Γεννήθηκα, μεγάλωσα και ζω στην Κοζάνη. Έφυγα για σπουδές, αλλά επέλεξα να επιστρέψω και να ζω εδώ.
Δεν είμαι 100% Κοζανίτισσα, μόνο κατά το ήμισυ. Ο μπαμπάς μου από την Κρανιά Γρεβενών, αλλά η μαμά μου βέρα Σκαρκιώτισσα, Πατίκα από τον μπαμπά της, Πλόσκα από την μαμά της.
Οι γονείς μου επέλεξαν να γεννηθώ και να μεγαλώσω στην Κοζάνη, έτσι λοιπόν γαλουχήθηκα, ως Κοζανίτισσα. Δεν σας κρύβω ότι έχω κ το βλάχικο στοιχείο μέσα μου, αλλά δεν μπορώ να πω ότι είναι πρωταρχικό για μένα. Δεν είχα ποτέ άλλωστε αναμνήσεις έντονες από αυτό μου το κομμάτι, μόνο αραιές μνήμες, κάπως σαν όνειρα.
Σήμερα λοιπόν, που η πόλη μου γιορτάζει, θέλω να σας πω τι σημαίνει για μένα.
Για μένα η Κοζάνη είναι μυρωδιές…κυρίως από γιαπράκια, από κεφτέδες με ζμι, από κεφτέδες με κρομύδια, από πίτες και κιχιά- δεν θα σας το κρύψω, είμαι λάτρης της κοζανίτικης κουζίνας.
Για μένα η Κοζάνη είναι η γιαγιά μου η Κατίνα Πατίκα (το γένος Πλόσκα). Που, αν και μας το έπαιζε αυστηρή με εκείνο το γαλάζιο βλέμμα της, γιατί μας ήθελε πάντα πρώτους στα μαθήματα, δεν δεχόταν κάτι πιο κάτω από το να πετύχουμε κ να μπούμε στο πανεπιστήμιο, κουλούριαζε μια πίτα στο σνί ετσι, γιατί το πρωί πριν φύγουμε για το σχολείο της λέγαμε “Γιαγια;
Θελουμε πίτα το μεσημέρι!”. Κι ας είχε χιλιάδες άλλα πράγματα να κάνει…η πίτα πάντα έτοιμη το μεσημέρι που σχολούσαμε.
Είναι ο παππούς μου ο Στέργιος Πατίκας, που, αν και τον χάσαμε όταν ακόμη ήμουν πιτσιρικάκι, ακόμα θυμάμαι (αμυδρά, ομολογώ) το μαγαζί του στην Σκρκα και τις καραμέλες στις τσέπες του (που τις έφερνε από το μαγαζι να μας κερνάει τα εγγονάκια του τα 6) και το γέλιο του και την κιμπαροσύνη του
Για μένα η Κοζάνη είναι τα Σάββατα που πάντα είχε κεφτεδες με ζμι μετά τηνλαϊκή.
Είναι η μυρωδιά των γιαπρακιών κάθε Χριστούγεννα (και η διαδικασία της αρμιάς, που, όταν ήταν έτοιμη, έτρωγα τα φύλλα και φώναζε η μαμά ότι είναι πολύ αλμυρά, αλλά ούτε που με ενοιαζε, ακόμη δεν με νοιάζει…δεν θα πω κάτι για το αρμόζμο, ξέρετε)
Είναι το τσιτσιλάτο κάθε Πάσχα (αν κ, ως βλάχα κατά το ήμισυ, ομολογώ ότι τρελαίνομαι κ για το κοκορέτσι)
Αρκετά με τα φαγητά και τις μυρωδιές…
Για μένα η Κοζάνη είναι οι άνθρωποί της. Αυτοί που έγιναν φίλοι μου από παιδί, αυτοί που έγιναν φίλοι μου ως ενήλικας
Είναι Κοζάνη για μένα και η Ματίνα Τσικριτζή Μόμτσιου (ας με συγχωρέσει που την αναφέρω χωρίς να πάρω πρώτα την άδειά της) που μέσα σε ολη της την προσφορά στην εκπαίδευση αλλά και την ουσιαστική ενασχόλησή της με την πολη μας και την μικρή μας κοινωνία, έδωσε και σε μένα, ένα μικρό κορίτσι που πια μεγάλωσε, εφόδια ζωής.
Για μένα η Κοζάνη είναι οι ξεχωριστές της Απουκρές…που βγαίνεις στον δρόμο και σε διαπερνά το κέφι ακόμη κι αν έχεις βγει να πάρεις απλώς ασιρίνες από το φαρμακείο.
Για μένα η Κοζάνη είναι η διασκέδασή της…που θα βγεις ακόμη κι ολομόναχος και θα ανταμώσεις σίγουρα κάποιον να καθίσετε παρέα….ειναι τα μπαράκια της, τα καφέ της, τα κλαμπ της, τα κουτουκάκια της.
Για μένα η Κοζάνη είναι η άνεσή σου να κυκλοφορήσεις παντού με τα πόδια, χωρίς να πάρεις αυτοκίνητο κ να είσαι πάντα στην ώρα σου…γιατί απλά ξέρείς ότι “είναι τόσα λεπτά από το σπίτι μου ως εκεί”
Για μένα η Κοζάνη είναι τα ραντεβού στο ρολόι, οι εφηβικές ρομαντικές βόλτες στο Ξενία (ναι, τις πρόλαβα, είμαι τυχερή)
Για μένα η Κοζάνη έχει και στραβά, όχι μόνο τέλεια…κι αυτά τα στραβά, όσοι την αγαπούμε, πρέπει να τα ισιώσουμε.
Ξεχνώ πολλά, επίτηδες, για να τα συμπληρώσετε εσείς…
Χρόνια πολλά στην εδώ και 110 χρόνια ελέυθερη Κοζάνη!
Από fb: Maria Sakorafa/Κοζάνη: Μνήμες, Αναμνήσεις & Εικόνες – Kozani
