Έχει γίνει πια ρουτίνα το να ακούμε τους φίλους μας,τους συγγενείς μας, τους συναδέλφους μας, αλλά κυρίως τους εαυτούς μας, να λένε όλο και πιο συχνά:’’Θα ήθελα πάρα πολύ να το κάνω αυτό, αλλά δεν μπορώ” ή ‘’ Θα ήθελα πάρα πολύ να το αποκτήσω, αλλά φοβάμαι ότι δεν θα τα καταφέρω” ή ‘’ Αυτά δεν είναι για μας” και διάφορες άλλες τέτοιου είδους φράσεις.
Άραγε είναι ψέμα πως πολλές φορές στη ζωή μας χάσαμε πολύτιμα για μας πράγματα που είναι πιθανόν ότι θα μπορούσαμε να τα είχαμε, αν πιστεύαμε λίγο περισσότερο στις δυνάμεις μας.
Είναι αλήθεια ή ψέμα ότι πολλές φορές θελήσαμε να κάνουμε κάποια πράγματα στη ζωή μας και δεν το τολμήσαμε, με αποτέλεσμα να λέμε συχνά:’’ Αν τότε είχα κάνει…τώρα θα….’’.Και αυτό το ‘’θα’’ είναι το σφιχταγκάλιασμα του παραπόνου και των ενοχών για όλα εκείνα που θα θέλαμε να είχαμε κάνει και δεν τα κάναμε ή για όλα εκείνα που κάναμε ενώ θα θέλαμε να μην τα είχαμε κάνει.
Όμως, αλήθεια, ξέρετε πολλούς που έχουν ρωτήσει τον εαυτό τους ‘’γιατί’’.
Γιατί θέλεις και τι σε κάνει να μην μπορείς;
Γιατί θέλεις και τι σε κάνει να φοβάσαι;
Γιατί πιστεύεις ότι οι ομορφιές της ζωής δεν είναι για σένα;
Γιατί δεν τολμάς;
Τι είναι εκείνο που σε κάνει να είσαι καρφωμένος στο πάτωμα κάθε φορά που η ψυχή σου σε στέλνει να πετάξεις στα ουράνια της επιτυχίας;
Είμαστε παιδιά του Θεού.Αυτό σημαίνει πως υπάρχει μέσα μας μια ενέργεια η οποία ενεργοποιεί όλες τις ιδιαίτερες δυνατότητες.Κανένας άνθρωπος, όσες γνώσεις και αν έχει, δεν μπόρεσε να γίνει ευτυχισμένος μόνον από αυτές.
Είναι απαραίτητο και αναγκαίο στο δρόμο της ζωής μας,που σίγουρα έχει στόχους του τη γαλήνη και την ευτυχια, να περάσουμε πρώτα από την αυτογνωσία.Οι περισσότεροι από εμάς δεν καταφέρνουμε να βρούμε το σωστό δρόμο, γιατί απλά δεν γνωρίζουμε τον εαυτό μας.Νομίζουμε ότι είμαστε μια ‘’Α” προσωπικότητα, με κάποιες ικανότητες αλλά και κάποιες αδυναμίες, και ότι ο υπόλοιπος κόσμος είναι καλύτερος ή χειρότερος ή ίδιος μ’εμάς.ΛΑΘΟΣ.Ο σημερινός άνθρωπος δε βλέπει ποιος πραγματικά είναι, δε ‘’βλέπει’’ ότι την επιτυχία στη ΖΩΗ την έχει εκείνος στα χέρια του.Δε βλέπει ότι η φύση του έχει δώσει όλα τα μέσα για να ζήσει μια όμορφη και ευτυχισμένη ζωή και ότι τα περισσότερα από τα προβλήματα που του παρουσιάζονται στη ζωή τα δημιουργεί η άγνοια του και μόνον.
Δεν είναι τυχαίο πως το ένα τρίτο περίπου των κατοίκων του Παρισιού, σύμφωνα με μια δημοσκόπηση που έγινε πρόσφατα, έχει παρακολουθήσει κάποιο σεμινάριο αυτογνωσίας.Στη Αμερική αλλά και στην Αγγλία, την Σουηδία, στην Γερμανία, καθώς και σε άλλες χώρες, τα σεμινάρια αυτογνωσίας γνωρίζουν μεγάλη επιτυχία.Τα παρακολουθούν όλο και περισσότερα άτομα, γιατί αρχίζει να γίνεται πια συνείδηση πως δεν έχουν την ανάγκη τέτοιων σεμιναρίων μόνον όσοι έχουν κάποιο συγκεκριμένο πρόβλημα, αλλά όλοι οι άνθρωποι, επειδή από την αυτογνωσία ξεκινάει ο δρόμος της προσωπικής εξέλιξης και ευτυχίας.Γνωρίζοντας τον εαυτό μας και τις πραγματικές του δυνατότητες θα μπορούμε άνετα και ξεκάθαρα να απαντούμε σε όλα τα ‘’γιατί’’ που κατά καιρούς αφήνουμε αναπάντητα και μας βασανίζουν.
Κάποτε ένας μικρό παιδάκι βγήκε στην αυλή του σπιτιού του λίγο μετά την ανατολή του ήλιου και δείχνοντας στον πατέρα του τη σκιά του, που ο πρωινός ήλιος την έκανε τεράστι, του είπε:’’ Μπαμπα, κοίτα πόσο μεγάλος είμαι!!!’’
Ο πατέρας του δέντρου είπε τίποτε, τον πήρε όμως μαζί του στα χωράφια και όταν έγινε μεσημέρι και ο ήλιος άρχισε να δύει τον φώναξε και του είπε,δείχνοντάς του τη σκιά του που ήταν πια πολύ μικρή.’’Κοίτα τώρα πόσο μικρός είσαι.Πρέπει λοιπόν, παιδί μου να ξέρεις πως το ύψος σου δεν εξαρτάται από σένα αλλά από τους προβολείς των άλλων, οι οποίοι όποτε θέλουν θα τους ανάβουν ή θα τους σβήνουν, τότε θα γίνεσαι μια μικρός και μια μεγάλος.
Νομίζω λοιπόν πως ο δρόμος της αυτογνωσίας είναι ο μόνος που μας κάνει να γινόμαστε όλοι μας άνθρωποι με αξιόλογη παρουσία και όχι σκιές που φανερώνονται η εξαφανίζονται ανάλογα με τα κέφια και τις επιθυμίες εκείνων που κρατούν τους προβολείς.
Ποτέ δε συμβαίνει να έχεις μια επιθυμία χωρίς να έχεις συγχρόνως και τη δύναμη για την πραγματοποίησή της.Μπορεί ωστόσο να χρειστεί να εργαστείς γι’αυτό.
Ζωή- Πολυξένη Βίσκα
