Βίσκα Ζωή- Πολυξένη
Ο άνθρωπος εκτός από τις ανάγκες της υλικής του φύσεως αντιμετωπίζει πιο επιτακτικές και πολύπλοκες ανάγκες του πνευματικού και ψυχικού του κόσμου.Δεν υπάρχει κανείς που να μην ένιωσε βαθιά μέσα στην ψυχή του την λαχτάρα για αγάπη, κατανόηση και φιλία.Το άτομο είναι πλασμένο με τα χέρια ψηλά, με τα φτωχά χέρια ανοιχτά στον ουρανό για να του δώσουν την ομορφιά και το μεγαλείο του.Η ελπίδα για ανάταση γιγαντώνεται μέσα από την λαχτάρα της αληθινής φιλίας. Την ένιωσα και εγώ βαθιά τούτη την ευλογημένη κραυγή που ζητάει το άγγιγμα μ’έναν άλλον ανθρώπινο κόσμο.Θυμάμαι , όταν ήμουν μικρή , μάλωνα πολύ συχνά με τις φίλες μου και ύστερα μετάνιωνα, λυπόμουνα και έτρεχα να τις βρώ και να τους ζητήσω να συμφιλιωθούμε.Αυτό το οποίο με ωθούσε δεν ήταν παρά ένα επιπόλαιο αίσθημα να ενώσω την σπασμένη αλυσίδα ξανά και να συνεχίσει η ζωή το ανέμελο διάβα της.
Δεν αισθανόμουνα τίποτα βαθύτερο από την ανάγκη να παίζω με μια συνομήλική μου, να γελάμε,να κοτσομπολεύουμε, να μαλλώνουμε και να γινόμαστε φίλες. Δεν ήταν φιλία αυτή, που μας έδενε. Γι’ αυτό και η συμφιλίωση δεν είχε την αληθινή της υπόσταση. Αργότερα με άγγιξε η ωριμότητα και λαχτάρησα να έχω μια φίλη που να με νιώθει , που να συζητάμε,να λύνουμε τα προβλήματά μας, να΄μαστε δεμένες με την αγάπη. Νόμισα πως την βρήκα και τούτη η αυταπάτη κράτησε πολύ.Όταν διαλύθηκε η καρδιά μου πάγωσε, μπροστά στην ασχήμια της πραγματικότητας, πολλοί μου μίλησαν για συμφιλίωση.Τότε για πρώτη φορά αντιμετώπισα τούτο το νόημα στην αληθινή του αξία. Τότε για πρώτη φορά ξεκαθάρισα μέσα μου τι πιστεύω πάνω σάυτό.Στ΄αλήθεια, όταν ο δεσμός είναι γερός, όταν οι ψυχές αγωνίζονται να τον θρέψουν και να τον κάνουν δυο φορές γερότερο , όταν η φιλία είναι ριζωμένη βαθιά και στέρεα δεν υπάρχει παρεξήγηση, η αλυσίδα δεν σπάει και η συμφιλίωση δεν προσφέρει την υπηρεσία της.
Ο άνθρωπος όμως είναι φτωχός να κρατήσει μέσα στην καρδιά του ατόφια την ομορφιά που λαχταράει, που θαυμάζει και αποζητά.Τα δεσμά που φτιάχνει είναι αδύνατα, τα τρέφει η ψευδαίσθηση και η ανωριμότητα περισσότερο, παρά η αληθινή ευλογία της αγάπης. Γιάυτό και σπάνε εύκολα. Ο ουρανός σκεπάζεται με μιας από σύννεφα. Τότε κάποιος πρέπει να υποχωρήσει, να συμβιβαστεί και τούτος είναι πάντοτε αυτός που αγαπά περισσότερο.Και όμως, πέστε μου, είναι δυνατόν να συννεφιάσει ποτέ ο ουρανός μιας φιλίας όταν είναι πλατύς και ξάστερος, όταν λατρεύει τον ήλιο της αλήθειας και τα πουλιά της χαράς, της αγάπης και της ομορφιά;
Είναι δυνατόν να σπάσει ποτέ το μαγικό νήμα, όταν υπάρχει ειλικρίνεια, εμπιστοσύνη και πίστη;΄Όχι δεν το πιστεύω.Για μένα η συμφιλίωση αρμόζει για να συνδέσει ανθρώπους που ποτέ δεν δέθηκαν με την αληθινή και απέραντη αξία της φιλίας. Ανθρώπους που αναζητάνε απλά και μόνο ένα επιφανειακό άγγιγμα για να μην νιώθουν μονάχοι μέσα στον κόσμο.Εκείνος που έμαθε να μην ικανοποιείται με το εφήμερο και επιφανειακό, το ακαθόριστο, ουδέποτε να αισθανθεί την ανάγκη τηε συμφιλίωσης.Η φιλία που θα τον ενώσει με μια άλλη ψυχή όμοια στις επιδιώξεις με την δική του θα είναι απαλλαγμένη από κάθε ασχήμια, κίνδυνο και φόβο χωρισμού.
Μην βαδίζεις μπροστά μου γιατί μπορεί να μην σε ακολουθήσω.Μήν βαδίζεις πίσω μου γιατί μπορεί να μην σε οδηγήσω.Βάδιζε πλαϊ μου και γίνε ο σύντροφός μου.
Albert Cavnus 1913-1960 Γάλλος συγγραφέας Νόμπελ 1957.
