Η απαγόρευση χρήσης της πλαστικής σακούλας στην χώρας μας αντιμετωπίστηκε εντελώς λανθασμένα. Στράφηκε στο κόστος κάθε πλαστικής σακούλας και όχι στα περιβαλλοντικά οφέλη από την απαγόρευση της χρήσης της. Για αυτό και για να αμβλυνθούν οι αντιδράσεις του καταναλωτή συμβαίνουν στην Κοζάνη και όχι μόνο τα εξής παράδοξα. Πρώτον σου χρεώνουν τη σακούλα χωρίς καν να σε ρωτούν αν την επιθυμείς -εφαρμόζοντας τη νομοθεσία -είτε σου δίνουν σε κάποια σούπερ μάρκετ τις λεπτές του μανάβικου, οι οποίες δεν χρεώνονται για λόγους υγιεινής των ζαρζαβατικών.
Βέβαια όλα αυτά έχουν σύντομη ημερομηνία λήξεως και πολύ γρήγορα θα πληρώνουμε για κάθε σακούλα το επιβεβλημένο περιβαλλοντικό τέλος χωρίς τρικ, μιας και οι δύο πλευρές ακόμα ψάχνουν να βρουν μεσοβέζικους τρόπους αντιμετώπισης μιας πραγματικότητας. Το κατάστημα για να εξυπηρετήσει τον παππού δίνει τη δωρεάν σακούλα και ο καταναλωτής την αναζητεί . Είναι καλό να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν φταίει ο Μασούτης και ο Βασιλόπουλος για την χρέωση της σακούλας ούτε ο φούρναρης, ο μανάβης και ο ψιλικατζής. Είναι υποχρέωσή μας να μην χρησιμοποιούμε πλαστικό για ένα καλύτερο περιβάλλον, όπως και να ανακυκλώνουμε.
Αξίζει σε αυτό το σημείο να αναφέρουμε ότι μόνο το 1% από το πλαστικό που χρησιμοποιούμε στην χώρας μας ανακυκλώνεται και τα υπόλοιπα καταλήγουν στις θάλασσες. Η εναρμόνιση με την κοινοτική οδηγία έστω και αργά είναι γεγονός και εναπόκειται στον καθένα από εμάς να αλλάξει τη συνήθεια κατασπατάλησης πλαστικής σακούλας.
Με επαναχρησιμοποιούμενες σακούλες , με μικρές πάνινες σακούλες τσέπης και ό, τι άλλο σκεφτεί ο καθένας μας για να απαλλαχτούμε από τη βλαβερή για το περιβάλλον συνήθειά μας. Η αλήθεια είναι ότι δεν προηγήθηκε κάποιας καμπάνια ενημέρωσης του καταναλωτή και η επιβολή του νόμου προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων. Το τέλος κάθε σακούλας είναι η ποινή του νόμου για την αλόγιστη χρήση του πλαστικού. Ας το δούμε έτσι και όχι σαν έναν ακόμη φόρο στις τσέπες μας.
Ι.Π.
