Σαν σήμερα πριν 40 χρόνια γεννήθηκε στον Αυλιώτη, ένα ροζ μικρό κουβαράκι, τόσο δα μικρό όσο που χωρούσε σε μια ζεστή αγκαλιά. Ήταν τόσο άσπρο και ροδαλό σαν τη Χιονάτη του παραμυθιού που η μαία μόλις την αντίκρισε, φώναξε «Μα τι όμορφο μωρό είναι αυτό, πρέπει οπωσδήποτε να την πείτε Ροδούλα» Έτσι και έγινε και το μωρό ονομάστηκε Ρόζι προς τιμήν της γιαγιάς της Ρούσσας Τσικριτζή -Καλλιανιώτη . Τι κι αν η γιαγιά της σε στιγμές εξομολόγησης έλεγε ότι χρωστά το όνομα της σε μια όμορφη ρούσσα κατσίκα που υπεραγαπούσε ο νούνος της, γιατί όταν έφτασε η σειρά της να βαφτιστεί είχαν εξαντληθεί όλα τα ονόματα των παππούδων της και οι γονείς της άφησαν το όνομα στην κρίση του νονού.
Το όνομα βέβαια σπάνιο σε άλλα μέρη , ήταν γνωστό στις παλιές οικογένειες της Κοζάνης, από τους Χαλκιάδες του παλιού αρχοντικού Δημισκή-Χαλκιά με τη Ρουσσοπούλα τους μέχρι τους Νταλάδες και τη Ρούσσα τους στη Σκρκα. Χάρη όμως στο διήγημα του Μιχαλάκη Παπακωνσταντίνου «η γιαγιά μου η Ρούσσα» απέκτησε και ιστορική υπόσταση . Ο απόηχος του μάλιστα έφθασε μέχρι και την άλλη άκρη του Ατλαντικού, στην Αμερική , όπου η γιαγιά της Ρόζυς, είχε μια Κοζανίτισα συννεφάδα που από Ρούσσα έγινε αμερικανιστί Ρόζυ κι αυτή σαν τη Ρόουζ Κέννεντυ.
Και τα χρόνια πέρασαν και η μικρή πριγκίπισσα Ρόζυ μεγάλωνε. Μεγάλωνε και ψήλωνε και φυσικά ομόρφυνε κρατώντας σταθερά το ροζ προσωπάκι του νεογέννητου με τα λαμπερά μεγάλα μάτια να ρουφούν τον κόσμο όλο. Πήγε στο Πανεπιστήμιο, τελείωσε και ξαφνικά μια ωραία πρωία κέρδισε μια υποτροφία του ΙΚΥ , άνοιξε τα φτερά της και πέταξε μακρά σαν τα ροζ φλαμίνγκο στην γηραιά Αλβιόνα.
Δεν μας ξέχασε όμως παρόλο που εκεί έγινε doctor και post –doctor, βρήκε δουλειά και δημιούργησε οικογένεια. Ερχόταν κάθε Χριστούγεννα και Πάσχα και τα Καλοκαίρια να μας δει χωρίς ποτέ όμως να ξεχνάει τον μεγάλο της έρωτα , τις Απόκριες. Δεν παρέλειπε κάθε χρόνο να κάνει προσκύνημα στην πατρώα γη έστω και για τρεις μέρες για να πάρει το απαραίτητο οξυγόνο και να ανανεώσει τις δυνάμεις της για μια ολόκληρη χρονιά. Τις ελάχιστες φορές που δεν ήρθε ήταν γιατί κάποια κοσμοϊστορικά γεγονότα στάθηκαν εμπόδιο στο δρόμο της: παράδοση διατριβής, λεχωνιές, χιονοθύελλες.
Τα τελευταία χρόνια, πριν τον κορωνοιό, έσερνε στα αεροδρόμια, τρένα και λεωφορεία και το μικρό της γιό, τον Πανούλη, μην τυχόν και δεν πάρει το βάφτισμα του πυρός το παιδί στην πυρά των Φανών. Με παραδοσιακή στολή και μια γκλίτσα στο χέρι έμαθε κι αυτό μαζί με τον παππού του να ρίχνιτι στην πλατεία μόλις άκουγε τα όργανα και το Έντεκα . Μέχρι και καρναβάλι τον έντυσε κοράκι και παπαγαλάκι και τον κατέβασε στην παρέλαση.
