του Γεώργιου Τζέλλου
Βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής και ορθοπεδικός γιατρός. Γεννήθηκε στις 19 Φεβρουαρίου του 1954. Δυόμισι χρόνια μεγαλύτερος μου.Ο Σόκρατες δεν ζει. Έφυγε πρόωρα απο τη ζωή το 2011 σε ηλικία πενήντα επτά ετών. Θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους και θεαματικότερους μεσοεπιθετικούς στην ιστορία του παγκόσμιου ποδοσφαίρου. Μεγάλος γκολτζής . περίπου στα μισά παιγνίδια σκόραρε.
“Υπήρξε μεγάλος ηγέτης μέσα στο γήπεδο, με άριστη τεχνική κατάρτιση, φαντασία και ηρεμία στην οργάνωση του παιγνιδιού, καθώς και ικανότητα στο σκοράρισμα. Πανύψηλος για την εποχή του (1,92 μ.), φόραγε πάντα μία μαύρη κορδέλα στα μαλλιά, δηλωτικό του επαναστατικού χαρακτήρα του. Μετά την αποχώρησή του από τα γήπεδα, ξανάπιασε το νήμα της Ιατρικής το 1987. Παρέμεινε έντονα πολιτικοποιημένος, με ιδιαίτερη ευαισθησία στα κοινωνικά προβλήματα”. (1)
Προσωπικά δεν γίνεται να τον ξεχάσω, διότι ήμουν θαυμαστής του ,όπως και της Εθνικής Βραζιλίας. Αλλά και απο το αρχαίο-ελληνικό του όνομα που το είχε δώσει ο πατέρας του που είχε αγάπη στα κλασσικά γράμματα και τη γενικότερη ιδεολογία και παιδεία του.
Δεν θα ξεχάσω τον αγώνα 5 Ιουλίου του 1982 της Εθνικής Βραζιλίας με την Ιταλία του Έντσο Μπέαρτζοτ στη Βαρκελώνη στο παγκόσμιο κύπελλο της Ισπανίας. Η Βραζιλία στον προηγούμενο αγώνα είχε διαλύσει την Αργεντινή του Μαραντόνα με 4-1 και ο ίδιος αποβλήθηκε . Μπορούσε να προκριθεί στον ημιτελικό ακόμα και με ισοπαλία.
Κι όμως .Η Βραζιλία, η θεαματικότερη ομάδα του μουντιάλ , έχασε με 3-2 !!!
Τη μέρα αυτή, βρισκόμασταν στην Κοζάνη σε συγγενικό σπίτι ( δεν μπορούσα να το αποφύγω) για φιλιά-τραπέζι- ως νεοαραβωνιασμένοι σύμφωνα με το έθιμο που τηρούνταν τότε . Στην οικογένεια αυτή δεν έβλεπαν ποδόσφαιρο. Όλα κορίτσια τα ξαδέρφια. Αρχίζει ο αγώνας σε λίγο !!!!. Όλα τα μάτια πάνω μου. Καινούργιος γαμπρός στο σόι. Δεν άντεχα να μη βλέπω, πόσο να περίμενα… Ευγενικά ζήτησα να ανοίξουν την τηλεόραση να δούμε τον αγώνα . Κοιτάχτηκαν μεταξύ τους. Αλλά τι να κάνουν. Έγινε η επιθυμία μου….Με το που ανοίγει η τηλεόραση γύρω στο 7ο λεπτό καταλαβαίνω ότι χάνει η Βραζιλία 1-0. Πω πω! Οι υπόλοιποι της παρέας άνδρες δεν έβλεπαν, δεν τους ενδιέφερε. Με σεβάστηκαν, με ανέχθηκαν; Δεν ξέρω. Λέγαν τα δικά τους. Εγώ μόνος μου ζούσα έντονα κάθε λεπτό του παιγνιδιού. Λόγω της εξέλιξης του το παρακολουθούσα σχεδόν βουρκωμένος.
