Εδώ ταιριάζει απόλυτα του κοζανίτ’κου του μπεντι « θα σω δώσω μιάν κι θα γιν’ του κεφάλι σ’ σα κυδώνι! » , όταν ένας μκρος τα λιμπεύουνταν πολύ κι ξηρουγλείφουνταν βλέποντας τα κρεμασμένα κάθε προυί στουν κήπου απ’ ν γειτον’τσα τ’ .

Δεν είχαν ολοι παλιότερα βλεπτι κυδουνιες στον κηπου τ’ς με κυδώνια χρυσα σα φλουριά να κρεμούντι και να γυρνάει του μάτι θέλοντας και μη κατευθείαν ουπαν’ στα κλαριά !

Αν και του γλυκό τ’ του κουταλιού θεωρούνταν κατώτερου μάλλον γιατί εύκουλα γίνουνταν παρά γιατί ήταν γιμάτους ου τόπους από κυδωνιες . Τα παραπάν’ στ’ς αυλές ήταν στιφά κι μι όψη αγριεμένη από του χνούδι κι τα σκλήκια! Ήταν ομως κι καμόσις κυδουνιές σα νυφούλις στουλτζμενις μι τα χρυσά τα κυδώνια απάν’ να λαμπουκουπουν στουν ήλιου και κοντά στ’ νοικουκυρά να τα χαίριτι κι η γειτουνιά όλη γιατί ήξεραν ότι ολοι θα φιλεύονταν από αυτά όνταν θα έχοντας η ώρα να τα κόψν οι νικουκυραιοι!

Ο μκρος τάβλεπιν κάθε μέρα να κρεμουντι κι δε βαστιούνταν άλλου ! Τουν βαρεθκιν κι η μάνα τ’ να κλαψουρίζει καθι απόγιμα κι να θελ’ κυδώνι κι κάποτε κι άλλου πήριν ν απόφαση και πήγαν μαζι να χπσν ν πόρτα τ’σ γειτον’τσας κι να ζητησν κανα νουρίτιρα για τουν μκρού που χα να του ρίξει, τόσου δεν κρατιούνταν άλλου!

Έκατσαν στου μιντιρλικι, έπιασαν ν’ κουβέντα μι τ’ γειτον’τσα κι ου μκρός καρτιρουσιν χουρις να μιλάει σν αρχή! Κατάλαβιν η μάνα τ ‘ πως κάτι συμβαίνει και τουν σκούντηξι μι τρόπου !

Τίπουτα αυτός ! Είχιν ξέχασι πως λέγουνταν τα κυδώνια !

Σι λίγου αρχισιν πάλι του τζαουντζμα καθώς ειδιν παν στου μπουχαρι δυο κυδώνια πούχιν κόψει η νοικουκυρα ! Δεν ηξιριν ομως πως να τα πει!

Η μάνα τ’ κάτ ‘ ψιλιασκιν κι γυρνάει κι τουν λέει « τι θες μπρε; Άσι μι ήσυχη να πω καμιά κουβέντα»
« θελου» ελιγιν αυτος κι κοιτουσιν μι λαχτάρα του μπουχαρι , « θελου» μέχρι που η μάνα τ’ ακλούτσιν τ ματια τ’ κι καταλαβιν ……
« Τι τζιαουνιζεις μπρε ; ξερ’ς αν σι δώσω μια θα γίνει του κιφαλ σ’ σα κυδώνι!

Έλαμψαν τα μάτια τ’ μκρου μόλις ακσιν τη μαγική τ’ λέξη κι σκωθκιν ουρθός φωνάζοντας « απ αυτό μα θελου , απ ‘ αυτό !!!!!

Κι πως να μη θέλει τέτοια κρεχτα κι λαμπερά που είναι σα καμπάνες τρανά ! Όσο από γεύση ευωδιάζει ο τόπος όταν τα μαγειρεύεις με πετνιουν ή τα καντς πελτέ, κυδωνοπαστο ή κυδωνατου γλυκό !

Άντε και καλη όρεξη τώρα που ο τόπος είναι γεμάτος απ’ αυτα!