα του Σοφοκλή, Οιδίποδα, είδαν να ξετυλίγεται μέσα από τις αριστουργηματικές ερμηνείες των ηθοποιών οι κάτοικοι της Κοζάνης, που γέμισαν το Υπαίθριο δημοτικό θέατρο το βράδυ της Παρασκευής.
Από την αρχή του έργου ο πρωταγωνιστής Οιδίποδας, κ. Δημήτρης Λιγνάδης, βρίσκεται σε μία πλάνη ∙ καταριέται το δολοφόνο του βασιλιά Λάιου, υπαίτιο για το λοιμό στη Θήβα, αγνοώντας πως επρόκειτο για τον ίδιο του τον εαυτό. Σταδιακά οδηγείται στην αποκάλυψη της αλήθειας εγείροντας αισθήματα οίκτου στο κοινό που τον παρακολουθεί για το άσχημο παιχνίδι της μοίρας.
Το λιτό σκηνικό της παράστασης με τα πήλινα μωρά σκορπισμένα άφηνε το θεατή να επικεντρωθεί στην ουσία του έργου. Στο τέλος ο Οιδίποδας κατακερματίζει ένα από αυτά, όταν μαθαίνει πως υπήρξε δολοφόνος του πατέρα του και ομόκλινος της μητέρας του ∙ αποτυπώνοντας την ψυχοσύνθεση του ήρωα και την αποξήλωση αυτού που συνέθετε το «εγώ» του. Το πώς ο άνθρωπος είναι έρμαιο της τύχης του, αλλά και «μηδένα προ του τέλους μακάριζε», όπως ακούστηκε από τον κ. Λιγνάδη, δηλώνοντας τη μετάπτωση του ήρωα από τύραννο σε μίασμα της κοινωνίας, ήταν μηνύματα που ήθελε να περάσει ο αρχαίος τραγωδός.
Το κοινό αποθέωσε τους ηθοποιούς κατά το τέλος της παράστασης καταδεικνύοντας πως η ερμηνείας τους μίλησε στην καρδιά τους.
Ο κ. Λιγνάδης μιλώντας μετά το τέλος της παράστασης, προέτρεψε τους πολίτες της Κοζάνης να προσέχουν το θέατρο της πόλης τους, γιατί «το θέατρο είναι για όλους, δεν είναι πολυτέλεια». Σχολίασε την προχειρότητα που χαρακτηρίζει την εποχή μας και πρότεινε ως αντιστάθμισμα της την ενασχόληση με το βάθος των πραγμάτων, το διάβασμα βιβλίων και την παρακολούθηση θεατρικών παραστάσεων. « Να μην είμαστε ρατσιστές με την τέχνη, όπως και με την κοινωνία», τόνισε, θέλοντας να καταδείξει πως κάθε μορφής τέχνη έχει ορισμένη χρησιμότητα. Ακόμα δήλωσε πως περιμένει από τη νέα γενιά να έχει όνειρα και να θέλει να καταφέρει το ακατόρθωτο, ξεφεύγοντας από «ρεαλιστικές φιλοδοξίες και επιθυμίες» ∙ να μην είναι γενιά της «ήσσονος προσπαθείας».
Όσο για το έργο στο οποίο πρωταγωνίστησε ανέφερε πως ο ρόλος του Οιδίποδα αποτελεί την κορυφή των ρόλων και είναι ευσεβής πόθος κάθε ηθοποιού η πραγμάτωση του. Ενώ προέβαλε τα τεράστια ζητήματα της ανθρώπινης ύπαρξης που περνά το έργο και κυρίως του «εγώ», που «έρχεται αντιμέτωπο με ολόκληρο το σύμπαν, με τις εξουσίες του Θεού, την πολιτική αλλά και τις εξουσίες των φύλων.» Καθώς, όπως επεσήμανε, στο τέλος ο Οιδίποδας έρχεται αντιμέτωπος και με τη γυναίκα του, την Ιοκάστη.
Φ.Μ.
