Στο εδώλιο ο Νίκος Ρωμανός για την υπόθεση των Αμπελοκήπων

Ξεκινά η δίκη για την υπόθεση των Αμπελοκήπων: Στο εδώλιο ο «συνήθης ύποπτος» Νίκος Ρωμανός

Ο Ρωμανός αντιμετωπίζει κατηγορίες για συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση και παραβάσεις της νομοθεσίας περί όπλων και εκρηκτικών

Η δίκη για την υπόθεση των Αμπελοκήπων ξεκινά την Τετάρτη 1η Απριλίου στο Εφετείο Αθηνών, φέρνοντας ξανά στο προσκήνιο μια υπόθεση που ήδη πριν την έναρξή της έχει προκαλέσει έντονη νομική, πολιτική και κοινωνική αντιπαράθεση.

Στον πυρήνα της υπόθεσης βρίσκεται η έκρηξη της 31ης Οκτωβρίου 2024 σε διαμέρισμα της οδού Αρκαδίας, από την οποία έχασε τη ζωή του ο 36χρονος Κυριάκος Ξυμητήρης και τραυματίστηκε βαριά η σύντροφός του.

Ωστόσο, η δημόσια συζήτηση δεν περιστρέφεται αποκλειστικά γύρω από τα πραγματικά περιστατικά της έκρηξης, αλλά σε μεγάλο βαθμό γύρω από ένα πρόσωπο. Τον Νίκο Ρωμανό.

Πέντε άτομα κατηγορούνται συνολικά για την υπόθεση. Ανάμεσά τους, όμως, ξεχωρίζει η παρουσία του Νίκου Ρωμανού, όχι τόσο για τον ρόλο που του αποδίδεται στη συγκεκριμένη δικογραφία, όσο για το πολιτικό και συμβολικό βάρος που συνοδεύει το όνομά του εδώ και σχεδόν δύο δεκαετίες.

Ο Ρωμανός δεν κατηγορείται για την ίδια την έκρηξη. Αντιμετωπίζει κατηγορίες για συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση και παραβάσεις της νομοθεσίας περί όπλων και εκρηκτικών. Η εμπλοκή του στηρίζεται σε ένα και μοναδικό βασικό εύρημα: την ταυτοποίηση δακτυλικού του αποτυπώματος στο εξωτερικό μέρος μιας νάιλον σακούλας, μέσα στην οποία βρέθηκε όπλο στο διαμέρισμα. Το όπλο αυτό, ωστόσο, δεν έφερε αποτυπώματα.

Η σημασία αυτού του στοιχείου βρίσκεται στον τρόπο με τον οποίο αξιολογήθηκε. Με βάση την ύπαρξη του αποτυπώματος ενεργοποιήθηκε ο αντιτρομοκρατικός νόμος και ασκήθηκαν βαριές διώξεις, παρά το γεγονός ότι το αποτύπωμα εντοπίζεται σε αντικείμενο μεταφερόμενο, εκτεθειμένο και με πολλαπλές πιθανές χρήσεις και διαδρομές. Επιπλέον, όπως προέκυψε στη συνέχεια, στη σακούλα υπήρχαν και άλλα, αταυτοποίητα αποτυπώματα, γεγονός που περιπλέκει περαιτέρω την αποδεικτική της αξία.

Η υπόθεση περιπλέκεται ακόμη περισσότερο από τις δικαστικές αποφάσεις που ακολούθησαν. Παρά την απουσία νέων επιβαρυντικών στοιχείων κατά τη διάρκεια της ανάκρισης, τα αιτήματα του Ρωμανού για αντικατάσταση της προσωρινής κράτησης με κατ’ οίκον περιορισμό απορρίφθηκαν. Το δικαστικό συμβούλιο έκρινε ότι τα αποτυπώματά του έχουν αυξημένη αποδεικτική βαρύτητα σε σχέση με άλλα, χωρίς να παρέχεται σαφής επιστημονική τεκμηρίωση για αυτή τη διαφοροποίηση. Έτσι, ο Ρωμανός παραμένει προφυλακισμένος για διάστημα που αγγίζει το ανώτατο όριο του 18μήνου.

Δεν είναι τυχαίο ότι η υπόθεση έχει προκαλέσει αντιδράσεις που ξεπερνούν τα στενά όρια ενός πολιτικού χώρου. Νομικοί, πανεπιστημιακοί και πρόσωπα με δημόσιο λόγο, από διαφορετικές αφετηρίες, θέτουν το ίδιο ερώτημα: τηρούνται στην πράξη οι αρχές του τεκμηρίου αθωότητας και της δίκαιης δίκης;

Σε αυτό το πλαίσιο, η υπόθεση αποκτά αναπόφευκτα πολιτικά χαρακτηριστικά. Ο Ρωμανός είναι μια φιγούρα με έντονο ιστορικό φορτίο. Από την εφηβεία του, όταν βρέθηκε μάρτυρας σε ένα από τα πιο τραυματικά γεγονότα της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου, μέχρι την καταδίκη και φυλάκισή του για ένοπλη ληστεία και άλλες πράξεις, και την απεργία πείνας του το 2014 που είχε συγκλονίσει την κοινή γνώμη. Το παρελθόν αυτό φαίνεται να επηρεάζει, άμεσα ή έμμεσα, τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζεται σήμερα.

Η υπερασπιστική του γραμμή εστιάζει ακριβώς σε αυτό: ότι η δίωξή του δεν βασίζεται σε επαρκή και άμεσα στοιχεία για τη συγκεκριμένη υπόθεση, αλλά σε μια προϋπάρχουσα εικόνα και ταυτότητα. Ότι, δηλαδή, αντιμετωπίζεται ως «συνήθης ύποπτος», με το βάρος να μετατοπίζεται από την απόδειξη της ενοχής στην ανάγκη απόδειξης της αθωότητάς του.

Ανεξάρτητα από το αν αυτή η θέση θα επιβεβαιωθεί ή θα καταρρεύσει στο ακροατήριο, η ίδια η ύπαρξή της είναι ενδεικτική του προβλήματος. Γιατί σε μια δημοκρατία, η δικαιοσύνη δεν πρέπει μόνο να απονέμεται. Πρέπει και να απονέμεται με όρους ισότητας και αντικειμενικότητας.

Η έναρξη της δίκης αναμένεται να ρίξει φως όχι μόνο στα πραγματικά περιστατικά της έκρηξης στους Αμπελοκήπους, αλλά και στον τρόπο με τον οποίο το δικαστικό σύστημα διαχειρίζεται υποθέσεις με έντονο πολιτικό και συμβολικό φορτίο. Το διακύβευμα δεν είναι μόνο η ενοχή ή η αθωότητα των κατηγορουμένων, αλλά και η ίδια η αξιοπιστία των θεσμών σε μια περίοδο όπου η εμπιστοσύνη προς αυτούς δοκιμάζεται.

Σε κάθε περίπτωση, η τελική κρίση θα πρέπει να βασιστεί σε στέρεα αποδεικτικά στοιχεία και όχι σε υποθέσεις, συνειρμούς ή το βάρος προηγούμενων ταυτοτήτων. Γιατί σε ένα κράτος δικαίου, η δικαιοσύνη οφείλει να είναι όχι μόνο αυστηρή, αλλά και ακριβοδίκαιη.

Πηγή: koutipandoras.gr