ΠΟΣΑ ΑΥΓΑ ΒΑΨΑΤΕ ΦΕΤΟΣ?
Έβαψα τ’ αυγά μου ψες αργά, καθώς είχα αστοχήσει να τα βγάλω εγκαίρως από το ψυγείο, … κι άιντε τώρα να τα φέρω σε θερμοκρασία δωματίου, που λένε και τα σχετικά sites. Ευτυχώς πήρα αυγά Βλιαγκόφτη από σωστές αρνίθες, και κόκκινη μπογιά Μαπαγκατζούνη άψογη, και θριάμβευσα στα κόκκινα φέτος. Στις απόπειρες περδικών ό,τι με ό,τι! Κλασσικά. Όπως κάθε χρόνο. Να μη λέει να σπάσει το σερί… Παρόλο το παλάμσμα χεριών, ρούχων και πάγκου ολούθε.
Ο προβληματισμός μου όμως ήταν αλλού. Πόσα να βάψω? Δεν έχω κι γρούνια να τους τα πετάξω μετά από τελετουργικό τριούρσμα 2-3 εβδομάδων σε διάφορες φρουτιέρες. Κατέληξα στα τριάντα για να μην το ξεφτιλίσουμε και τελείως. Ούτε δέκα δεν θα φύγουν. Τα υπόλοιπα θα προσπαθήσω να τα πλασάρω ως σαλάτα με κοκκινισμένο ασπράδι μέχρι τέλος Απριλίου. Δεν περιμένω θεαματική ανταπόκριση βέβαια. Κρίμα το λάδι…
Μόνο τριάντα αυγά όμως?
Ζητλαρίτκα πράγματα!
Πού? Στην Κοζάνη!
Που σε κάθε σπίτι έβαφαν τουλάχιστον 80 με 100 για να μπορέσουν να «ξιαντρουπιαστούν» εκεί όπου είχαν «υποχρεώσεις». Πράγματι, μέχρι και πριν από 20-25 χρόνια η ανταλλαγή βαμμένων αυγών βρισκόταν στο κέντρο του Πασχαλιάτικου σαβουάρ βιβρ. Τα μισά από αυτά έφευγαν από το σπίτι μέχρι τη Μεγάλη Παρασκευή και πήγαιναν μαζί με τα υπόλοιπα απαραίτητα δώρα (παπούτσια, λαγήνια και τσουρέκια) στα κουμπαρούλια και στη νύφη ή το γαμπρό, αν υπήρχε αρραβωνιασμένο παιδί στην οικογένεια. Κάπου δέκα-δεκαπέντε (ανάλογα με το μέγεθος της κάθε οικογένειας) χρησιμοποιούνταν το βράδυ του Μεγάλου Σαββάτου, καθώς σχεδόν ταυτόχρονα με το «Χριστός Ανέστη» οι Κοζανίτες τσούγκριζαν στην εκκλησία τα κόκκινα αυγά και τα έτρωγαν αμέσως.
Μέχρι που έφτασα στα 50, θαρρούσα ότι είναι πανελλαδικό αυτό το έθιμο του τσουγκρίσματος επί τόπου. Νταν 12 ου Μαμάτσιους, «Χριστός Ααααανέστη…», πιριστέρια, «Άιντι χρόνια πουλλά», τσακ-τσουκ «Έλα! Ποιος έχει κώλουν ατσάκστουν?» και διάφορα άλλα ιεροπρεπή.
Χρειάστηκε να κάμω Ανάσταση στη Μονή Αγίου Αρσενίου στη Χαλκιδική και να μας κοιτούν όλοι σαν να μας έβλεπαν να μονομαχούμε με τις λαμπάδες,… για να καταλάβω ότι το έθιμο ήταν περιορισμένης εμβέλειας.
Κι ακόμα πιο περιορισμένης είναι η άμεση κατανάλωση του συμβολικού τροφίμου.
Τ’ σκουτουμού! Πολλοί πνίγονται από τη βία τους να το καταπιούν. Άλλοι κουβαλούν και μια μικρή αλατιερίτσα στην τσάντα γιατί δεν μπορούν να το φαν αλλιώς. Κι άϊντε να φτάσεις σπίτι, για να πιείς λίγο Κόκα Κόλα να φύγει η αυγουλίλα από το στόμα.
Μη μασάτε παιδιά!
Όπου και να κάνετε Ανάσταση, τσουγκρίστε τα αυγά σας με όλες τις συνοδευτικές κραυγές.
Μι τς πέτσις δεν ξέρου τι θα φκιάστι…
Καλή Ανάσταση!
