Φωτογραφία απ τις εργασίες αναστήλωσης του μονότοξου πέτρινου γεφυριού των Σερβίων , Απρίλιος 2015 .
Νίκος Μπουκουβάλας: Αποτελούσε την κύρια πρόσβαση των βυζαντινών καστροπολιτών Σερβιωτών προς τον κάμπο τους και από εκεί προς τη Βέροια και Θεσσαλονίκη . Η άλλη δύσκολη πρόσβαση ήταν λίγο πιο ψηλά στη θέση Κουκουμπέτσι , μέσω αβαθούς περάσματος στη Μαύρη Πέτρα ( ανατολικής επιφανειακής απόληξης του γεωτεκτονικού ρήγματος των Σερβίων ) .
Το γεφύρι βρίσκεται στη νότια έξοδο των σημερινών Σερβίων , δεξιά και κάτω πριν την ανηφόρα για τη βυζαντινή Καστρόπολη , στην παλιά χριστιανική συνοικία Βλαχολιβαδιωτών ( απ το 1800 ) και Νεοχωριτών ( απ το 1860 ) Ισνάφι , στην εκτόνωση του μικρού φαραγγιού του Αη Γιώργη του Κρεμαστού .
Στη λαογραφική παράδοση που διέσωσε ο αείμνηστος Μηνάς Μαλούτας συναντάμε τον θρύλο του παπά Χούπου , τον Αράπη , τις λίρες σε κάποιο ιερό ναού λίγο μετά την κατάκτηση και κυρίως τα γεφύρια των βυζαντινών Σερβίων .
Το γεφύρι χρησιμοποίησαν και οι Οθωμανοί κατακτητές γιατί ναι μεν έκαναν την πρώτη συνοικία τους στη θέση των σημερινών Σερβίων ( Bayezid , Mποιατζή σήμερα λόγω προφορικής παραφθοράς , στη θέση μεταξύ Β Δημοτικού Σχολείου και πλατείας παλιάς λαχαναγοράς ) , αλλά διατηρούσαν τουλάχιστον απ το 1500 ως το 1850 φρουρά ( διοικητή , στρατιωτικό μουσουλμάνο ιερέα και δέκα στρατιώτες ) ψηλά στην Ακρόπολη της βυζαντινής μας πόλης .
Φωτογραφία από fb Mixalis Photiou
