Η οδός Καρατάσιου την δεκαετία του 50 ήταν ένας αδιέξοδος δρόμος που ξεκινούσε απο μια μικρή πλατεία τη σημερινή πλατεία Δημάρχου Γιάννη Παπαγιάννη με την ξακουστή βρύση ‘’Καρές΄΄ και πάνω σ’αυτό το δρόμο 20 περίπου σπίτια με μεγάλες αυλές είχαν πρόσβαση και επικοινωνία .Με μία στενούρα επικοινωνούσε με την οδό Σολωμού και ήταν πέρασμα πεζών από τις παραπάνω γειτονιές Κυρατσάθ’κα και κάτω από το Νοσοκομείο.
Στην οδό Καρατάσιου το 1950 ξεκινάει η δική μας ιστορία για τα αποκριάτικα άρματα με τον Νίκο Σάββα Διάφα να αναζητά με τις κατασκευές του το κάτι νέο στην αποκριά της Κοζάνης αλλά να κρατάει και το παλιό ! Η Δημοτική αρχή με την οικονομική βοήθεια ανεβοκατέβαζε τον πήχη από τότε μέχρι σήμερα και τα αποτελέσματα ήταν ανάλογα της παροχής. Ο φανός δίπλα στο στιαροπάζαρο σημερινή Πλατεία Γιολδάση ανθούσε και ανθεί ακόμα με την οικονομική βοήθεια της γειτονιάς και την περασιά που εξασφάλιζε η θέση του στην Παύλου Μελά δρόμο με τη μεγαλύτερη κίνηση .
Η επάνδρωση των αρμάτων ήταν ένας παράγοντας που βελτίωνε την εικόνα τους δίνοντας κάθε φορά κίνηση και θέαμα. Έτσι αρχίζει η δική μου εμπλοκή αλλά και των άλλων παιδιών της γειτονιάς στην αποκριά της Κοζάνης έχοντας από το μπροστά μπαλκόνι τα άρματα και από τα πίσω παράθυρα του σπιτιού τον Φανό!! Ξεκινήσαμε από δεύτερους ρόλους να κουνάμε τα σκοινιά στην ορχήστρα των λαγών ώστε να κουνιούνται τα χέρια και τα αυτιά τους και μετά σε πρώτους ρόλους πάνω σε δίμετρα μεταλλικά επενδυμένα με άσπρο μαλλί άλογα σε ύψος 4 – 5 μέτρων με πυκνό χιόνι να τουρτουρίζουμε αλλά εκεί στο καθήκον !!
Στο φανό ο ρόλος μας ήταν διπλός .Το πρωί της μεγάλης αποκριάς με ένα μεταλλικό πιάτο σταματούσαμε πεζούς και αυτοκίνητα μαζεύοντας πενταροδεκάρες για το δαδί και το βράδυ νωρίς ήμασταν κινητά κεραστάρια με μεζέ και κρασί για τους επισκέπτες. Μετά ήμασταν ο ‘’χορός΄΄ στα πρώτα κατάλληλα τραγούδια μέχρι να μας μαζέψουν οι μάνες μας πριν κόψουν τον άλτσο οι τρανοί …….
Μ’ αυτά τα βιώματα τα παιδιά γίναμε άντρες και με παρέα φίλων με το μικρόβιο της αποκριάς στήνουμε έναν άτυπο σύλλογο με ονομασία παραδοσιακή Μουκαέτ’δις δηλαδή αυτοί που καταπιάνονται με τα πάντα. Η νέα Δημοτική αρχή αναβιώνει την αποκριά στην Κοζάνη υποστηρίζει οικονομικά φανούς και άρματα και με μπάτζετ 120.000 δρχ όσο το κόστος των υλικών κατασκευάζουμε 12 άρματα με θέμα ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ κάθε άρμα και ένα αγώνισμα τελετή έναρξης κ.λ.π.
Για δύο ακόμα χρόνια το 1984 οι Μουκαέτ’δις πηγαίνουν στην ΑΦΡΙΚΗ και το 1985 συμμετέχουν στον ΤΡΑΝΟ ΤΣΙΡΚΟ με τον θηριοδαμαστή στο κλουβί και τα ζώα ελεύθερα !!
Μετά το 1985 είναι η εποχή που οι φανοί γίνονται σύλλογοι πραγματικοί και οι Μουκαέτ’δις αποτελούν τον βασικό πυρήνα σε αρκετούς απ’ αυτούς και συνεχίζουν ακόμα και σήμερα!! Τα παιδιά διαδέχονται τους γονείς τους και μερικά απο τα εγγόνια σαν τα παιδιά του 1950 ξεκινούν δειλά την παρουσία τους εξασφαλίζοντας για τα επόμενα χρόνια την βιωσιμότητα του από την αρχαιότητα μεταφερόμενου εθίμου της Κοζανιώτ’κης Απουκράς !
Κάθε φορά που πλησιάζουν οι απόκριες ανάμεικτα συναισθήματα με κυριεύουν θέλω να ριχτώ πάλι πρώτος σε όλα μα τα χρόνια πέρασαν βλέπω όμως τη συνέχεια που υπάρχει σε όλους τους τομείς χαίρομαι και γράφω για τους επόμενους συνεχιστές ιστορίες από τα παλιά για να γνωρίζουν και να συνεχίζουν δυναμικά
Αφιερωμένο στα ‘’παιδιά’’ της οδού Καρατάσιου που έφυγαν νωρίς Αργύρης Ευαγ. Καλιανιώτης
στη φωτογραφία η Ουρανία Διάφα με τον Νίκο πολύ μικρό να μπαίνει στο πνεύμα της αποκριάς
