Στη Χούνη των Σερβίων, η πέτρα αποκτά πρόσωπο. Βασιλιάδες, αετοί και μορφές ξεπηδούν από τους βράχους, ενώ το νερό χαράζει σιωπηλά το φαράγγι.
Ένα τοπίο που μοιάζει να θυμάται περισσότερα απ’ όσα λέει.
Και ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη πολυτέλεια ενός τόπου. Να σε κάνει, έστω για λίγο, να αισθανθείς μικρός.