Μετά τις ακυρώσεις των καρναβαλιών σε όλη την χώρα, διάχυτα ήταν τα συναισθήματα που πέρασαν στους κατοίκους της Κοζάνης, πικρία, απογοήτευση, αγανάκτηση, αλλά και φόβος. Τα αρνητικά αυτά συναισθήματα απέτρεψαν μερικούς φανούς να ανάψουν, άλλους όμως όχι δίνοντας ελπίδα για την ανθεκτικότητα του εθίμου που αντιστέκεται στους καιρούς.
Υπήρχε έντονη και μια αίσθηση νοσταλγίας της παλιάς αποκριάς, η οποία δεν είχε τα μέσα, αλλά τον αυθορμητισμό χωρίς να λογαριάζει τις συνέπειες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το Κεραμαριό που ήταν καλύτερο από ποτέ.
Από την Πέμπτη ως την Κυριακή υπήρχε ο χρόνος της δεύτερης σκέψης, για αυτό και πολλοί φανοί άναψαν, άλλοι με όργανα, άλλοι από νωρίς το απόγευμα όπως τα Αλώνια, άλλοι χωρίς τις παραδοσιακές φορεσιές όπως το Πηγάδ’ απ΄το Κεραμαριό, άλλοι εντελώς συμβολικά όπως ο Λάκκος, άλλοι για μερικά τραγούδια, όπως η Κόζιανη.
Την ώθηση έδωσε η ένωση όλων των ανθρώπων των φανών την Κυριακή το μεσημέρι στην κεντρική πλατεία της Κοζάνης, εκεί που ακούστηκαν τα τραγούδια της αποκριάς και οι ρυθμοί των 9/8 από τα χάλκινα της πόλης. Το μήνυμα που στάλθηκε ήταν αφενός ενιαίο, αφετέρου μοναδικό για κάθε φανό με τις ιδιαιτερότητες και την ιστορία του.
Ήταν κρίμα που κάποιοι δεν συμφώνησαν με τις μπάντες για να ηχήσει ο φανός όλο το βράδυ όπως τα Μπουντανάθκα ή ο Άγιος Δημήτριος. Από την άλλη τα τραγούδια στον κύκλο χωρίς μικρόφωνα έφεραν θύμησες από τα παλιά και την ανάγκη στήριξης του εθίμου για τον τόπο και τους ανθρώπους του. Και κατά δεύτερον για την εξωστρέφεια και την αύξηση της επισκεψιμότητας της πόλης.
Η παγωμάρα των πρώτων ημερών οδήγησε σε λάθος κινήσεις, όπως το Δ.Τ. του ΟΑΠΝ για ακύρωση των χορευτικών στην πλατεία λόγω μη συμμετοχής των ίδιων και όχι λόγω των γενικών απαγορεύσεων… Εν κατακλείδι η αστυνομία έδειξε τις προθέσεις της και όπως κρατά Θερμοπύλες στον Έβρο, έτσι και στην Κοζάνη χωρίς να επέμβει και χωρίς ούτε μία καταγγελία από κατοίκους παρά τα όσα ακούστηκαν….
Ιωάννα Παπαδημητρίου
