Γιώργος Χριστοφορίδης: Με τον Άρη ήμασταν ίδια σειρά στο στρατό και φίλοι από μικρά παιδιά. Στην εφηβεία, μας ένωσαν οι ίδιες παρέες, τα ηλεκτρονικά και τα ποδοσφαιράκια, αξέχαστες και ανέμελες εποχές της νιότης μας.. Μετά τον στρατό, οι δρόμοι μας συναντήθηκαν ξανά στο Δημαρχείο. Ήταν άνθρωπος πρόθυμος και αγωνιστής, που δεν φοβόταν τη δουλειά, με μοναδικό του μέλημα την οικογένειά του. Ακολούθησε για εκείνον μια μακρά περίοδος εργασιακής αβεβαιότητας και πραγματικής Οδύσσειας, από τον Δήμο Κοζάνης στη ΔΕΥΑ Βέροιας, σε εργολάβους, στον Δήμο Ρόδου.
Κι όμως, οι δρόμοι μας ξανάσμιξαν στον Δήμο Κοζάνης, όπου στα τέλη του 2025 πήρε επιτέλους το πολυπόθητο ΦΕΚ της μετάταξής του . Ήταν η στιγμή που πίστεψε πως επιτέλους θα ηρεμούσε. Όμως η μοίρα είχε άλλα σχέδια. Χωρίς προειδοποίηση, άδικα και σκληρά, πήρε από κοντά μας έναν άνθρωπο καθαρό, τίμιο, ένα από τα καλύτερα παιδιά.
Άρη, ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα σε σκεπάσει. Όσοι σε γνωρίσαμε κουβαλάμε μέσα μας τα γέλια, τις στιγμές, την καλοσύνη σου. Δεν φεύγεις όσο σε θυμόμαστε. Και εμείς θα σε θυμόμαστε για πάντα.
