«Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος…». Με υψωμένο τον τόνο της φωνής της, η μικρή μου εγγονή, άρχισε να μου απαγγέλει ένα απόσπασμα από το υπέροχο ποίημα του Τάσου Λειβαδίτη. – Είναι για την σχολική γιορτή στην επέτειο του ΟΧΙ, μου είπε, περιμένοντας να δει τις αντιδράσεις μου για την απαγγελία. – Πολύ ωραίο και το απέδωσες τόσο σωστά, είπα . Άλλωστε τι θα μπορούσε να πει ένας παππούς στην εγγονούλα του. Όταν μάλιστα ακούει τις ανάσες της, να δονούνται τονίζοντας κάθε στίχο, σ’ αυτό το αντιπολεμικό μήνυμα για την ΕΙΡΗΝΗ.

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος λοιπόν, ψάξε στα βάθη της ψυχής σου που μορφώνει το χαρακτήρα σου, να πάρεις απαντήσεις. Ψάξε στα βάθη της Ιστορίας μας, για να βρεις τα ηρωικά ΟΧΙ και τα υποταγμένα ναι. Ψάξε στον ανερμάτιστο λόγο της πολιτικής, που σε εξουσιάζει και σε συμπαρασύρει στα εξουθενωμένα όχι και στα συμβιβασμένα ναι. Ψάξε στο αναπαλλοτρίωτο κομμάτι της κοινωνίας που σε υπερασπίζεται στις ακατάλυτες αξίες του Ανθρώπου, να ξεχωρίσεις τα ΟΧΙ που αντιστέκονται από τα υποκλινόμενα ναι.

Κάπου μέσα απ’ όλα αυτά θα διακρίνεις τους τριακόσιους του Λεωνίδα να φωνάζουν «Μολών λαβέ», μαζί με τους επτακόσιους Θεσπιείς του Δημόφιλου, στους Πέρσες. Το πιο εκκωφαντικό ΟΧΙ της αρχαιότητας απέναντι στην υποταγή. Ακολούθησαν τα αμέτρητα ΟΧΙ των προγόνων μας που «με βία μετρούν τη γη». Στους απελευθερωτικούς αγώνες της Εθνεγερσίας του 1821, απέναντι στην Οθωμανική βαρβαρότητα. Στο Δερβενάκι, στο ηρωικό Μεσολόγγι, στη Γραβιά, στα αμέτρητα θυσιαστήρια του ΟΧΙ, γραμμένα με αίμα. Αίμα Ελληνικό, που υπερασπιζόταν τα αγιασμένα χώματα της Πατρίδας μας, την Εθνική μας αξιοπρέπεια και τα Ανθρώπινα δικαιώματα ενός Λαού, που αρνιόταν να υποταχθεί.

Δυστυχώς σ’ αυτό το δόλιο Τόπο που ακατάπαυστα «ανθεί φαιδρά πορτοκαλέα», ο αγώνας ανάμεσα στα ηρωικά ΟΧΙ και στα υποταγμένα ναι, είναι αέναος και άνισος. Ακόμα και όταν στα βουνά της Βόρειας Ηπείρου και της Αλβανίας, οι Έλληνες στρατιώτες, οι αυθόρμητες χιλιάδες εθελοντών, οι «γυναίκες της Πίνδου», έγραφαν με τη θυσία τους το ηρωικό ΟΧΙ ενός ΛΑΟΥ, τα υποταγμένα ναι, προετοιμάζονταν να υποδεχθούν τον κατακτητή. Ακολουθώντας τον δρόμο της υποτέλειας βολεύονταν, προδίδοντας έτσι την Εθνική μας αξιοπρέπεια και τους αγωνιζόμενους Πατριώτες. Και όταν ο άνεμος της ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ έδιωξε επιτέλους την ΚΑΤΑΧΝΙΑ και τα εκατομμύρια ΟΧΙ, ξεχύνονταν σε κάθε γωνιά της Πατρίδας μας να γιορτάσουν, τα υποκλινόμενα ναι έφεραν τον Σκόμπυ για να μας επιβάλει το υποτακτικό μελλούμενο «Yes Men».

Κι’ ήρθαν μέρες δύσκολες και χρόνια απελπισμένα και ο αγώνας ανάμεσα στα ηρωικά ΟΧΙ του Λαού και τα υποταγμένα ναι, συνέχιζε τη μάχη του, με ψευδεπίγραφα εθνικοφροσύνης. Ψευδεπίγραφα εθνικιστικού φανατισμού που επέβαλαν ΧΟΥΝΤΕΣ, για ν’ ανατραπούν από την εξέγερση του ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ και του απροσκύνητου ΛΑΟΥ με νέα ΟΧΙ. Θα περίμενε κανείς μετά από όλα αυτά, αυτός ο ΛΑΟΣ θα πορευόταν «εν ειρήνη». Αλίμονο, για μια φορά ακόμα τα υποταγμένα ναι, βρήκαν τον τρόπο τους. Κρεμώντας την Κοινωνία στο ΙΚΡΙΩΜΑ της ΧΡΕΟΚΟΠΙΑΣ, ν’ απαιτήσουν το ΟΧΙ του Δημοψηφίσματος, να το «μεταφράσει» ο πρωθυπουργός που το πρότεινε, σε ΤΑΠΕΙΝΩΤΙΚΟ και συμβιβασμένο ΝΑΙ.

Άκουσον – άκουσον και έπειτα περιμένουμε από μια Πολιτεία που πολιτεύεται με τα ναι, να αναπνεύσουμε ΕΛΕΥΘΕΡΑ. Να πορευτούμε εν ΕΙΡΗΝΗ. Να δικαιωθεί ο ΑΓΩΝΑΣ μας, μέσα από τα καταργημένα ΟΧΙ. Κρίμα για ένα ΛΑΟ που υπερασπίστηκε την ΠΑΤΡΙΔΑ του όσο κανένας άλλος, να μην μπορεί να απολαύσει τα ΟΧΙ του. Τι μας μένει πλέον εκτός από τους στίχους του μεγάλου μας Μίκη Θεοδωράκη και του αείμνηστου Αλέκου Παναγούλη : «Πάλης ξεκίνημα/ νέοι αγώνες/οδηγοί της ελπίδας/οι πρώτοι νεκροί…». ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ στα ηρωικά ΟΧΙ. ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ «Η Ελλάδα που αντιστέκεται, η Ελλάδα που επιμένει…» (Όπως μας έλεγε ο Σαββόπουλος). «Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος».

Μαγκλάρας Βασίλης
27/10/2026
[email protected]