ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ του Ξενοφώντα Βαΐζογλου
Μία από τις κύριες ασχολίες των κατοίκων το καλοκαίρι ήταν ο καπνός.
Ηταν δύο περιοχές που καλλιεργούσαμε τον καπνό, η μια ήταν απέναντι από το χωριό “Ιμίρ τσαήρ” και η άλλη προς τα Ιμερα λίγο πριν το “Γιασκάν”.
Το Ιμίρ τσαήρ ήταν εύφορη περιοχή, εκτός του ότι είχε καλά χώματα τα χωράφια μπορούσαν να αρδευτούν, από το νερό που κατέβαζε το ρέμα των Σερβίων.
Η περιοχή προς τα Ιμερα ήταν ξερή, εκτός από τα τελευταία χρόνια, όταν κατασκευάστηκε η υδραυλική αντλία του Τότου και μέσω καναλιού αρδεύονταν και αυτά.
Η δυσκολία της καλλιέργειας του καπνού, ανάγκασε πολλά ζευγάρια να φύγουν στο εξωτερικό, κυρίως στην Γερμανία, αφήνοντας την επιμέλεια των παιδιών στον παππού και στην γιαγιά, φυσικά πήγαιναν για λίγα χρόνια, αλλά τα λίγα στο τέλος μετατρέπονταν σε μόνιμα.
Βάσανο μεγάλο τα καπνά, ιδιαίτερα σε εμάς που ήμασταν παιδιά τότε, αφού στερούμασταν όλο το καλοκαίρι το παιχνίδι, το μπάνιο στο ποτάμι και το ψάρεμα με τα χέρια.
Η μόνη καλή μέρα του καλοκαιριού ήταν ο Δεκαπενταύγουστος, αφού ήταν αργία, τι αργία δηλαδή, αφού το απόγευμα πηγαίναμε για το μάζεμα του καπνού, έτσι που την επόμενη θα είχαν να αρμαθιάσουν, αυτοί που θα έμεναν στο σπίτι μέχρι να έρθουν οι άλλοι από το πρωινό μάζεμα.
Το πρωινό μάζεμα ξεκινούσε από πολύ πρωί, στις 3 με 3,5 ήταν το εγερτήριο.
Εγώ σπάνια πήγαινα γιατί είχα βρει το κόλπο, να ζαλίζομαι, στο αρμάθιασμα όμως δεν έπιανε, ο αδελφός μου πήγαινε, ήταν καλός στο σπάσιμο, συναγωνιζόταν την μητέρα μου.
Το σύνολο του καπνού που μαζεύονταν ήταν από 500 κιλά μέχρι τα 1500.
Πηγή : fb Ξενοφών Βαΐζογλου