Πετάχτηκα πάνω δυο φορές όταν έβαλαν γκολ οι Βραζιλιάνοι, ένα ο αγαπημένος μου Σόκρατες με το Νο 8 που νίκησε τον Τζοφ και ισοφάρισε στο 12ο λεπτό μετά απο πάσα του Ζίκο- γκολ ποίημα για βραβείο και ένα ο Φαλκάο στο 68ο λεπτό που ξανά ισοφάρισαν την Ιταλία, η οποία εν τω μεταξύ στο 25ο λεπτό είχε ξαναβάλει γκολ. και είχε προηγηθεί . Εκείνη την ημέρα ο Ρόσι με το Νο 20 εκμεταλλεύονταν κάθε λάθος των αμυντικών. Και εκείνη τη μέρα έκαναν πολλά λάθη στην άμυνα οι Βραζιλιάνοι . Ελπίδες για νίκη υπάρχουν ακόμα. Αλλά και με ισοπαλία προκρίνεται. Η Βραζιλία έπαιζε μαγική μπάλα . Οι συνδυασμοί , τα τακουνάκια , οι κάθετες πάσες , οι κοφτές ντρίπλες η κυκλοφορία της μπάλας ….Χάρμα ιδέσθαι….. Η μια ευκαιρία μετά την άλλη χάνονταν.
Η εξάδα επιθετικών και μέσων Σερτζίνιο (9) , Ζίκο(10), Εντερ(11), Σόκρατες(8) , Φαλκάο(15), Σερέζο ζωγράφιζε στο γήπεδο. Ο Ζούνιορ (6) απο πίσω το ίδιο.
Η Ιταλία ως εκείνη τη στιγμή δεν είχε κερδίσει ούτε ένα κόρνερ. Στο 75ο κερδίζει κόρνερ , το κτυπάει ο Κόντε , φθάνει η μπάλα στον Μάρκο Ταρντέλι ( τον συμπαθούσα αυτόν λόγω Ιντερ) , σουτάρει, ο Ρόσι βρέθηκε στην πορεία της μπάλας και με νέο σουτ, έκανε το 3-2. Τρία γκολ ο Ρόσι !!! Από «μαύρο πρόβατο», διότι ως εκείνη την ημέρα δεν είχε βάλει ούτε ένα, εθνικός ήρωας μέσα σε εννέα εβδομάδες.
Στα υπόλοιπα δεκαπέντε λεπτά λοιπά παίχθηκε ταυτόχρονα το ωραιότερο επιθετικό και αμυντικό ποδόσφαιρο με παράλληλες αντεπιθέσεις . Αλλά η Βραζιλία έχασε …Έχασε γιατί δεν θυσίασε το ατέρμονο θέαμα , ακόμα και όταν έπρεπε. Έχασε διότι πίστευε ότι μπορεί να σκοράρει περισσότερες φορές από τον αντίπαλο.
Απαρηγόρητοι οι παικταράδες της , αν και ο Τέλε Σαντάνα , ο προπονητής τους αγκάλιαζε έναν , έναν για να τους παρηγορήσει Απαρηγόρητος και εγώ. Δεν μιλιόμουνα.
-Τι ρα γαμπρέ στεναχωριέσαι; Οικονομούν αυτοί τα εκατομμύρια και τραβάς εσύ γκαΪλέ για αυτούς;
-Όχι Θείο είπα με δυσκολία . Δεν είναι θέμα εκατομμυρίων. Είναι κάτι άλλο , που αν δεν έχεις παίξει , δεν το έχεις ζήσει, δεν θα το καταλάβεις ποτέ.
Η Εθνικής Βραζιλίας του 1982, που μπορεί να τερμάτισε 5η, αγαπήθηκε όμως όσο καμία άλλη από τους – Βραζιλιάνους και μη- πιστούς του ποδοσφαίρου.
Το 1986 στο Μεξικό η Βραζιλία έχει πάλι καλή ομάδα, αλλά η Γαλλία του Μισέλ Πλατινί στερεί από τον Σόκρατες και την παρέα του την ευκαιρία για διάκριση στο Παγκόσμιο Κύπελλο. Την αποκλείει στον προημιτελικό γύρο. Στον αγώνα αυτό ο Σόκρατες αστόχησε στη διαδικασία των πέναλτι……
Άλλη φορά την ιστορία αυτή……
Εμείς οι ποδοσφαιρόφιλοι χρωστάμε πολλά στη Βραζιλία….
(1) Η φράση από το « Σαν σήμερα»
