Ανάμεσα στη σιωπή της λίμνης Πολυφύτου και στη δροσιά του πρώτου καλοκαιρινού αέρα, ένας εγκαταλελειμμένος οικισμός αφηγείται χωρίς λόγια την ιστορία του.
Ο οικισμός των εργαζομένων του Υδροηλεκτρικού Σταθμού παραμένει εκεί – ξεχασμένος, αλλά παρών.
Περπατώντας ανάμεσα στα κτίρια, ακούς μόνο το νερό και τα φύλλα. Κι όμως, νιώθεις ότι κάτι περιμένει… μια νέα ματιά, μια επιστροφή, ίσως μια αρχή.
Η λίμνη δεν καθρεφτίζει μόνο το τοπίο. Καθρεφτίζει και όλα όσα άφησε πίσω της η μνήμη.
