Ελαφριά γιορτή η δική μου, Αναστασίας της Φαρμακολύτριας
στα πρόθυρα της βαριάς γιορτής των Χριστουγέννων.
Παραγκωνισμένη από τη λαχτάρα της ετήσιας Γέννησης του Χριστού,
από την προσδοκία της αέναης ανακύκλησης της ελπίδας.
Υποτιμημένη από την παράδοση ως γυναικεία γιορτή, ελαφριά γιορτή,
αφού στις ανδρικές γίνονταν ντουμάνι.
Συρρικνωμένη, όπως κάθε τι συλλογικό στις μέρες μας.
Τη βαραίνω , όμως τελευταία, της δίνω αξία,
για να ξορκίσω τις λιγότερες πλέον επερχόμενες,
για να σταχτώσω τα πένθη και τους αποχωρισμούς.
Της δίνω αναφορά,
γιατί τα ονομαστήρια εξοβελίστηκαν από τα σπίτια,
ή εκτοπίστηκαν από τα ξενόφερτα γενέθλια των καταστημάτων.
Τελευταία τη στολίζω με μεζέδες και τραγούδια,
ως αντίποινα στο ονομαστήριο μονοπώλιο του fb,
ως ιαχή στις ευχές χωρίς φωνή, χωρίς ζεστή παλάμη.
Δε γιορτάζω «από τα κεραμίδια», όπως έλεγαν στην Κοζάνη ,
περιφρονώντας τους ανεόρταστους.
Χαίρομαι να ελαφραίνω τα βάσανα από κοινού,
Σκιρτώ με πνοή που φυσώ στο περίγυρό μου
κι όποιον αγγίξει,
φωτίζω το σπίτι , επίγειο αστέρι στη σκοτεινιά,
κι όποιον φωτίσει.
ΥΓ. Σας ευχαριστώ όλους που με σκεφτήκατε, έστω και με τα νέα ήθη.
Τάσα Σιόμου