(αποσπάσματα από το χειρόγραφο βιβλίο του Γιώργου Μαρκόπουλου)
« Την Άνοιξη του 44 …επέταξαν το σπίτι μας οι Γερμανοί. Χρησιμοποιούσαν την αχυρώνα μας για να βάλουν μέσα καμία τριανταριά πρόβατα που έφεραν μαζί τους και το δώμα για να κοιμούνται τέσσερις από αυτούς. Στην αυλή έβαλαν τα φορτηγά τους και μέσα από ένα αυτοκίνητο έβγαλαν μια χελώνα που την είχαν μαζί τους και την πρόσεχαν σαν παιδί τους .
Από τους τέσσερις μουσαφειραίους ο ένας ο Κάρλο ήταν δεκανέας μόνιμος και καταγόταν από την πόλη Έσσεν , ο Βίλη ήταν Βερολινέζος , ο Γιουσούφ Ουγγαρέζος και ο Μάρτιν από την Ρουμανία .Ο Μάρτιν ήταν αγρότης στο επάγγελμα, είχε πολλές αγελάδες και μας τις έδειχνε σε μια φωτογραφία που είχε μαζί του. Ήταν αρραβωνιασμένος με την Μαργαρίτα και ετοίμαζαν τον γάμο τους όταν τους σταμάτησε ο πόλεμος. Η Μαργαρίτα είχε και αυτήν επιστρατευτεί από τους Γερμανούς και δούλευε σε ένα εργοστάσιο αεροπλάνων που βρισκόταν στο Βερολίνο. Μια μέρα ο Μάρτιν έμαθε ότι οι Εγγλέζοι βομβάρδισαν το Βερολίνο σε εκείνη την περιοχή που βρισκόταν το εργοστάσιο . Πήγε στον Μπάρμπα Κώστα και μπροστά του έκλαιγε ώρες «Μαργκαριτ , Μπερλιν ,μπουμ μπουμ ,Μαργαριτ …» του έλεγε και γέμιζαν τα μάτια του δάκρυα . Και ο μπάρμπα Κώστας τον άκουγε σαν να άκουγε ένα δικό του παιδί.
……….Μια μέρα ήτανε μέρες γιορτινές μετά το Πάσχα , τους φωνάξαμε να τους κεράσουμε το καθιερωμένο κέρασμα που δίνουν στον Κρόκο , το αρζόγαλο (ρυζόγαλο).Τότε δίναμε από μια πιατέλα να κεραστούν όλοι με ένα πιρούνι. Αυτό δεν το γνώριζαν αυτοί που έχουν άλλες συνήθειες στον τόπο τους και ο Κάρλο που καθόταν πρώτος στον καναπέ , πήρε το πιάτο και το πιρούνι και άρχισε να κατεβάζει πιρουνιές πιρουνιές το αρζόγαλο μπροστά στην έντρομη αδερφή μου την Νινιούλα που δεν μπορούσε να του πάρει το πιάτο από τα χέρια. Όταν οι άλλοι πρόσεξαν την αμηχανία και το σάστισμα όλων μας συνεννοήθηκαν μεταξύ τους και πήραν το πιάτο από τον Κάρλο και κεραστήκαν με την σειρά ευχαριστώντας μας μετά .
……Όταν δόθηκε διαταγή να φύγουν ήρθαν και οι τέσσερις και μας αποχαιρέτισαν ευχαριστώντας μας με νοήματα .Ο Μάρτιν, ο τσομπάνης ,ήταν ο πιο συγκινημένος και μας άφησε και μια φωτογραφία του .Η Μαργαρίτα είχε γλυτώσει και περίμεναν και οι δυο να τελειώσει ο πόλεμος και να παντρευτούν . …..Αργότερα μάθαμε πως αυτό το τάγμα είχε μια φοβερή μάχη στα μέρη της Πτολεμαΐδας με τους αντάρτες και αυτοί που επέζησαν αποδεκατίστηκαν από στρατιώτες του Τίτο στην τότε Γιουγκοσλαβία.»
Ανθρώπινες στιγμές από ανθρώπους που δεν διάλεξαν τον πόλεμο .
Ιωάννα Κύρου