Η ίδια ήταν μυημένη στην Αποκριά από τα γεννοφάσκια της. Η μάνα της έσωσε τα αποκριάτικα καθήκοντα της περνώντας από όλους τους Φανούς της Αποκριάς και μετά τη γέννησε την ΚαθαροΠέφτη. Πρώτο αποκριάτικος ρόλος της ήταν ένα ταπεινό τραπουλόχαρτο και μετά άσωτες οι παραλλαγές των αποκριάτικων στολών που φόρεσε για 40 ολόκληρα χρόνια: τσάρλεστον, ποντίκι, χαβανέζα, κινέζα, σπανιόλα, βοσκοπούλα, με τα ντόπια κλπ. μέλισσα, Λα μπάντα, κεράσι, παρταλόπλο, νοσοκόμα, αεροσυνοδός, μέχρι και ξεματιάστρα έγινε το 2014. Η απογείωση της όμως σαν ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ ήταν όταν πρόσφατα εγχειρισμένη από τη μέση παρέλασε σε αναπηρικό καροτσάκι παριστάνοντας τη βαριά άρρωστη ελληνική οικονομία.
Στο Φανό του Λάκκου τ’ Μάγγανη με μια γκλίτσα στο χέρι χορεύοντας σαν τους ινδιάνους μαζί με το Στάθη Νάτσινα γύρω –γύρω από τη φωτιά έφτιαχνε σατυρικές αναπαραστάσεις και σκέρτσα ανάλογα με το τραγούδι όπως οι παλιές Κεραμαριώτισες Μαρία Τσιουκάρα και Ελένη Πλακοπίτη με παρτενερ το Χρήστο Γκιθώνα και το Γιάννη Τζάλια αντίστοιχα. Από τους πρώτους έβγαινε στο Φανό μαζί με το Λάκκα το Θόδωρο, τον τραγουδιστή και τελευταία έφευγε τις μεταμεσονύχτιες ώρες τις Κυριακής μετά το κατούρημα του Φανού όταν έσωνε και το ύστατο ιερό καθήκον της βραδιάς, η χάσκα με τα αυγά με ιεροφάντη τον Γάκη Λιόντα.
Κι την άλλη μέρα, την Καθαρά Δευτέρα πρωί-πρωί με τη λαγάνα και το χαλβά στο ένα χέρι και στο άλλο τη βαλίτσα βουρ πάλι πίσω , 15 ώρες ταξίδι μέχρι την Αγγλία για να προλάβει την Τρίτη να γυρίσει πίσω στη δλειά της.
Ποιος τα φκιάνει όλα αυτά; Μόνο τα σιουρδοντάμαρα απ΄ όσο ξέρω. Τα γερά κι όχι τα’ αλαφρά. Γι’ αυτό και η Κοζιανιώτικη Απουκρά αντέχει ακόμα. Χάρη στα πολλά σιουρδοντάμαρα της, που ευτυχώς είναι σκόρπια και δε μαζώνονται όλα σ’ ένα Φανό, γιατί τότε αλίμονο μας. Ένα από αυτά είναι η Ρόζυ που γιορτάζει σήμερα, το άλλο ο Τζήκας με τ’ άλογο, το τρίτο ο φούρναρης ο Σιδέρης, το τέταρτο ο Μπαμπάς τ’ ς Ρόζυς και το πέμπτο η Μάνα της. Το μήλο κάτω από τη μηλιά έπεσε!
Χρόνια Πολλά ΡΟΖΥ!!!!!!
Γίνεσαι σήμερα 41 και μυαλό δεν έβαλες. Γιατί να βάλτς πες με ποιος μυαλωμένος είδιν ποτέ χαΐρι;
Μη στεναχωριέσαι που δεν ήρθες φέτος, δεν έχασες και τίπουτα! Όλα με το Zoom γίνονται, μέχρι και τα σαραιλιά και οι μπακλαβάδες, αλλά και τα εκμέκ κανταΐφια που τόσο αγαπάς! Είτε είσαι στην Αμερική είτε στην Αγγλία είτε στην ίδια την Κοζάνη η Απουκρά είναι παντού η ίδια, πατάς ένα κουμπί και κάθισε στον καναπέ και τη βλέπεις …., δεν τη ζεις βρε αδελφέ……..!
Εμείς όμως έχουμε πολλές ακόμα Απουκρές να γιορτάσουμε αντάμα κανονικά και με το νόμο και το κέφι στη νιοστή! Με τον Πανούλη και τη Φαιη φυσικά να σε τραβούν από τον ποδόγυρο!!!! Μόνο που θα χρειαστεί να τις σταυρώσεις ψίχα από φέτος με τα χαϊμαλιά της γιαγιάς Ευδοκίας , τι σόι ξεματιάστρα ήσαν, δεν πιστεύω να ξέχασες τα λόγια και πάθουμε πάλι κάνα χνέρι σαν του φετινό με τον κορωνοιό …….. !
Άει και τ’ χρόν ‘ καλλίτερα!……….
